Hieperdepiep hoera!

Ik stapte de dag na de vakantie op de weegschaal en zette me schrap. Klaar voor zwáár teleurstellend nieuws. Elke vakantie is het raak, ongeveer twee kilo meer mij.

Maar. niks daarvan. Minus één kilo!

Nou já zeg!

Ik slaakte een zucht van verlichting.

Nou heb ik deze vakantie vanwege de hitte minder gegeten wegens geen trek. Tegen het einde van de ochtend ontbeten we (ik keurig netjes gewoon met bruine broodjes met beleg en niet van die heerlijke/smerige bladerdeegdingetjes met tonijn of met kip gevulde empanadas), op het strand een kleinigheidje (patatas Bravas, wat olijven en amandelen) en om half tien ’s avonds gingen we aan tafel. We hadden onze tafelgrill meegenomen en ik kwam niet verder dan een stukje kipfilet of gamba’s met een salade.

En ik heb me niet laten verleiden tot allerlei zoetigheden.

En qua drank hebben Vlam en ik ons echt enorm ingehouden. Een pak van vijf liter rosé, links en rechts op een terras nog een flesje wijn en wat biertjes, een derde fles Bacardi die in de caipirinha ging en dat was het. We hebben ons niet vergrepen aan Limoncello of Ron Miel. We hebben één fles Gran Reserva gedronken maar die smaakte niet omdat het te warm was. Te warme rode wijn is gewoon echt niet te peren.

Maar wat, denk ik zelf, het allermeeste heeft geholpen, zijn mijn nieuwe korrels die ik vlak voor de vakantie bij mijn allerliefste Klazien uut Zalk haalde. Elke week één korrel Pulsatilla en elke dag een korrel Kali-C. 

En -geloof het of niet- ik ben echt bijna elke dag naar het toilet geweest. Een verademing voor iemand als ik die echt altijd problemen heeft van en met haar buik. Er zijn weken dat ik maar twee keer ga. Ik heb dagelijks buikpijn. Al vanaf dat ik kind ben. Meestal is het goed te handelen, pijn went nou eenmaal, maar soms is het zó erg, dat ik echt dubbel klap. En gedurende vakanties is het helemaal een ramp.

Een week of anderhalf voor mijn vertrek zag er al weer enorm tegenop. Ergens op een mooie plek zitten, lekker eten voor je neus hebben, samen met de twee mensen waarvan je het meeste houdt en dan geen hap door je keel kunnen krijgen. Omdat je je als een overvolle kliko voelt. Misselijk en met opgezwollen buik. Eten en drinken om de ander een plezier te doen, omdat je geen party pooper wil zijn (flauw woordgrapje; red).

Elk jaar is het hetzelfde liedje.

Dus maakte ik een afspraak met Klazien en zij schreef me bovenstaande twee soorten korrels voor (ga trouwens niet zelf experimenteren, maak echt even een afspraak met een klassiek homeopaat. Wat voor mij werkt past misschien helemaal niet bij jou. Ieder mens heeft een andere constitutie namelijk).

Het was in één keer raak. Meteen resultaat. Ik was echt verbluft. Ik kon elke dag keurig netjes in mijn speciaal voor Klazien geïnstalleerde “poop app” invullen dat ik geweest was. Zelfs onderweg, in hotels! Normaal gesproken gaat de boel dan helemaal hermetisch op slot.

Ik hoop zo dat het resultaat blijvend is. Ik kan hier namelijk best wel aan wennen.

Om moedeloos van te worden.

Vorig jaar januari begon ik met koolhydraatarm eten. Ik skipte al mijn brood en at geen pasta en rijst meer.

Maakte ik iets waar normaliter pasta in hoort, dan verving ik mijn portie door een courgette in sliertjes.

Bij rijstgerechten zorgde ik gewoon voor meer groente op mijn bord.

In plaats van brood nam ik salades mee naar mijn werk.

Mijn ontbijtjes van crackers werden yoghurt met fruit.

Ik viel er negen kilo mee af in een jaar tijd. Best netjes, me dunkt.

Zo streng als ik was, dat ben ik niet meer. Ik neem nog steeds zuivel als ontbijt, salade als lunch en rijst eet ik zelden meer. Maar tussendoor neem ik nu knäckebröd of iets van fruit, of noten. Brood eet ik misschien één keer in de twee weken. De salades komen danig mijn strot uit moet ik eerlijk zeggen, maar ik houd koppig vol. Ik moet wel, want ik ben zo’n appel op pootjes die al aankomt van alleen een kookboek lezen.

Toen ik de teugels wat liet vieren, kwam ik meteen al twee kilo aan. Vervelend, maar niet onoverkomelijk. Ik bleef een half jaar stabiel. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er veel moeite voor moest doen, constant op moest letten, keuzes moest maken, maar het lukte me.

Ik heb onder andere een tip toegepast die ik hier op mijn blog wel eens las als reactie. Ik eet alleen achtjes. Heb ik ergens trek in of biedt men me wat aan? Dan geef ik het een cijfer. Is het me écht waard om naar binnen te frommelen? Is het een acht of meer > doen. Scoort het lager > niet doen. Dat werkt echt. Alle traktaties op mijn werk zijn per definitie een zesje, dus op jaarbasis scheelt dat een slok op een borrel.

Ik plan ook van te voren. Ga ik vanavond aan de lasagne dan moet ik overdag even rustig aan doen met de koolhydraten. Morgen eters? Vandaag op een houtje bijten.

Twee weken geleden ging ik op de weegschaal staan en ik schrok me werkelijk kapot. Ik was ik drie (!) kilo in één week aangekomen. Terwijl ik -cross my heart and hope to die- niks geks heb gedaan. Ik heb geen sloten wijn naar binnen gegooid, ik heb me niet vergrepen aan zakken chips, me niet voorover in een bak ijs laten vallen, niets! Ik stond ook niet op het punt mijn happy period in te gaan dus kan me niet voorstellen dat het vocht was.

Ik was nooit obsessief bezig met mijn lichaam, maar hier werd ik dus wel even moedeloos van. Nogal. En sindsdien ben ik me de hele tijd aan het afvragen wat ik niet goed doe. Het zit echt in mijn hoofd. Ik begin op een echte vrouw te lijken geloof ik.

Ik ben in ieder geval stug doorgegaan met mijn voeding zoals ik het daarvoor ook deed maar ik heb sindsdien mijn wekelijke weegmoment mooi overgeslagen. Ik durf niet meer.

Ik zou mezelf bijna een te snel werkende schildklier toewensen…