Om moedeloos van te worden.

Vorig jaar januari begon ik met koolhydraatarm eten. Ik skipte al mijn brood en at geen pasta en rijst meer.

Maakte ik iets waar normaliter pasta in hoort, dan verving ik mijn portie door een courgette in sliertjes.

Bij rijstgerechten zorgde ik gewoon voor meer groente op mijn bord.

In plaats van brood nam ik salades mee naar mijn werk.

Mijn ontbijtjes van crackers werden yoghurt met fruit.

Ik viel er negen kilo mee af in een jaar tijd. Best netjes, me dunkt.

Zo streng als ik was, dat ben ik niet meer. Ik neem nog steeds zuivel als ontbijt, salade als lunch en rijst eet ik zelden meer. Maar tussendoor neem ik nu knäckebröd of iets van fruit, of noten. Brood eet ik misschien één keer in de twee weken. De salades komen danig mijn strot uit moet ik eerlijk zeggen, maar ik houd koppig vol. Ik moet wel, want ik ben zo’n appel op pootjes die al aankomt van alleen een kookboek lezen.

Toen ik de teugels wat liet vieren, kwam ik meteen al twee kilo aan. Vervelend, maar niet onoverkomelijk. Ik bleef een half jaar stabiel. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er veel moeite voor moest doen, constant op moest letten, keuzes moest maken, maar het lukte me.

Ik heb onder andere een tip toegepast die ik hier op mijn blog wel eens las als reactie. Ik eet alleen achtjes. Heb ik ergens trek in of biedt men me wat aan? Dan geef ik het een cijfer. Is het me écht waard om naar binnen te frommelen? Is het een acht of meer > doen. Scoort het lager > niet doen. Dat werkt echt. Alle traktaties op mijn werk zijn per definitie een zesje, dus op jaarbasis scheelt dat een slok op een borrel.

Ik plan ook van te voren. Ga ik vanavond aan de lasagne dan moet ik overdag even rustig aan doen met de koolhydraten. Morgen eters? Vandaag op een houtje bijten.

Twee weken geleden ging ik op de weegschaal staan en ik schrok me werkelijk kapot. Ik was ik drie (!) kilo in één week aangekomen. Terwijl ik -cross my heart and hope to die- niks geks heb gedaan. Ik heb geen sloten wijn naar binnen gegooid, ik heb me niet vergrepen aan zakken chips, me niet voorover in een bak ijs laten vallen, niets! Ik stond ook niet op het punt mijn happy period in te gaan dus kan me niet voorstellen dat het vocht was.

Ik was nooit obsessief bezig met mijn lichaam, maar hier werd ik dus wel even moedeloos van. Nogal. En sindsdien ben ik me de hele tijd aan het afvragen wat ik niet goed doe. Het zit echt in mijn hoofd. Ik begin op een echte vrouw te lijken geloof ik.

Ik ben in ieder geval stug doorgegaan met mijn voeding zoals ik het daarvoor ook deed maar ik heb sindsdien mijn wekelijke weegmoment mooi overgeslagen. Ik durf niet meer.

Ik zou mezelf bijna een te snel werkende schildklier toewensen…

Het kost me pvd veel moeite!

Vorig jaar viel ik met koolhydraatarm eten negen kilo af. Ik ging van 88 naar 79. Mijn plan was nog wat verder te zakken naar een kilo of 75. Dat leek me prima. Voor ik Jill kreeg, was ik ook al nooit een Barbiepopje met mijn 72 kilo. En als oud hek moet je zeker al geen onmogelijke zaken ambiëren.

Ik stopte gedurende de zomervakantie en kwam 4 kilo aan. Van het brood, de kaas, de chips en de sloten rosé die ik weggetikt heb. (Kortom: niks vieren die teugels, ik heb ze gewoon aan de wilgen gehangen).

Van die 4 kreeg ik er 3 vrij rap weer af. Ik woog 80.

Inmiddels kwamen de salades, de gekookte eieren en zelfgemaakte crackers van zaden echt mijn strot uit en ergens in oktober ben ik de teugels weer wat gaan laten vieren. En dan echt lichtjes hè? Crackertje hier, aardappeltje daar. Niks schokkends. Met als resultaat weer 2 kilo meer mij.

