Wat ik vind van u.

Madelief vroeg: wat is de voorstelling die je hebt van ons je lezers? 

Hmmm….

Mijn lezersaantal is nog steeds stijgende en als ik me realiseer dat er hier elke dag zo’n 1300 individuele bezoekers komen, vind ik dat bizar. 1300! Heb je wel eens zoveel mensen bij elkaar gezien? In het Luxor in Rotterdam kunnen er 1500.

Ik kan zien op Facebook dat het gros van mijn lezers vrouw is, zo van rond de veertig.

Ik heb een aantal zeer trouwe volgers dat mij al tig jaar volgt. Ik ben begonnen in april 2008, toen ik net weg was bij mijn lieftallige ex aka het insect. Puur om van me af te schrijven, mijn gedachtes te ordenen. Eerst bij Blog2blog, toen Blogger en nu alweer enkele jaren op WordPress. En dat ordenen is nog steeds de hoofdreden dat ik blog.

Dagelijks reageren er zo gemiddeld 40 mensen.

Dat is natuurlijk een gapend gat, eigenlijk meer een Grand Canyon, tussen die 1300 die het lezen en 40 die reageren. En dat zijn de reageerders ook nog vaak trouwe lezers.

Kortom: ik heb geen flauw idee wie u bent en wat u zo aantrekt aan mijn bescheiden blog. Ik kan mijns inziens namelijk behoorlijk zeuren, soms overtrokken reageren en de laatste maanden met de tegenspartelende hersenen vind ik mijzelf met vlagen een regelrecht zeikwijf.

Eens per jaar, op 29 april, hebben we hier een ontlurkdag. Ik vraag mijn lezers dan om voor één keer onder hun stenen vandaan te komen door te reageren. En dat levert altijd zeer leuke reacties op.

Ik heb overigens bijna altijd hartstikke leuke response hier. Zelden tref ik een zeikers. Wel eens iemand die niet snapt dat veel van wat ik schrijf met een knipoog is gedaan. Of een tikkie overdreven soms. Zelfs mijn eigen man snapt het soms niet. Terwijl ik in het echt niet veel anders ben dan hier. Van de week nog, Vlam. Beetje geïrriteerd. “Vakantie drie hoog achter?”. Hij vond het iets denigrerend naar ons huis toe. Slaat nergens op want ik ben gek op onze woning. En dat zou hij toch moeten weten.

Taal is en blijft lastig en ik heb in de afgelopen jaren op diverse lange tenen gestaan. En heel veel heilige huisjes beklad. Van de meeste gevallen kan het me echt niet schelen. Een tekst lezen doet namelijk iedereen gekleurd door de gemoedstoestand waarin zhij op dat moment verkeert. Ben je aan de maat en schrijf ik over een corpulente vrouw in de sauna, dan kun je dat verkeerd opvatten. Alsof ik iets tegen dikkere vrouwen heb. Maar heeft u mijzelf wel eens goed bekeken? Niet bepaald een barbiepopje. Soms echter heb ik spijt van mijn scherpe tong en dito pen. Ik hoef niet alles dat ik denk en vind te ventileren. Soms is het prima het binnendshoofds te houden. Leerpuntje.

Maar goed: mijn lezers. Wat mijn voorstelling is van u. Zeer positief. Echt. Ik krijg zulke lieve en meedenkende reacties altijd. Hier. Maar ook privé. En sommige mensen hebben zelfs de moeite genomen me cadeautjes te sturen. Zo kreeg ik laatst saunabonnen! En toen ik schreef over mijn aanstaande zomervakantie, hebben drie mensen me hun huis aangeboden. Daar word je toch hartstikke blij van, al die lieverds?

Dikke kus voor jullie allemaal!

Help!

Omdat ik eigenlijk geen zin heb om wéér over mijn hersenvliezen te bloggen want ‘same old, same old’, maar ik stiekem ook niet zo heel veel meemaak met mijn zeer korte werkdagen en mijn vrije tijd die ik als een semi-bejaarde doorbreng, wil ik uw hulp vragen.

Ik heb namelijk geen flauw idee waar ik het over moet hebben, máár ik merk wel dat de zin (drang bijna) tot schrijven weer terug aan het komen is. Omdat computerwerk me minder inspanning kost dan een paar weken geleden. Omdat ik de aankomende week vakantie heb en dus zeeën van tijd. Omdat ik na 1725 berichten op deze stek mijns inziens álles wel al eens heb beschreven.

