Dat meen je niet?

Dit fraaie exemplaar zag ik gisteren in het nieuwste Bijenkorf magazine. Een man (nou ja: mán?) met clutch. En stippenshirt. In een broek die voor de helft van leer is gemaakt.

Sorry hoor, maar hier is toch nul komma nul mannelijks aan?

Als Vlam en ik op pad zouden gaan en hij zou naar beneden komen met een clutch zou ik eerst mijn onderkaak van de grond moeten oprapen, daarna zou ik in mijn broek piesen van het lachen en als hij het echt serieus zou menen, zou ik gaan huilen.

En helemaal als hij uit die clutch een pakje Kleenex voor me zou halen.

Want dat is de volgende vraag: waarom moet een man een handtasje meenemen? Wat gaat hij erin meenemen? Labello? Een reserveonderbroek? Condooms?

Noem me ouderwetsch maar een man moet mannelijk zijn. Mannen die naar de manicure gaan, een lijntje kohl om hun ogen doen en ’s morgens langer voor de spiegel staan dan ik, vind ik woest onaantrekkelijk.

Maar er is meer. Wat te denken van witte sokken, een bouwvakkersdecolleté, een pratende kut, piercings en afgekloven nagels. Gruwel.

Of gouden sieraden. Van die enorme zegelringen, of erger: pink-zegelringen! Of een opvallende gouden ketting met dito hanger. Bij voorkeur gedragen bij een overhemd met een wijd openstaande hals, uiteraard in een toef zweterig borsthaar.

Ook erg: het type “gladde makelaar”. Met van die natte krullen. U kent ze wel. Dat je bang bent dat ze met die vette bek stempelen op je behang of bankstel.

Ik knap ook enorm af op mannen die teenslippers dragen van Birkenstock, met zo’n flapje in het midden en zo’n kurken voetbed. Bah! Zo ontzettend verwijfd.

Afritsbroeken zijn ook niet bepaald mijn ding. Wat zit er in ál die zakken? Waarom moeten die eraan? Hou op zeg, trek een normale/gladde broek aan. Zo’n broek geeft een vals-positieve avontuurlijke Indiana Jones look. De meeste mannen zijn nul avontuurlijk. Die bewegen zich tussen bank en toilet en meer niet. De enige natuur die ze zien is een voetbalveld. Op tv.

Ook uit den boze vind ik sportkleding als er in de verste verte geen sportveld- of hal te vinden is. Van die poloshirts met schreeuwerige cijfers, gewoon op een terras met bier. Of rugbyshirt met een rugnummer en aan de voorkant een enorme buik. Niks sporten. Doe normaal.

Mannen met staarten kan ik ook een weinig appreciëren. Zeker als ze hun haar losgooien en een nieuwe staart maken. Of hun elastiekje strakker aantrekken. Zó lekker mannelijk. Not.

En…

En…

Tsja. Ik heb er best veel eigenlijk, stiekem. Afknapdingen.

Meer dan ik dacht.

Oeps. Blijk ik gewoon eigenlijk best een zeikerd te zijn.


Dit blog is ook te vinden op HoeVrouwenDenken.

Gatenkaas

De leukste periode, en die dus ook meteen het snelst voorbij gaat, is het voorjaar. Met zijn gatenkaasrooster.

Pinkstertje hier, Hemelvaartje daar.

Ik word er wel blij van. De werkweken vliegen voorbij zeg.

Deze week hoef ik dus maar één hele en twee halve dagen te werken, daar raak ik dus niet echt oververmoeid van. En volgende week heb ik slechts drie hele dagen. Dan valt de donderdag weer uit vanwege Koningsdag. En de week dáárna, heb ik voor de verandering maar weer eens vakantie. Vervelend hoor.

Zoals inmiddels bij de meesten van u wel bekend heb ik het qua vrije dagen enorm getroffen met mijn werkgever. Ik heb buiten drie weken zomervakantie, een week met de Kerst, een week voorjaarsvakantie én een week herfstvakantie, dus ook nog eens een vracht extra dagen. Als hij niet in het pand is, mag ik namelijk geen medische handelingen uitvoeren. Hij is en blijft eindverantwoordelijk voor alles dat ik doe. Dus wanneer hij ziek is, of naschoolt, of uit moet slapen na een nachtdienst, hebben wij mazzel.