Nu ben ik al maanden stabiel op 82 kilo.

Maar mensen, mensen, wat kost me dat pvd een moeite!

In mijn beleving doe ik het hartstikke goed en ben ik erg streng.

Ik ontbijt met een banaan en een schep yoghurt.

Tussendoor: twee crackers met daarop één plak geitenkaas, doormidden gedaan.

Als lunch een salade met tomaten en soms een stuk geitenkaas, dan weer wat kip, soms een gekookt ei. Dressing zelfgemaakt.

Tussendoor: handje noten, of een appel, of heel soms nog twee crackers.

’s Avonds wisselt. Ik eet wel (zoete) aardappelen mee. Rijst eet ik zelden meer en pasta zo nu en dan. Veel groente, mager vlees en weinig (olijf) olie of kokosvet. Boter zelden. Ik weeg alles af tegenwoordig zodat zowel Vlam als ik niet in de verleiding kunnen komen veel te veel op te scheppen.

Ik drink water, thee en koffie zonder suiker en alleen op vrij- en zaterdagen wijn. Meer niet.

En ik val geen gram meer af.

Bewegen zou ik meer moeten. Maar zoals de afgelopen weken als die K*&%$# heup weer opspeelt, ben ik al blij dat ik zelfstandig op de fiets naar mijn werk kan. Ik ben als de dood dat ik het weer forceer.

Ik kan heel erg goed nee zeggen. Op mijn werk waar er veel trakteerlustige types met dozen gebak onder hun oksels ronddolen is het een makkie.

Thuis is het wel een strijd. Waar ik een man heb die helaas een soort feeder is. Hoe vaak Vlam me niet probeert te verleiden? Hij vindt samen met mij eten en drinken het aller gezelligst. Maar ik wil niet op zondagmiddag , terwijl hij sport ligt te kijken, twee glazen wijn en een bakje nootjes à 590 calorieën naar binnen werken. En nee, ik neem gewoon mijn bakje yoghurt op zaterdagmiddag en sla zijn tosti’s over. Drie boterhammen, drie dikke plakken kaas. Kassa met je 600+ (!) calorieën. En nee: ik wil op zondagavond geen glas rode wijn bij mijn eten, ik drink water. En zou je gloeiendegloeiende niet een halve fles olijfolie door de gebakken aardappelen willen gooien? En ‘oké dan, een half glaasje’ is er niet eentje tot de rand vol ja!

Kan iemand alsjeblieft mijn man een paar maanden in de kost nemen? Dan kan ik die laatste kilo’s er even afwerken…

Gewichtige zaken

De afgelopen vakantie besloot ik, na zeven maanden mijn stinkende best te hebben gedaan op het lijnvlak met als prachtig resultaat negen kilo eraf, de teugels lekker te laten vieren. Ik vind niets zo sneu als tijdens een vakantie calorieën te gaan zitten tellen.

Zo ontbeet ik in plaats van met kwark, met verse knapperige Franse baguettes met daarop dikke lagen van die goedkope knalrode salami. En met camembert en Nutella. Voor de show nam ik daarbij een bakje yoghurt met meegebracht lijnzaad en psylliumvezels. En ik slikte elke morgen drie pillen met magnesiumoxide. Omdat de control-freak in mij niet in één klap haar dieet kon laten vallen en ik als de dood was voor geblokkeerde darmen.

Tussen de middag aten we meestal taboulé. Een soort cous cous salade. Die je in Frankrijk overal in de supermarkten in megabakken kunt aanschaffen. Lekker makkelijk.

’s Avonds aten we vlees en brood en groente. Ik nam meestal maar één of twee stukjes brood en wat extra groente. Ook weer vanwege de vezels.

Tussendoortjes heb ik niet genomen. Doe ik thuis alleen een soort van verplicht om mijn bloedsuikerspiegel stabiel te houden en omdat ik tussen kwark en lunch anders echt van mijn bureaustoel afflikker.