Van mijn vreemde afwijkingen zoals naakt slapen met bedsokken tot aan mijn ‘geluidsallergie’. Van het stelselmatige gezeik op mijn werk tot aan mijn relatie met Vlam. Het starten daarvan -een dikke zeven jaar geleden alweer- heb ik in geuren en kleuren beschreven. U weet dat ik zo’n twintig keer per dag mijn handen insmeer met crème. Dat ik van SF houd. Graag alleen naar de film ga. Gek ben op wijn en loeisterke zwarte thee. Ik heb u al eens verteld over de perikelen binnen mijn (schoon)familie. Nogal wat lippenstiften verslijt op jaarbasis. Redelijk tot zeer schoenenverslaafd ben. Ik heb al tig keer geblogd over mijn tekortkomingen.

En om nou weer van die standaard vragenlijstjes in te gaan vullen? Stokjes te gaan zoeken?

Neh.

Dussss: komt u maar door met uw prangende vragen aan mij. Dan bouw ik er een leuk verhaaltje omheen. Alles is bespreekbaar. Ik ben een open boek. Alleen mijn seksleven en de moeizame relatie met niet nader te noemen familieleden houd ik liever voor mezelf 😉

Wie biedt?

Verras me.

Bron: Pixabay.com (3047385)

Dat is toch vreselijk grappig?

Ik heb mijn blog met daarin mijn kritiek op de Nederlandse horeca op privé gezet en het linkje op Facebook eraf gehaald.

Waarom?

Ik was het beu. Al die lange tenen, al die kritiek, al die ongenuanceerde meningen van mensen die mijn stukje niet goed gelezen hebben. Goed lezen is een kunst en niet iedereen beheerst die. Ik zag tig keer dezelfde betogen voorbij komen. Bottom line: ik ben een dom wijf en mag niet schrijven over zaken waar ik geen verstand van heb. Misschien is het flauw van mij om een vuurtje aan te wakkeren en er dan de stekker uit te trekken? Maar heel eerlijk: ik kon er niet meer tegen. Mijn plezier in bloggen was weg. En ik kan mijn grote hobby, die ik al negen jaar uitoefen, niet zomaar laten afpakken. Terug de (redelijke) anonimiteit in, was alles dat ik weer wilde.

Oh. En ik zou ook geen smaak hebben. Er was iemand die twijfelde aan mijn verstandelijke vermogens. ‘Want als je het eten bij Full Moon goed vindt, dan kun je beter je mond houden’. Zoiets was de strekking.

En wat kreeg ik gisteravond van een lieve lezeres doorgestuurd via Facebook? Dit:

Bron: printscreen van FB

I rest my case 😉

Ik heb echt héééél hard zitten lachen hierom. Moest bijna aan de zuurstof.

Oh. En van een horecaondernemer uit de Hoeksche Waard kreeg ik het aanbod om samen met manlief bij hem te komen eten. Op zijn kosten. Omdat hij graag de kans wilde hebben om mij te laten ervaren hoe het er bij hem aan toe gaat. Wél goed dus. En omdat hij het jammer vond dat zijn collega’s mij (veelal nogal van de grove) uitmaakten voor iets waar ze geen weet van hebben.

Hoe lief en leuk is dat?

Ik heb zeer vriendelijk bedankt voor zijn voorstel. Niet nodig. Uit zijn mail sprak zoveel passie voor zijn vak, dat ik weet dat het bij hem meer dan snor zit. Mooi om te lezen ❤

Ik heb ook bedankt voor de verzoeken van diverse mensen het stuk weer open te gooien. Onder andere van een journalist van een grote krant uit het zuiden des lands. Als hij graag een stuk wil schrijven hierover, be my guest. Ik sla even over en verzand graag weer in mijn huis-, tuin-, en keukenflauwekul. Tip: Ik zag trouwens dat er op Marktplaats diverse schandpalen te koop staan. Misschien een goed idee om die voor je het stuk publiceert even aan te schaffen? Je kunt ‘m zomaar nodig hebben…

Rest mij niets meer dan u een goed weekend te wensen. Geniet ervan!

Schrijftalent gezocht!

Sinds anderhalf jaar schrijf ik ook met enige (on)regelmaat op Hoe Vrouwen Denken.