Aan de andere kant doe ik mijn nascholingen in mijn eigen tijd. En bij elke vakantie ga ik altijd even een paar uurtjes werken, een dag of wat voor we weer opengaan. Dan haal ik alle elektronische post binnen en koppel ik ze aan de juiste dossiers. Ik lees dan altijd alles even door zodat we goed beslagen ten ijs gaan. Niks zo slordig als wanneer je weer begint, er nog labuitslagen missen of dat iemand iets ergs heeft te melden en jij van niks weet. Mensen gaan er vanuit dat (ondanks dat we tweeënhalfduizend patiënten hebben) we alles weten en up-to-date zijn.

Wat wel een heel typisch verschijnsel is. U wilt niet wéten hoeveel berichten wij elke dag binnen krijgen over onze populatie. Labuitslagen, foto’s, brieven van specialisten en bezoeken aan de huisartsenpost, mutatieberichten vanuit het ziekenhuis: opname voor dit, ontslag naar huis et cetera.

En dan gebeurt het gewoon dat ik iemand tegenkom bij de Lidl, tussen broccoli en komkommer en dat diegene me dan vraagt of ik de brief van cardioloog X binnen hebt. Of hoe zijn cholesterol was. Als ik überhaupt al zou weten of dat zo is, denkt diegene dan werkelijk dat ik de inhoud uit mijn hoofd heb zitten leren? Mensen zijn vreemde wezens.

Maar ik dwaal weer eens gigantisch af.

Vakantie en vrij en zo, daar zou het over gaan.

Over veertien weken gaan we naar Moraira in Spanje. Veertien weken!

Afgelopen zondag kocht ik alvast maar een nieuwe bikini. Want deze vakantie hebben we een appartement gehuurd en delen we een zwembad met de buren. En gaan we naar het “gewone” strand. Niks rondlopen in onze blote konten dus. Er moest bil- en borstbedekkende kleding komen.

Oh, en de zonnebrandcrème is ook onderweg, die wordt morgen bezorgd.

Ik ben er vroeg bij, want voor je het weet is het half juli tenslotte.

Time flies.

Hoppatee: weg ermee.

Daar gaat ie. In de prul. De Menostril. Na een week of zes houd ik het voor gezien. Niet wegens geen effect. Dat had het wel degelijk. Negatief welteverstaan. Ik ben zo labiel als de neten sinds ik begonnen ben met de Menostril en de L-Theanine. Ik wijt één en ander niet aan de laatste pil. Daar ga ik dan ook nog even mee door. Ik voel me echt alsof ik iets onder de leden heb. Ik ben niet vooruit te branden, heb nul energie. Mijn humeur wisselt per uur. Ik kan janken om niks. Ik heb ook nul zelfvertrouwen op dit moment. Ik twijfel aan alles. Is dat wat ik gekookt heb wel lekker? Houdt Vlam nog wel van me? Mijn eigen lichaam zit me in de weg. Kortom: ik heb me zelden zo rot gevoeld als in de afgelopen twee weken.

Ik zocht contact met een verpleegkundige die ik regelmatig tegenkom bij nascholingen en die haar eigen praktijk is begonnen op het gebied van overgangsklachten.

In eerste instantie om haar te vragen welk antidepressivum het beste effect heeft. Wat zij me zou adviseren.

Maar zij kwam met een ander idee.

Misschien verwerkt mijn lichaam mijn hormonen niet goed. En of ik wel eens had gedacht aan leverreiniging?

Eh. Nee?

Ze raadde me aan te googelen op mariadistel en DIM.

Die DIM sprak me om de één of andere reden meer aan.