Wél gingen we zo om de dag zwaar aan de snack. Chips (in Frankrijk bakken ze die in andere olie en gebruiken ze veel minder zout, zó lekker), olijfjes en van die geweldige kleine kaasjes. Ik was nogal verheugd dat er wéér nieuwe smaken zijn bijgekomen. Ganzenlever onder andere. En rauwe ham. Ahhhhh!

Naamloos

Ik heb niet op mijn drankgebruik gelet, maar Vlam en ik hebben ons keurig netjes gedragen al zeg ik het zelf. Ik heb elke dag een glas of vijf wijn gedronken denk ik. En samen één fles Ron Miel, verdeeld over twee weken. Voor drankorgels als wij, is dat buitengewoon netjes te noemen.

Helaas werkte de acute omschakeling van bijna geen koolhydraten naar elke dag (wit!)brood en cous cous en een behoorlijke mindering van groentes, zwaar op mijn darmen en zwol ik op tot ongekende proporties. Om de drie dagen een flinke overdosis bisacodyl heeft mijn leven gered. Handig dan ook dat je op drie minuten lopen van het strand “woont” en ik zo nu en dan met samengeknepen billen praktisch rennend naar het toilet kon ;)

Toen ik eenmaal thuisgekomen op de weegschaal ben gaan staan, schoot ik meteen in een depressie. Plus vier kilo. Hád ik maar…

Een dag later waren daar alweer twee vanaf.

En inmiddels ben ik, we zijn nu vijf dagen thuis, één kilo en vier ons zwaarder dan toen ik wegging.

Gelukkig ben ik geestelijk een stukje lichter door die drie weken vrij.

Persoonlijk vind ik dat nét even wat belangrijker op dit moment.

KHA-update.

NSVM78 schreef dit naar aanleiding van mijn noodkreet: ik ben benieuwd naar je avondeten, hoe pak je dat aan rondom je dieet? Bij mij ging het best goed, maar nu is het een drama, kom weer wat aan op dit moment in plaats van stilstand of afvallen dus kan je inspiratie goed gebruiken.

Ten eerste: ga eens gewoon lekker een paar weken niet wegen. Mijn (helaas ruime) ervaring leert dat je op een gegeven moment, na een paar maanden diëten, wanneer dat verschilt per persoon, je lichaam gewend is aan je nieuwe voedingspatroon. En dat is super demotiverend. Spijbel eens een dag of las eens een dag in met juist veel koolhydraten, gooi het zo nu en dan over een andere boeg. Verandering van spijs zorgt er voor dat het lichaam actief blijft, weer sneller gaat werken en dat kan ertoe bijdragen dat je weer begint met afvallen.

Eet vooral ook niet te weinig hè? Want dan slaat die beruchte spaarstand toe. Minder dan 1500 calorieën is echt te weinig ook al merk je na een tijd dat je eigenlijk met nóg minder toe kunt. Tenminste dat is mijn ervaring. Ik moet soms echt mijn best doen om aan dat aantal te komen.

En dan nu mijn tips betreft het avondeten.

Ik eet gewoon mee met Vlam en Jill. Ik maak eigenlijk niks speciaals. Ben een tijdje op FB volger geweest van diverse pagina’s met speciale recepten, maar dat is niets voor mij. Ik verzin graag zelf recepten en inmiddels na een paar maanden, weet ik wel wat ik wel en niet “mag” eten. En ik ben een voorstander van niet te truttig zijn. Ik denk niet dat je je dieet ernstig beschaamd als je ergens een schepje suiker door doet. Of een hele (!) sauslepel bechamelsaus eet waar misschien vijf gram bloem inzit. Zo’n die-hard ben ik nou ook weer niet.

Ik heb gisteren speciaal voor jou een pagina aangemaakt en daar wat zelfverzonnen recepten opgezet. Misschien leuk voor de inspiratie weer? Ik zal proberen (-maar beloof niks-, om er zo nu en dan wat nieuws op te zetten, oké?)

Zoals gisterenavond: ik maakte de Marokkaans geïnspireerde stoofschotel (uit de slow cooker, maar kan uiteraard ook gewoon in een stoofpan) en at alleen dat. Voor de niet-lijnende mens kun je er quinoa of couscous bij geven.