Soms is het een speciaal voor die website geschreven blog, soms plaats ik tegelijk hier en daar hetzelfde bericht. Dat laatste bij gebrek aan rust vooral. Ik zou héél erg graag des Heleens van Royens een leuk appartement ergens willen hebben waar ik naar toe kan om achter mijn laptop te zitten en puur en alleen maar verhalen hoef te verzinnen.

Maar helaas. Ik verkeer niet in die luxe positie. Ik schrijf gewoon tussen de drukke bedrijven door en bloggen is mijn hobby, niet mijn werk.

Thuis is schrijven lastig. Ik ben zelden alleen. Er is altijd wel één of ander gezinslid aanwezig dat mij deze of gene vraag moet stellen. Of ik deel mijn huiskamer met tribunes vol joelende mensen. Of een hinnikende René van der Gijp. (Mijn man is nogal gek op televisie).

Ik heb ooit eens een koptelefoon gekocht om me af te kunnen sluiten. Maar daar hebben man- en kindlief maling aan. Jill tikt me gewoon op mijn schouder en Vlam appt me als hij iets van me wil. Het ding is knalpaars, maar ze zien ‘m buitengewoon makkelijk over het hoofd.

Ten einde raad en uit pure wanhoop kluste ik een uitklapbare plank aan de muur in ons naaikamertje. (Nee, niet de slaapkamer, gewoon het rommelhok). Maar dat bleek ook geen onverdeeld succes. Mijn nek en schouders waren het niet eens met die nogal onergonomische houding.

Lang verhaal kort: wij van HVD zijn allemaal druk met gezin en werk en hebben allemaal stoorzenders waardoor fanatiek blogjes tikken soms niet lukt. Om die reden zoeken wij leuke, schrijfgrage collega’s die ons team kunnen komen versterken.

Denk jij, ware vrouw, aan de man (onze lezer) uit te kunnen leggen hoe wij vrouwen denken? Heb je je vrouwenhart verpand aan de schrijverij? Heb je tevens een vlotte, vooral niet te tamme pen en een goed gevoel voor taal? Dan leveren wij je het lezerspubliek voor je teksten! HoeVrouwenDenken biedt je direct een groot bereik.

Interesse? Mail ons met voorbeelden van recent werk en een duidelijke motivatie: redactie@hoevrouwendenken.nl

Én: we zoeken ook nog ouderen M/V die op het pas gestarte HoeOuderenDenken een waardevolle toevoeging kunnen zijn op het -nog wel- bescheiden aantal schrijvers. U raadt het al: ook hier gaarne een mail met recent werk plus motivatie. En dit keer naar: redactie@hoeouderendenken.nl

Leuk! Ben benieuwd 🙂

Bron: Pixabay.com

Wie wil dit nou niet?

Raindrops on roses.
And whiskers on kittens.
Bright copper kettles and warm woolen mittens
Brown paper packages tied up with strings.
These are a few of my favorite things.

En bedsokken natuurlijk.

Hakken!

En poezen. (Misty in het bijzonder).

Paarden.

Op de bank zitten met Jill op links en Vlam op rechts. Hun hoofden op mijn schoot. En omstebeurt door hun haar friemelen.

Een frietje speciaal.

Alle films van Marvel.

Jaren ’80 muziek.

The Black List.

De lente.

Earl Grey.

Wandelen met Karin.

Lunchen met een vriendin (of nicht ;)).

Mijn orchideeën.

Bloggen en alle mensen die daarbij horen.

Fietsen.

Wijn.

Lippenstift.

En die laatste twee heb ik zomaar gecombineerd gevonden. Hoe leuk wil je het hebben? Zo’n flesje wil toch iedereen?

En daarom verloot ik er drie.

Iedereen mag reageren en dingt mee. Waar houdt u nou van? Laat het me weten! Of u nou in Vlagtwedde woont of in Sidney. Man of vrouw bent. Of u ‘m nou voor jezelf wilt houden of uw dochter er blij mee wilt maken. Maakt allemaal niet uit! Ik heb echter één maar: alleen de mensen die wel eens de moeite doen mee te denken- of te leven, al is het maar één keer per jaar, die gaan in de hoge hoed. Notoire lurkers sluit ik uit. Hopende op uw begrip.

Maandag aanstaande maak ik de winnaar bekend!

Zet ‘m op! 🙂