Neem er nog eentje!

Jill had afgelopen weekend een verjaardagsfeestje van een vriend. Gewoon bij hem thuis.

Er was bier ondanks dat het gros vijftien en zestien jaar was.

Ik heb daar zelf absoluut geen probleem mee. Jill mag van ons ook al enkele jaren alcohol drinken, ook al wordt ze in maart pas achttien.

Wij zijn van mening dat je beter in de veilige omgeving van je eigen huis af en toe een glaasje kunt nemen om te zien en te ervaren wat alcohol met je doet. En daarbij: ik ben zelf puber geweest, Vlam ook. En wij weten dat wanneer je iets verbiedt, het des te aantrekkelijker wordt. En als ik iets niet zou willen, is het dat Jill ergens anders losgaat, ziek wordt, risico’s gaat nemen, een makkelijk doelwit wordt van wie dan ook. Of verzin het maar. Brrr…

Terug naar het feestje.

Vader en moeder van het feestvarken waren gewoon thuis. Weliswaar boven. Maar aanwezig. Vader schijnt zo nu en dan met een schaal bitterballen rond te zijn gegaan.

En tóch had een aantal jongens zoveel gezopen dat het mis ging. Eentje kotste de gang onder. En een tweede was zo apathisch dat hij op de bank zijn plas heeft laten lopen.

Ik heb zelf toen/ooit en de laatste jaren ook wel eens te diep in het glaasje gekeken, maar het zó bont gemaakt dat ik heb staan overgeven? En láát staan dat ik zo ver heen was dat ik in mijn broek heb gepiest.

Volgens mij moet je bij in je broek piesen ladder- maar dan ook ladderzat zijn. Tegen de beruchte comagrens aanzitten.

Jill zei ook dat hij echt wezenloos op de bank zat.

Kijk, en dát vind ik dus niet kunnen. Je mag van mij drank schenken op de verjaardag van jouw zoon die zeventien wordt. En je mag het van mij (uitsluitend na akkoord van de andere ouders) ook aan anderen geven. Maar als toeziend ouder heb je de verantwoording. Kom op zeg! Je loopt rond met bitterballen en de beste vriend van je zoon zit daar glazig voor zich uit te staren? Dan zíé je toch dat het veel te veel is? Je ként die jongen toch door en door? Dan had je als ouder al uren daardoor ‘nee’ moeten verkopen. En als het stiekem gebeurd was, zuipen in de tuin bijvoorbeeld, dat hij ‘ineens’ dronken was, dan had je zijn ouders moeten bellen en moeten vragen of ze hem op wilden komen halen. En als ze voor hadden gedronken, dan heb je ze toch binnen zien komen? Als nuchter persoon zie je toch van een kilometer afstand al dat iemand aangeschoten of dronken is?

Ik vind dat je zeker niet door moeten schenken of had moeten doen alsof je neus bloedt.

De ouders van de jarige job hebben overigens ook niets gezegd na afloop. Hebben kots en urine opgeruimd en aan zoon gevraagd of hij het naar zijn zin heeft gehad.

On-be-grij-pe-lijk!

Volgens mij missen die mensen zelf een aantal hersencellen.

Bron: Pixabay.com (3027249)

Ik heb het overleefd, een maand geen drank.

Toen we terugkwamen van onze zomervakantie, verzon ik dat ik -na bijna drie weken lang elke dag wijn gedronken te hebben- best wel eens een maandje loos kon leven. Ik drink al mijn hele volwassen leven elk weekend. Tijd om eens te kijken hoe dat me zou bevallen.

Doordeweeks alcohol drinken, daar ben ik jaren geleden al mee gestopt. Omdat ik a) net als alle andere oude hekken slecht slaap als ik gedronken heb. Ook al is het maar één glas. Ik val als een blok in slaap, word wakker na een uur of drie en de rest van de nacht lig ik naar het plafond te staren. Zeer frustrerend. Reden b was om eens te kijken wat geen wijn op mijn gewicht zou doen.

Ik heb het vier weken minus twee dagen volgehouden. Afgelopen zaterdag ben ik gezwicht en heb ik wat roséetjes en rode wijn gedronken. Gewoon, omdat ik er zin in had. En omdat ik ongelofelijk de schijt erin had dat ik al drie weken aan het tobben was met mijn hoofd. Troostwijn.

Oké, oké. En ik heb één keer gesmokkeld. Toen ik een redactieetentje had met de dames van HVD. We aten tapas en naar mijn weten moeten tapas ook zwemmen. Tapas zonder wijn vind ik net zoiets als droog brood. Dus ik bestelde -met enig gevoel van falen- een Merlot. En nog eentje. En een fluitje op het terras. Om daarna weer keurig twee weken lang mezelf droog te leggen.

Hoe is het me afgegaan? Mij, als notoire wijndrinker met een man die een soort feeder is?

Heel erg goed moet ik zeggen.

Manlief heeft zich keurig gedragen, heeft niet lopen pushen. Een enkele keer vergiste hij zich en vroeg of ik een drankje wilde. Maar na een hertendodende blik van mijn kant, bracht hij me een glas water. Mineraal water zelfs. Doe eens gek. Hij vond het ongezellig, maar heeft dat niet achtenzestig keer gezegd. Ik had hem namelijk van te voren gewaarschuwd dat vooral niet te doen. Als íéts irritant is, zijn het pushende mensen. Heeft u al eens een dieet gevolgd? Is het u opgevallen hoeveel mensen je dan ineens ongezellig vinden omdat je geen taart wilt? Of de toastjes afslaat? Alsof je ineens een heel ander persoon bent of zo?

Qua gewicht ben ik nu twee kilo lichter dan toen ik begon aan de zelfopgelegde drooglegging. Persoonlijk denk ik niet dat het door het laten staan van drank is. Indirect echter wel, want met het skippen van de VrijMiBo at ik dus ook geen bakje olijven leeg. Kwamen er geen nootjes of chips op tafel en kon ik de meeuwen blij maken met een trommel oudbakken toastjes. Ook op zaterdagen gingen we gewoon meteen aan tafel. Niks eerst nog even een aperitiefje. Of twee. Met bijbehorende garnituur.

Concluderend heeft het me geen enkele moeite gekost.

En tóch ga ik er niet mee door.

Want een lekker stukje vis of een mooie entrecote, smaken toch lekkerder met wijn, dan zonder.

De vrouwen van HVD (minus twee) in Breda.