Eens per week maak ik ook een lekkere pan soep. Uiteraard eet ik er geen brood bij. Vlam en Jill wel. Bij voorkeur eindigen die nog even met dik roomboter met pindakaas en/of hagelslag. En ik geef ze geen ongelijk.

Ook lekker: witlof met ham en kaas uit de oven. Met een toefje kerriepoeder over de oude geraspte kaas als onmisbaar extraatje. Zij nemen er gekookte aardappels bij, ik eet alleen de witlof. Tip: die lekkere dikke plakken ham van Lidl. Witlofstruiken halveren en in kokend water gooien, bord erop om ze onder water te houden. Tien-vijftien minuten koken, afgieten, rolletjes ervan maken met de ham. In een ovenschaal, kleine blokjes roomboter erover doen, afdekken met de kaas en het geheel een 45 minuten op 180 graden in de oven.

Al typende denk ik dat we dat zelf vanavond maar weer eens gaan eten. Krijg er trek van… ;)

<a href=”http://www.bloglovin.com/blog/11826085/?claim=qqjxa3x9egd”>Follow my blog with Bloglovin</a>

Lijngeweld.

Inmiddels ben ik op een week na, drie maanden aan het lijnen en ik staat de teller op min zes kilo!

Heel even gebeurde er bedroevend weinig ondanks dat ik me nog steeds als een terriër vastbeet in het dieet. Onsje voor onsje viel ik af. Wat ook echt énorm demotiverend was. Maar toen ineens, gaf de weegschaal zomaar een dikke kilo minder aan. Ik stond echt bijna te juichen.

Het koolhydraatarm eten bevalt me nog steeds meer dan prima en ik ga er voorlopig nog mee door.

Nog steeds geen last van hypo’s en after dinner dips gehad. Ik voel me energiek.

Wat ook enorm opvallend is, is dat mijn pms klachten ineens stukken minder zijn. Ik merk wel aan mijn lichaam dat er één en ander suddert, ik ben een tikkie sneller geïrriteerd, maar wat een enorm verschil met voorheen zeg. Poeh. Ik heb de afgelopen maanden niet één keer de neiging gehad mijn hakken in iemands voorhoofd te planten. En dat zonder de korrels van Klazien uut Zalk!

Ik vind deze manier van eten ook echt appeltje, eitje. Bijna letterlijk dus.

Ik ben iets minder streng geworden in de zin dat ik peulvruchten heb toegevoegd aan mijn eten. Omdat ik die erg lekker vind en omdat ze veel voedingsstoffen bevatten. En ik neem één of twee keer in de week als ontbijt mijn zelfgemaakte havermoutkoeken. De kwark ben ik soms wel even zat namelijk.

Pasta, brood en aardappels zijn nog verboden zaken. Alhoewel ik over een week of wat wel zo nu en dan weer eens aardappels wil gaan eten.

Toen Jill jarig was, wilde ze graag eten bij de pizzeria. Om daar nou een suffe salade te nemen, terwijl ik die al elke dag eet, ging me te ver, dus ik at gezellig mee en nam een spaghetti aglio e olio. Simpel, maar lekker.

Eenmaal thuis had ik al spijt.

Buikpijn, niet normaal.

En Vlam was er ook niet blij mee.

Ik scheen de hele nacht winden te hebben gelaten in mijn slaap. Buitengewoon charmant.

Dat doen we dus voorlopig niet meer.

Ik ben alleen nog zoekende naar een normale snack voor ’s morgens bij de koffie. Meestal neem ik een handje noten of twee gekookte eitjes, maar die combi’s vind ik zeer matig eigenlijk. Ik eet het wel, maar ik zie het puur als vulling, Ik word er niet blij van.

Vriendin Scarlet opperde hüttenkäse met vanille essence en een paar noten erdoor.

Persoonlijk vind ik hüttenkäse niet te eten. En vindt u ook niet dat het lijkt op een stevige vaginale schimmel? (Zo. Niemand hier eet deze kaas meer zonder aan mij te denken ;))

Dus als u nog tussendoorideetjes heeft én ik heb er geen equivalent van een ranzige medische aandoening voor… Dan graag! Kom maar door met die tips.