Uiteraard zijn er ook voordelen!

Lekkend hersenvocht.

Ik kan het iedereen van harte aanbevelen.

Echt hè?

Om mee te beginnen: dankzij mijn falende lumbaalzak heb ik voor elkaar gekregen wat ik al járen graag wilde: halve dagen werken. Wat een zaligheid is het om werkdagen te hebben van vier uur? Nét tegen de tijd dat je het beu begint te worden, kun je je tas weer inpakken en ben je “uit”. Lonkt de frisse buitenlucht en kun je in gezwinde galop het pand verlaten. En het mooiste is nog: ik krijg gewoon mijn volledige salaris doorbetaald. Nou ja zeg!

Voordeel nummer twee is dat niemand me kritisch aankijkt als ik me er met een jantje-van-leiden afmaak wat betreft het eten. ‘Want ze is nog herstellende. Ze heeft gefietst en ze heeft vier uur gewerkt. Dat is al een hele prestatie hoor’. Dus als ik op maandag een soepje in elkaar flans, op dinsdag captain’s dinner serveer en op woensdag visburgers klaarmaak, is dat toch top? Normaal zou ik ‘ach en wee’ horen. Want zo krijgen we scheurbuik, gaan ze zeuren van het voedingscentrum en komt jeugdzorg kijken of het bij ons thuis allemaal wel klopt. Maar nu: alleen maar blije gezichten!

Ook leuk: ik ga dit jaar voor het eerst in mijn leven echt vét door mijn eigen risico heen. Daardoor heb ik lekker veel waar voor mijn geld. Normaal gesproken is het zo dat ik nipt de driehonderdzoveel euro eigen risico haal met een kuurtje hier en een bloedonderzoekje daar. En betaal ik feitelijk dus honderdzestig euro per maand voor -eh- niks. Nu betaal ik dat ook, maar heb ik vijf dagen in “een hotel” geslapen met ontbijt op bed, koffie en thee zoveel ik wilde, heb ik de MRI tunnel twee keer van binnen gezien, kreeg ik gratis tramadol, stonden er vijf neurologen aan mijn bed, mocht ik vijf infusen ontvangen en hebben ze mijn bloed wel drie keer onderzocht! Jippie. Bijna jammer dat dat nucleaire onderzoek niet doorging, want dan was ik gewoon “the million dollar babe” geweest.

Én: ik had ook zomaar een soort bonus verjaardag dit jaar. Bergen lieve post kreeg ik. Bloemen. Kersenbonbons. Een geurkaars. Een zelfgehaakt vest. Een portemonnee. Tijdschriften. Chocolade. Sieraden. Man oh man, ik liep zo lekker binnen. Ik ben zo zalig verwend. Hoe leuk is dat?

En last but not least: wat mijzelf na diverse lijnpogingen in de afgelopen jaren bij lange na niet gelukt is; vier kilo eraf in twee weken! Liggend hè mensen! Normaal moet je je echt te pletter fietsen/fitnessen/lopen om er een lullige kilo vanaf te krijgen, maar hier lukte het me met louter en alleen naar het plafond staren.

En dat er inmiddels alweer gezellig twee kilo bij zijn, daar hebben we het even niet over, deal?

Hieperdepiep hoera!

Ik stapte de dag na de vakantie op de weegschaal en zette me schrap. Klaar voor zwáár teleurstellend nieuws. Elke vakantie is het raak, ongeveer twee kilo meer mij.

Maar. niks daarvan. Minus één kilo!

Nou já zeg!

Ik slaakte een zucht van verlichting.

Nou heb ik deze vakantie vanwege de hitte minder gegeten wegens geen trek. Tegen het einde van de ochtend ontbeten we (ik keurig netjes gewoon met bruine broodjes met beleg en niet van die heerlijke/smerige bladerdeegdingetjes met tonijn of met kip gevulde empanadas), op het strand een kleinigheidje (patatas Bravas, wat olijven en amandelen) en om half tien ’s avonds gingen we aan tafel. We hadden onze tafelgrill meegenomen en ik kwam niet verder dan een stukje kipfilet of gamba’s met een salade.

En ik heb me niet laten verleiden tot allerlei zoetigheden.