Het complex bevat onder andere diindolylmethaan. Dat goedje, dat van nature voorkomt in bijvoorbeeld boerenkool, broccoli, radijs en bloemkool, stimuleert de lever bepaalde enzymen aan te maken die op hun beurt weer helpen om ongunstige oestrogeenwaarden af te breken en af te voeren en daarmee de balans te herstellen tussen de hormonen in het lichaam.

Het lijkt er namelijk op dat ik juist teveel oestrogeen heb. Dat die de overhand is gaan krijgen. Mijn progesteron, die moet omhoog. De balans is verstoord. Zo voelt het ook echt. Ik ben niet in balans. Ik herken mezelf soms niet meer.

Ik beredeneer met mijn boerenverstand dat DIM is wat ik nodig heb. Ik heb met die Menostril mijn lichaam de afgelopen periode juist oestrogenen zitten voeren en ik voel me echt flutter dan flut. Als ik googel op teveel aan oestrogenen en de effecten op verschillende functies in het lichaam, is het een “feest” van herkenning. Ik blijf vinken. Neerslachtigheid, aankomen, slaapproblemen, vetophopingen, vocht vasthouden, schommelende suikers, hoofdpijn…

Kortom: toedeledokie Menostril en hallo DIM.

U leest het wel weer. Over een maandje of wat.

To be continued…

 

Toekomstige schoolplannen.

Jill is zwevende.

In mavo 2 moest ze -debiel vroeg als je het mij vraagt- al een richting kiezen en ze liet als een speer wiskunde en economie vallen. Ze ging met haar examen voor gemiddeld een zeven en kon door voor de havo. En daar zit ze nu, in de vierde. Nu echter komt ze erachter dat geen enkele vervolgopleiding die ze leuk vindt aansluit bij haar vakkenpakket. En daarbij: het niveauverschil tussen mavo en havo is énorm. Ze doet op haar manier enorm haar best, maar het is niet genoeg. Ze begint steeds te laat, heeft te weinig discipline. Op dit moment staat ze er redelijk somber voor, zou ze het niet halen. En zittenblijven is geen optie want dan moet ze van school af en alsnog mbo gaan doen, wat ze per se niet wil. En als je echt niet weet wat je hierna moet gaan doen, is de motivatie wel nog even die laatste maanden je stinkende best doen, ver te vinden.

Maaaaar: ineens gloort er licht aan de horizon.

Enige weken geleden waren we op de verjaardag van een collega en spraken we een bekenniste fysiotherapeut die met het goede idee kwam eens te googelen naar het Eurocollege. Hotelschool op HBO niveau. Geen economie nodig, ze kijken sowieso niet naar je vakkenpakket, puur naar motivatie. Vier jaar in tweeënhalf jaar gepropt. Geen vakanties. Een studiebelasting van tussen de veertig en zestig uur. Gaan met die banaan.

Donderdag hadden we een voorlichtingsavond. Studenten in (mantel)pak en stropdas. Er werd in de inleiding meteen al verteld dat tatoeages, piercings, topjes, korte rokjes en spijkerbroeken met gaten niet getolereerd werden. Docenten zijn u en geen jij. Er wordt gemeneerd en gemevrouwd. Op te laat komen staan bijkans stokslagen. Je gaat vier dagen naar school van half tien tot een uur of zes. En de vijfde dag is een studiedag. Geen lessen, maar je wordt wel geacht op school te studeren. Telefoons, laptops en tablets in de lokalen zijn verboden. Er wordt niet gewerkt met allerlei elektronische snufjes en e-schoolborden. Old skool boeken, papier en notities maken. In de klassen wordt niet gegeten en gedronken. De klassen bestaan uit maximaal achttien leerlingen. De sociale controle is er enorm. Zelfs de directeur kent je.

Enig minpuntje: het is een dure opleiding. Maar persoonlijk ben ik van mening dat een gedegen scholing zichzelf wel terugbetaalt. We gaan even kijken of we één en ander zelf kunnen bekostigen, al dan niet met behulp van familie. En anders wordt er een lening afgesloten. Studenten die van deze opleiding komen, zijn overal welkom. Ik heb er een heel goed gevoel over.

