Ik heb het overleefd, een maand geen drank.

Toen we terugkwamen van onze zomervakantie, verzon ik dat ik -na bijna drie weken lang elke dag wijn gedronken te hebben- best wel eens een maandje loos kon leven. Ik drink al mijn hele volwassen leven elk weekend. Tijd om eens te kijken hoe dat me zou bevallen.

Doordeweeks alcohol drinken, daar ben ik jaren geleden al mee gestopt. Omdat ik a) net als alle andere oude hekken slecht slaap als ik gedronken heb. Ook al is het maar één glas. Ik val als een blok in slaap, word wakker na een uur of drie en de rest van de nacht lig ik naar het plafond te staren. Zeer frustrerend. Reden b was om eens te kijken wat geen wijn op mijn gewicht zou doen.

Ik heb het vier weken minus twee dagen volgehouden. Afgelopen zaterdag ben ik gezwicht en heb ik wat roséetjes en rode wijn gedronken. Gewoon, omdat ik er zin in had. En omdat ik ongelofelijk de schijt erin had dat ik al drie weken aan het tobben was met mijn hoofd. Troostwijn.

Oké, oké. En ik heb één keer gesmokkeld. Toen ik een redactieetentje had met de dames van HVD. We aten tapas en naar mijn weten moeten tapas ook zwemmen. Tapas zonder wijn vind ik net zoiets als droog brood. Dus ik bestelde -met enig gevoel van falen- een Merlot. En nog eentje. En een fluitje op het terras. Om daarna weer keurig twee weken lang mezelf droog te leggen.

Hoe is het me afgegaan? Mij, als notoire wijndrinker met een man die een soort feeder is?

Heel erg goed moet ik zeggen.

Manlief heeft zich keurig gedragen, heeft niet lopen pushen. Een enkele keer vergiste hij zich en vroeg of ik een drankje wilde. Maar na een hertendodende blik van mijn kant, bracht hij me een glas water. Mineraal water zelfs. Doe eens gek. Hij vond het ongezellig, maar heeft dat niet achtenzestig keer gezegd. Ik had hem namelijk van te voren gewaarschuwd dat vooral niet te doen. Als íéts irritant is, zijn het pushende mensen. Heeft u al eens een dieet gevolgd? Is het u opgevallen hoeveel mensen je dan ineens ongezellig vinden omdat je geen taart wilt? Of de toastjes afslaat? Alsof je ineens een heel ander persoon bent of zo?

Qua gewicht ben ik nu twee kilo lichter dan toen ik begon aan de zelfopgelegde drooglegging. Persoonlijk denk ik niet dat het door het laten staan van drank is. Indirect echter wel, want met het skippen van de VrijMiBo at ik dus ook geen bakje olijven leeg. Kwamen er geen nootjes of chips op tafel en kon ik de meeuwen blij maken met een trommel oudbakken toastjes. Ook op zaterdagen gingen we gewoon meteen aan tafel. Niks eerst nog even een aperitiefje. Of twee. Met bijbehorende garnituur.

Concluderend heeft het me geen enkele moeite gekost.

En tóch ga ik er niet mee door.

Want een lekker stukje vis of een mooie entrecote, smaken toch lekkerder met wijn, dan zonder.

De vrouwen van HVD (minus twee) in Breda.

Gezondheidsupdate.

Vandaag heb ik weer een rondje Milon cirkel gedaan en ben ik naar de tweede fase gegaan.

In plaats van zo’n twintig herhalingen per minuut, doe ik er nu veertien. Maar ik moet ze langer vasthouden. En alle apparaten zijn in één klap dertig procent hoger gezet.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar wat (lees: nogal) tegenop zag.

Dertig procent is véél!

Goddank bleek bij aanvang dat het alleen de spierversterkende apparaten betrof. Niet de cardio. Want anders was ik echt bijkans overleden denk ik.

Ik breek nu al af van de crosstrainer. Oma heeft A) niet een heel beste conditie en B) speelt die ellendige voorhoofdsholteontsteking me nog behoorlijk parten. Ik heb nu al een week knallende hoofdpijn. Inmiddels niet meer zó erg dat ik pijnstilling nodig heb, maar toch, het klopt en pulseert behoorlijk, nog steeds. Ik neusspray me ongans. Ik heb nu wel ook ploppen achter mijn trommelvliezen dus dat betekent dat de boel aan het verschuiven/oplossen is. Jippiejajee.

Vanmiddag heb ik van de fiets een minuutje afgesnoept. Mijn hoofd explodeerde bijna. En daar baal ik dan weer van. De perfectionist in mij wil álles doen. En voor de volle honderd procent.

Mááár: het ging me goed af, die fikse verhogingen. Het viel me echt reuze mee. Had ik niet verwacht van mijn eigen lichaam.

Vlam ging vanmorgen ook mee. Hij heeft er deze week al vier keer opzitten, de held. Uiteraard heeft hij de eerste keer meteen al al die apparaten fors op zitten schroeven. Vlam heeft eigenwijs zijn uitgevonden. Echt. Meneer kan er zich niet echt bij neerleggen dat hij een oude zak aan het worden is en niet meer zoals tien jaar geleden over hekken kan springen. Hij geeft een nóg slechtere conditie dan ik. Tig jaar roken en nul sporten doen wat met je lichaam. En over een half jaar wordt hij vijftig. Dat telt ook. In zijn hoofd is hij nog de gespierde, atletische held die hij ooit was. Dat is dus even slikken voor hem.

Zijn overdrijven werd echter meteen afgestraft. Bij de oefening voor zijn rugspieren, schoot het gelijk vól in de plek waar ooit zijn hernia zat. Met een tijdelijk niet-functionerend rechter been tot gevolg. Tsja…

Ik heb de dag daarna, toen ik in de sportschool was, begeleider Jeroen ook gevraagd Vlam een beetje te temperen en desnoods op zijn flikker te geven. Fanatiek is leuk. Maar niet als dat betekent dat hij straks weer plat moet.

Jill gaat ook drie keer in de week. Ze doet het echt top. Trapt zo honderdzestig watt op de fiets weg.

Oh ja: bleek dat de eigenaar van de sportschool de vader is van onze buurvrouw. Small world. Dus we kregen meteen gezinskorting. Jippie.

Én ik ben inmiddels twee weken alcoholloos. Ik merk er niks van trouwens. Ik voel me hetzelfde en de weegschaal geeft ook hetzelfde aan. Voor Vlam is het moeilijker dan voor mij, hij vindt het maar saai, een niet meedrinkende vrouw.

Hij vroeg me af wat de volgende stap was. Of ik kort rood haar zou nemen en mijn make-up in de prullenbak zou gooien.

Over mijn lijk.

Niet slecht toch? Ik ben best tevreden over mijn vooruitgang.