En qua drank hebben Vlam en ik ons echt enorm ingehouden. Een pak van vijf liter rosé, links en rechts op een terras nog een flesje wijn en wat biertjes, een derde fles Bacardi die in de caipirinha ging en dat was het. We hebben ons niet vergrepen aan Limoncello of Ron Miel. We hebben één fles Gran Reserva gedronken maar die smaakte niet omdat het te warm was. Te warme rode wijn is gewoon echt niet te peren.

Maar wat, denk ik zelf, het allermeeste heeft geholpen, zijn mijn nieuwe korrels die ik vlak voor de vakantie bij mijn allerliefste Klazien uut Zalk haalde. Elke week één korrel Pulsatilla en elke dag een korrel Kali-C. 

En -geloof het of niet- ik ben echt bijna elke dag naar het toilet geweest. Een verademing voor iemand als ik die echt altijd problemen heeft van en met haar buik. Er zijn weken dat ik maar twee keer ga. Ik heb dagelijks buikpijn. Al vanaf dat ik kind ben. Meestal is het goed te handelen, pijn went nou eenmaal, maar soms is het zó erg, dat ik echt dubbel klap. En gedurende vakanties is het helemaal een ramp.

Een week of anderhalf voor mijn vertrek zag er al weer enorm tegenop. Ergens op een mooie plek zitten, lekker eten voor je neus hebben, samen met de twee mensen waarvan je het meeste houdt en dan geen hap door je keel kunnen krijgen. Omdat je je als een overvolle kliko voelt. Misselijk en met opgezwollen buik. Eten en drinken om de ander een plezier te doen, omdat je geen party pooper wil zijn (flauw woordgrapje; red).

Elk jaar is het hetzelfde liedje.

Dus maakte ik een afspraak met Klazien en zij schreef me bovenstaande twee soorten korrels voor (ga trouwens niet zelf experimenteren, maak echt even een afspraak met een klassiek homeopaat. Wat voor mij werkt past misschien helemaal niet bij jou. Ieder mens heeft een andere constitutie namelijk).

Het was in één keer raak. Meteen resultaat. Ik was echt verbluft. Ik kon elke dag keurig netjes in mijn speciaal voor Klazien geïnstalleerde “poop app” invullen dat ik geweest was. Zelfs onderweg, in hotels! Normaal gesproken gaat de boel dan helemaal hermetisch op slot.

Ik hoop zo dat het resultaat blijvend is. Ik kan hier namelijk best wel aan wennen.

Nu kan ik niet anders.

Ik heb vorige week een contract getekend voor automatische incasso.

Ik zit een half jaar vast aan de sportschool.

En nee, ik was niet bevangen door de hitte. En er stond niemand met een pistool tegen mijn slaap aan. Het was een zeer weloverwogen eigen keuze. Nu móét ik wel voorlopig. Ik ben namelijk echt té krenterig om vijftig euro per maand weg te gooien. Ik heb mezelf met deze actie een enorme stok achter de deur gegeven.

Ik weet niet of dat overal zo gaat en geldt, maar gedurende onze zomervakantie kan ik mijn abonnement tijdelijk stop zetten. Ik gaf aan dat ik graag wilde verlengen, maar liever eerst weer voor een maand. Omdat we drie weken de hort op zijn en ik het zonde vond om voor Jan met de korte achternaam te betalen. Bleek dat dat dus niet hoeft.

Goeie service!

En een half jaar abonnement is negen euro per maand goedkoper dan elke maand los betalen. Dat is toch mooi één lippenstift! 😉

Wat kan ik melden over mijn voortgang? Voel ik al wat? Merk ik iets aan mijn lichaam?

Ik heb minder last van mijn thorax. Dat is één. Ik ben nu al veel minder stijf. Het is niet meer gebeurd dat ik ’s morgens verplicht mijn bed uit moest omdat ik van gekkigheid niet meer wist hoe ik moet liggen. Bij mij was mijn ruggenwervel soms zó stijf, dat diep ademhalen al pijn deed. Dat gevoel heb ik sinds een week niet meer. Ik slik beduidend minder pijnstillers. Dat is al dikke winst.

Ik ben anderhalve kilo afgevallen sinds ik ben begonnen.

