Schone lei.

Und?

Is de kust veilig?

Zijn ze eindelijk voorbij, al die “feestdagen”?

Gaan de blogjes niet meer over wie wat gegeten heeft en wie waar was op alle feestdagen? Zijn alle goede voornemens gepubliceerd? Alle jaarverslagen op het net geflikkerd? Alle top weet ik hoeveels weer voorbij? Kunnen we lekker weer over op de orde van de gewone dag? Leven in het hier en nu in plaats van dat was is geweest? Kerst en Oud & Nieuw zorgen bij het gros van de mensen voor enorme plassen sentiment. Bizar wat één en ander triggert in al die hoofden. Zelfs mijn vader, die Jill al járen niet heeft opgezocht, zelfs niet digitaal, vond het nodig haar te appen. Doe normaal!

Ik ben echt geen zuurpruim. Erewoord. Ik ben serieus waar iemand die houdt van gezelligheid en warmte en kaarsen en koken, eten en elkaar verwennen en samen zijn. Ik houd van kerstbomen en glitters en jezelf mooi aankleden. Maar ik vind december too much. Het is me te veel opgedrongen. En ik ben wars van zaken die verplicht zijn, situaties waarin ik gewoon in mee moet gaan en die ik uit moet zitten.

Ik geloof dat ik de eerste week van november al de eerste keer driving home for christmas hoorde. Binnen no-time gevolgd door de mannen van Wham.

De eerste kerstkaart viel al op de deurmat voor de goedheiligman zijn tabberd koud aan de wilgen had gehangen.

Ik ben -erewoord- via mijn werkmail honderden keren van alle goeds toegewenst. Ik kan moeilijk daar niet op reageren, want dat is namelijk onaardig en dat ben ik heus waar niet. En dus heb ik honderden keren met enige weerzin teruggecopy-pasted dat ik de tegenpartij ook gezellige dagen toewenste en voor het nieuwe jaar de beste wensen, goede gezondheid bladiebladiebla.

En volgende week maandag, als ik weer ga werken, begint het hele circus weer opnieuw.

Want al die mensen die me pre 2018 al de beste wensen hebben gewenst, gaan dat póst ook nog even dunnetjes over doen. Want stel je voor dat de boodschap niet over is gekomen?

Uiteraard niet alleen digitaal nog een extra keer, maar ook veelal lekker live. Liefst met natte zoenen op mijn beide wangen. Mensen die ik liever nogal uit mijn persoonlijke ruimte houd, dringen deze op het nieuwjaarsmoment in alle hevigheid binnen. Grijpen hun kans. Uit het niets duiken ze op me.

En het ergste: dit duurt tot pak ‘m beet begin februari. Dat het “officieel”maar mag tot Driekoningen, daar hebben de meeste mensen lak aan.

Al met al duren de feestdagen een klein kwartaal. Dat is toch verschrikkelijk voor een niet-feestdagen liefhebber als ik? Zeg nou zelf.

En dit jaar lijkt mijn aversie groter dan ooit. Een week na de zomervakantie begonnen de vliezen te vervelen dus het laatste kwartaal van 2017 is als in een waas aan mij voorbij getrokken.

Voor mijn gevoel was het Spanje, ziekenhuis en Kerstboom.

Oh, en die kerstboom? Die hebben we traditioneel op oudejaarsdag met woest gebaar over de rand van het balkon geflikkerd *

Wij zijn er klaar voor. Een schone lei. Kom maar door met dat nieuwe jaar.

Toedeledokie!

* En voor alle azijnpissers: ik heb speciaal van mijn schoonmoeder kaplaarzen geleend en ga ‘m strakjes keurig netjes bij de container zetten. No worries: ik ben geen Tokkie.

Echte post.

Ik wil het met u -zo met de Kerst in het verschiet- even hebben over kerstkaarten.

Ik heb namelijk al in geen járen meer kerstpost verstuurd.

Ik vind u nog steeds sympathiek, leuk, aardig of ik houd zelfs van u. Echt. Geen zorgen. Maar dat weet u zelf ook wel, ook zonder stukje karton met een hulsttakje of Garfield op schaatsen van mijn kant.

Voor degenen die mij wel een kaart hebben gestuurd komt nu een misschien onaardige bekentenis: ze zijn na het lezen (en waarderen!) daarna linea recta in de oud papierbak verdwenen. Ik heb ze niet aan mijn deur geplakt en ik had geen leuke slinger met knijpers in de vorm van rendieren waar ik ze aan gehangen heb. Sorry. Ik wéét dat jullie om me geven. Jullie zitten niet voor niets in mijn hoofd en in mijn hart.

En als jullie me geen post hebben gestuurd: ik ga er van uit dat jullie me een goed nieuwjaar gunnen, op zijn minst. En niet hopen dat ik de Kerstdagen ijlend met koorts op bed lig. Als ik een spoortje twijfel had over jullie bedoelingen jegens mij, dan had ik jullie inmiddels al wel uit mijn leven gebannen.

Dus (om misverstanden te voorkomen): jullie kaarten zijn echt enorm gewaardeerd en ik maak jullie geenszins belachelijk, maar jullie mogen mij best van jullie kerstkaartenverstuurlijst afstrepen. Geef het geld dat je daarmee uitspaart aan iemand die het nodig heeft. Luuk bijvoorbeeld. Of Wouter.