En Jill ook. Die was niet eens geschrokken van wat er allemaal niet mocht.

Thuisgekomen hebben we keiharde afspraken gemaakt over de komende negen weken tot aan de volgende toetsweek.

Ze móét het halen. Ze móét laten zien wat ze kan. Ze kan het ook. En er staat zoveel op het spel.

Jill wilde vroeger als ze groot was borsten, hoge hakken en een laptop. Inmiddels is dat bijgesteld naar een Tesla, een eigen paard en een vrijstaand huis.

Tsja. Met alleen mavo ga je dat niet redden…

Ik ga nooit meer vreemd.

Een maand of wat geleden ruimde ik de kast in de badkamer uit en vond tig proefjes. Van Shiseiso, Collistar, Chanel en Nivea. Allemaal dagcrèmes.

Omdat ik niet zo van de weggooi ben, bedacht ik dat ik ze maar eens op moest gaan maken.

Normaal gesproken smeer ik op mijn gezicht niets anders dan Clinique, al vanaf mijn vijfentwintigste ben ik groot fan van dat merk. En tegenwoordig, met mijn ouwe vel, smeer ik ’s avonds bij met olie. Een mengsel van drie soorten van Berivita. Meer komt er mijn poriën niet binnen.

In tijden dat ik het financieel wat minder had, ben ik wel eens uitgeweken naar iets van “simpeler” aard. Ging niet goed. Binnen een week sprongen de schilfers van mijn harses. Gelukkig is er altijd wel ergens een aanbieding, dus ik keerde terug op het Clinique-nest.

Twee zomervakanties geleden nam ik een proefpotje mee van Elizabeth Arden. Ook niet de minste zou je zeggen. Al na een dag of vier had ik enorme spijt dat ik er weer ingetrapt was. De vellen hingen eraan. Konden Vlam en ik in Lloret de Mar nog op zoek naar een parfumerie alwaar we voor de hoofdprijs DDML van Clinique kochten. Ik smeerde het op mijn gezicht en je hoorde het er bijna inslurpen. Zó droog was mijn gezicht.

Mijn geëxperimenteer van vorige maand werd ook genadeloos afgestraft. Het leek zowaar goed te gaan. Niks droog. Niks rood. Niks trekkerig.

Tot ik uit de douche stapte. Ik leek wel een kreeft. Mijn kop gloeide en mijn huid voelde aan alsof ik koorts had. Zó warm. Dat effect duurde een paar uur. Vlam en ik moesten boodschappen doen en het is maar goed dat zowel hij als ik nul schaamgevoel hebben, want ik zág eruit. Wow. Glow in the dark Klivia. Ik vloekte gewoon bij mijn rode sjaal.

Inmiddels was ik al weer enkele dagen terug naar mijn DDML.

Maar blijkbaar had mijn huid een geheugen van een paar etmaal want dag twee was het weer goed raak. Zo rood als een kroot. Jippie.

En de volgende dag toen ik wakker werd leek ik wel tien jaar ouder. Niet alleen hingen de vellen eraan, daar waar ik in de verste verte rimpeltjes heb, zaten nu kloven grootte Grand Canyon. Naast mijn ogen heb ik normaliter zeer bescheiden kraaienpootjes. Nu zaten er drie gleuven. Ik voelde ze gewoon met mijn vingertoppen! Ik schrok me rot. Ik ben niet overdreven ijdel maar mijn -al zeg ik het zelf- mooie huid is mijn alles.

Drie dagen lang heb ik me suf gesmeerd met Clinique en mijn wonderolietjes. Langzaam trokken de kloven weg en verdwenen de roodheid en de schilfers.

Deze ezelin is klaar met stoten. Voortaan worden alle proefjes geweigerd en ga ik nevernooit meer vreemd. Clinique en ik blijven tot de dood ons scheidt, bij elkaar.

Oh, en voor de liefhebbers: hier is ie vet in de aanbieding op dit moment. Een flacon van 200ml voâh wènig. Kun je zo driekwart jaar mee vooruit.

En nee: ik ben niet gesponsord. Was dat maar waar ;)