Ik heb geen idee of ik meer spiermassa heb. Ik heb me namelijk toen ik begon niet laten opmeten en doorlichten. Als ik iets niet wil weten, is het uit hoeveel vet ik besta. Laat mij maar lekker struisvogel spelen op dat gebied.

Een oud klasgenoot die geheel toevallig ook aan de Milon begonnen was, een weekje voor mij, heeft de boel wel laten doormeten. En die heeft 2% meer spieren en 3% minder vet. Ik ga er voor het gemak van uit, dat dat voor mij ook wel geldt. Wij zijn even lang en wegen ook hetzelfde.

Verder merk ik dat het me allemaal veel makkelijker afgaat. Ik merk nu al dat mijn conditie verbeterd is. Grappig hoe snel dat gaat.

Neemt niet weg dat ik nog steeds met een fluorescerend paars hoofd het pand verlaat. Als ik twee keer de cirkel en tien minuten loopband heb gedaan, ben ik echt zo gaar als boter. Het kost me aardig wat inspanning.

Vandaag hakte er ook behoorlijk in. Ik ben zo leeg als wat. Ik moest werken tot half vier en wilde per se vandaag nog even sporten. Ik ken mezelf, één keer niet gaan en dan komt de klad er al in.

Ik kleedde me (na een zéér pittige werkdag) om op de praktijk. Hakken uit, sportschoenen aan. Mijn jurkje verruilde ik voor een legging en shirt en mijn oorbellen gingen in mijn tas. Vijf kilometer op de fiets en sporten.

Persoonlijk vind ik dat ik mezelf best een veer in eigen -eh- anus mag steken.

Niet?

Om moedeloos van te worden.

Vorig jaar januari begon ik met koolhydraatarm eten. Ik skipte al mijn brood en at geen pasta en rijst meer.

Maakte ik iets waar normaliter pasta in hoort, dan verving ik mijn portie door een courgette in sliertjes.

Bij rijstgerechten zorgde ik gewoon voor meer groente op mijn bord.

In plaats van brood nam ik salades mee naar mijn werk.

Mijn ontbijtjes van crackers werden yoghurt met fruit.

Ik viel er negen kilo mee af in een jaar tijd. Best netjes, me dunkt.

Zo streng als ik was, dat ben ik niet meer. Ik neem nog steeds zuivel als ontbijt, salade als lunch en rijst eet ik zelden meer. Maar tussendoor neem ik nu knäckebröd of iets van fruit, of noten. Brood eet ik misschien één keer in de twee weken. De salades komen danig mijn strot uit moet ik eerlijk zeggen, maar ik houd koppig vol. Ik moet wel, want ik ben zo’n appel op pootjes die al aankomt van alleen een kookboek lezen.

Toen ik de teugels wat liet vieren, kwam ik meteen al twee kilo aan. Vervelend, maar niet onoverkomelijk. Ik bleef een half jaar stabiel. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er veel moeite voor moest doen, constant op moest letten, keuzes moest maken, maar het lukte me.

Ik heb onder andere een tip toegepast die ik hier op mijn blog wel eens las als reactie. Ik eet alleen achtjes. Heb ik ergens trek in of biedt men me wat aan? Dan geef ik het een cijfer. Is het me écht waard om naar binnen te frommelen? Is het een acht of meer > doen. Scoort het lager > niet doen. Dat werkt echt. Alle traktaties op mijn werk zijn per definitie een zesje, dus op jaarbasis scheelt dat een slok op een borrel.

Ik plan ook van te voren. Ga ik vanavond aan de lasagne dan moet ik overdag even rustig aan doen met de koolhydraten. Morgen eters? Vandaag op een houtje bijten.

Twee weken geleden ging ik op de weegschaal staan en ik schrok me werkelijk kapot. Ik was ik drie (!) kilo in één week aangekomen. Terwijl ik -cross my heart and hope to die- niks geks heb gedaan. Ik heb geen sloten wijn naar binnen gegooid, ik heb me niet vergrepen aan zakken chips, me niet voorover in een bak ijs laten vallen, niets! Ik stond ook niet op het punt mijn happy period in te gaan dus kan me niet voorstellen dat het vocht was.