Ik was voor de definitieve stopzetting al jaren aan het twijfelen, wel of niet? Want laten we wel wezen: wat is er bijzonder aan een gekochte kaart met een standaard tekst erop en dan bijvoorbeeld alleen erop “Henk en Lidia”?

Als iemand er een persoonlijk verhaal van maakt, dan kan ik er nog wel warm van worden. Maar alleen de namen? Neh.

Jill heeft het jaar na mijn beslissing gevraagd of we het alsjeblieft wel nog konden doen. Dus ik stemde toe en kocht voor een klein vermogen kaarten + zegels. Mijn enige voorwaarde was: je schrijft ze zelf! Na een stuk of tien kaarten geschreven te hebben (ik hoop dat het gaat sneeuwen. Heel schattig. Meer wist ze er niet van te maken) was ook haar Kerstkoek op. ‘Dit is stom mam! Hoeveel moet ik er nog?’

Einde oefening.

Oh! Wat ik wél doe is gewone kaarten versturen. Als iemand ziek is, of jarig. Of zomaar, als ik iemand even wil laten weten dat ik aan hem/haar denk.

In de afgelopen jaren was dat helaas bij het steeds meer en meer gebruiken van App en mail een beetje in het slop geraakt. Maar toen ik daar hersenvochtlekkend op de bank lag en van weetikhoeveel mensen ontzettende lieve kaarten kreeg, bedacht ik mij daar ter plekke, dat echte post zoveel leuker is en wilde ik dat weer in ere herstellen.

En dus kocht ik een enorme lading verse kaarten, een paar vellen postzegels en stickers en richtte ik mijn Rituals doos in als postdoos.

Dus lieve mensen: u kunt met gerust hart een heup breken of een enorme winterdip krijgen, ik ben van alle markten thuis!

 

Misty en de doos. Poezen en dozen blijven een wonderlijke combi ❤

 

En zo tobben we voort…

Ik ben er na vijftien (!) weken “ziek zijn” nog steeds niet aan gewend. Aan mijn nieuwe status als patiënt zijnde. Ik heb er enorme moeite mee om steeds maar weer te moeten wikken en wegen en keuzes te moeten maken.

Gisteren was weer zo’n dag.

Ik heb drie uurtjes gewerkt, waarvan ik een half uur bij de manueel therapeut op de bank lag. En een uur lang een longfunctieonderzoek afnam. Amper computerwerk dus. Ik ben begonnen om twaalf uur en was kwart over drie ’s middags weer thuis. Vlam heeft me zowel gebracht, als gehaald. Tussen half vier en kwart voor vijf lag ik gestrekt op bed. Ik heb een half uur geslapen. Van vijf tot half zeven ben ik naar een verjaardag geweest. Toen zijn we doorgegaan naar Jills school, voor een mentorgesprek. Om kwart voor tien ging ik naar bed.

GESLOOPT.

Met suizende oren, een piepend hoofd en behoorlijke hoofdpijn.

Ik kwakte er een tramadol in en nam drie druppels THC. Niks half werk.

Ik was echt meer dan klaar voor een lekkere lange nacht.

Mijn vliezen beslisten echter anders.

Om één uur was ik nog klaarwakker en verkaste ik van ellende naar de bank. Het leek wel alsof mijn hoofd overliep. Alles zat te vol en te strak. Alles gonsde en knetterde en tintelde.

Ik jankte van pure zelfmedelijden de ogen uit mijn kop en viel uiteindelijk in slaap. Voor een paar uurtjes. Want Misty vond het nodig midden in de nacht als een debiel rondjes te gaan rennen door de woonkamer. Onder luid gemiauw.

Vanmorgen was ik gebroken.

En zo’n K nacht is niet bevorderlijk voor de vliezen, kan ik u zeggen. (Noch voor de wallen en de oogleden. Ik zíé eruit vandaag. Om te janken. Oh nee. Laat ik dat maar niet doen).

Ik had het er gisteren nog met Vlam over. Tuurlijk was het weer teveel. Maar waar de hel had ik moeten strepen dan? Had ik niet mee moeten gaan naar school? Had ik mijn vriendin moeten afbellen? Nóg minder moeten werken? Sorry Peter, ik ga een uurtje eerder naar huis want ik heb een verjaardag straks. Hij ziet me aankomen. Ik zie mezelf aankomen.

Ik weet het niet hoor.

En ik vind het echt verdomde moeilijk om elke dag weer van te voren te moeten verzinnen wat ik denk aan te kunnen.

En waar ik ook verschrikkelijk moe van word, nu ik toch een rondje aan het zeiken ben, is mijn over-emotionele aard van de laatste tijd. Ik schiet van alles vol. Gisteren ook weer. De mentor vertelde dat Jill begin van het schooljaar even een moeilijke start had gehad omdat ze zich zo’n zorgen om mij had gemaakt. Het was duidelijk merkbaar geweest op school dat ze van slag was. Ik heb met de grootste moeite mijn tranen weg zitten slikken. In de auto kwamen ze. En in bed kwamen ze nog een keer. En nu ik er weer aan denk, zitten ze wéér hoog.

Ik mis de oude mij.

Bron: Pixabay