Ik was nooit obsessief bezig met mijn lichaam, maar hier werd ik dus wel even moedeloos van. Nogal. En sindsdien ben ik me de hele tijd aan het afvragen wat ik niet goed doe. Het zit echt in mijn hoofd. Ik begin op een echte vrouw te lijken geloof ik.

Ik ben in ieder geval stug doorgegaan met mijn voeding zoals ik het daarvoor ook deed maar ik heb sindsdien mijn wekelijke weegmoment mooi overgeslagen. Ik durf niet meer.

Ik zou mezelf bijna een te snel werkende schildklier toewensen…

Het kost me pvd veel moeite!

Vorig jaar viel ik met koolhydraatarm eten negen kilo af. Ik ging van 88 naar 79. Mijn plan was nog wat verder te zakken naar een kilo of 75. Dat leek me prima. Voor ik Jill kreeg, was ik ook al nooit een Barbiepopje met mijn 72 kilo. En als oud hek moet je zeker al geen onmogelijke zaken ambiëren.

Ik stopte gedurende de zomervakantie en kwam 4 kilo aan. Van het brood, de kaas, de chips en de sloten rosé die ik weggetikt heb. (Kortom: niks vieren die teugels, ik heb ze gewoon aan de wilgen gehangen).

Van die 4 kreeg ik er 3 vrij rap weer af. Ik woog 80.

Inmiddels kwamen de salades, de gekookte eieren en zelfgemaakte crackers van zaden echt mijn strot uit en ergens in oktober ben ik de teugels weer wat gaan laten vieren. En dan echt lichtjes hè? Crackertje hier, aardappeltje daar. Niks schokkends. Met als resultaat weer 2 kilo meer mij.

Nu ben ik al maanden stabiel op 82 kilo.

Maar mensen, mensen, wat kost me dat pvd een moeite!

In mijn beleving doe ik het hartstikke goed en ben ik erg streng.

Ik ontbijt met een banaan en een schep yoghurt.

Tussendoor: twee crackers met daarop één plak geitenkaas, doormidden gedaan.

Als lunch een salade met tomaten en soms een stuk geitenkaas, dan weer wat kip, soms een gekookt ei. Dressing zelfgemaakt.

Tussendoor: handje noten, of een appel, of heel soms nog twee crackers.

’s Avonds wisselt. Ik eet wel (zoete) aardappelen mee. Rijst eet ik zelden meer en pasta zo nu en dan. Veel groente, mager vlees en weinig (olijf) olie of kokosvet. Boter zelden. Ik weeg alles af tegenwoordig zodat zowel Vlam als ik niet in de verleiding kunnen komen veel te veel op te scheppen.

Ik drink water, thee en koffie zonder suiker en alleen op vrij- en zaterdagen wijn. Meer niet.

En ik val geen gram meer af.

Bewegen zou ik meer moeten. Maar zoals de afgelopen weken als die K*&%$# heup weer opspeelt, ben ik al blij dat ik zelfstandig op de fiets naar mijn werk kan. Ik ben als de dood dat ik het weer forceer.

Ik kan heel erg goed nee zeggen. Op mijn werk waar er veel trakteerlustige types met dozen gebak onder hun oksels ronddolen is het een makkie.

Thuis is het wel een strijd. Waar ik een man heb die helaas een soort feeder is. Hoe vaak Vlam me niet probeert te verleiden? Hij vindt samen met mij eten en drinken het aller gezelligst. Maar ik wil niet op zondagmiddag , terwijl hij sport ligt te kijken, twee glazen wijn en een bakje nootjes à 590 calorieën naar binnen werken. En nee, ik neem gewoon mijn bakje yoghurt op zaterdagmiddag en sla zijn tosti’s over. Drie boterhammen, drie dikke plakken kaas. Kassa met je 600+ (!) calorieën. En nee: ik wil op zondagavond geen glas rode wijn bij mijn eten, ik drink water. En zou je gloeiendegloeiende niet een halve fles olijfolie door de gebakken aardappelen willen gooien? En ‘oké dan, een half glaasje’ is er niet eentje tot de rand vol ja!

Kan iemand alsjeblieft mijn man een paar maanden in de kost nemen? Dan kan ik die laatste kilo’s er even afwerken…