Dat is toch vreselijk grappig?

Ik heb mijn blog met daarin mijn kritiek op de Nederlandse horeca op privé gezet en het linkje op Facebook eraf gehaald.

Waarom?

Ik was het beu. Al die lange tenen, al die kritiek, al die ongenuanceerde meningen van mensen die mijn stukje niet goed gelezen hebben. Goed lezen is een kunst en niet iedereen beheerst die. Ik zag tig keer dezelfde betogen voorbij komen. Bottom line: ik ben een dom wijf en mag niet schrijven over zaken waar ik geen verstand van heb. Misschien is het flauw van mij om een vuurtje aan te wakkeren en er dan de stekker uit te trekken? Maar heel eerlijk: ik kon er niet meer tegen. Mijn plezier in bloggen was weg. En ik kan mijn grote hobby, die ik al negen jaar uitoefen, niet zomaar laten afpakken. Terug de (redelijke) anonimiteit in, was alles dat ik weer wilde.

Oh. En ik zou ook geen smaak hebben. Er was iemand die twijfelde aan mijn verstandelijke vermogens. ‘Want als je het eten bij Full Moon goed vindt, dan kun je beter je mond houden’. Zoiets was de strekking.

En wat kreeg ik gisteravond van een lieve lezeres doorgestuurd via Facebook? Dit:

Bron: printscreen van FB

I rest my case 😉

Ik heb echt héééél hard zitten lachen hierom. Moest bijna aan de zuurstof.

Oh. En van een horecaondernemer uit de Hoeksche Waard kreeg ik het aanbod om samen met manlief bij hem te komen eten. Op zijn kosten. Omdat hij graag de kans wilde hebben om mij te laten ervaren hoe het er bij hem aan toe gaat. Wél goed dus. En omdat hij het jammer vond dat zijn collega’s mij (veelal nogal van de grove) uitmaakten voor iets waar ze geen weet van hebben.

Hoe lief en leuk is dat?

Ik heb zeer vriendelijk bedankt voor zijn voorstel. Niet nodig. Uit zijn mail sprak zoveel passie voor zijn vak, dat ik weet dat het bij hem meer dan snor zit. Mooi om te lezen ❤

Ik heb ook bedankt voor de verzoeken van diverse mensen het stuk weer open te gooien. Onder andere van een journalist van een grote krant uit het zuiden des lands. Als hij graag een stuk wil schrijven hierover, be my guest. Ik sla even over en verzand graag weer in mijn huis-, tuin-, en keukenflauwekul. Tip: Ik zag trouwens dat er op Marktplaats diverse schandpalen te koop staan. Misschien een goed idee om die voor je het stuk publiceert even aan te schaffen? Je kunt ‘m zomaar nodig hebben…

Rest mij niets meer dan u een goed weekend te wensen. Geniet ervan!

Schrijftalent gezocht!

Sinds anderhalf jaar schrijf ik ook met enige (on)regelmaat op Hoe Vrouwen Denken.

Soms is het een speciaal voor die website geschreven blog, soms plaats ik tegelijk hier en daar hetzelfde bericht. Dat laatste bij gebrek aan rust vooral. Ik zou héél erg graag des Heleens van Royens een leuk appartement ergens willen hebben waar ik naar toe kan om achter mijn laptop te zitten en puur en alleen maar verhalen hoef te verzinnen.

Maar helaas. Ik verkeer niet in die luxe positie. Ik schrijf gewoon tussen de drukke bedrijven door en bloggen is mijn hobby, niet mijn werk.

Thuis is schrijven lastig. Ik ben zelden alleen. Er is altijd wel één of ander gezinslid aanwezig dat mij deze of gene vraag moet stellen. Of ik deel mijn huiskamer met tribunes vol joelende mensen. Of een hinnikende René van der Gijp. (Mijn man is nogal gek op televisie).

Ik heb ooit eens een koptelefoon gekocht om me af te kunnen sluiten. Maar daar hebben man- en kindlief maling aan. Jill tikt me gewoon op mijn schouder en Vlam appt me als hij iets van me wil. Het ding is knalpaars, maar ze zien ‘m buitengewoon makkelijk over het hoofd.

Ten einde raad en uit pure wanhoop kluste ik een uitklapbare plank aan de muur in ons naaikamertje. (Nee, niet de slaapkamer, gewoon het rommelhok). Maar dat bleek ook geen onverdeeld succes. Mijn nek en schouders waren het niet eens met die nogal onergonomische houding.

Lang verhaal kort: wij van HVD zijn allemaal druk met gezin en werk en hebben allemaal stoorzenders waardoor fanatiek blogjes tikken soms niet lukt. Om die reden zoeken wij leuke, schrijfgrage collega’s die ons team kunnen komen versterken.

Denk jij, ware vrouw, aan de man (onze lezer) uit te kunnen leggen hoe wij vrouwen denken? Heb je je vrouwenhart verpand aan de schrijverij? Heb je tevens een vlotte, vooral niet te tamme pen en een goed gevoel voor taal? Dan leveren wij je het lezerspubliek voor je teksten! HoeVrouwenDenken biedt je direct een groot bereik.

Interesse? Mail ons met voorbeelden van recent werk en een duidelijke motivatie: redactie@hoevrouwendenken.nl

Én: we zoeken ook nog ouderen M/V die op het pas gestarte HoeOuderenDenken een waardevolle toevoeging kunnen zijn op het -nog wel- bescheiden aantal schrijvers. U raadt het al: ook hier gaarne een mail met recent werk plus motivatie. En dit keer naar: redactie@hoeouderendenken.nl

Leuk! Ben benieuwd 🙂

Bron: Pixabay.com

Wie wil dit nou niet?

Raindrops on roses.
And whiskers on kittens.
Bright copper kettles and warm woolen mittens
Brown paper packages tied up with strings.
These are a few of my favorite things.

En bedsokken natuurlijk.

Hakken!

En poezen. (Misty in het bijzonder).

Paarden.

Op de bank zitten met Jill op links en Vlam op rechts. Hun hoofden op mijn schoot. En omstebeurt door hun haar friemelen.

Een frietje speciaal.

Alle films van Marvel.

Jaren ’80 muziek.

The Black List.

De lente.

Earl Grey.

Wandelen met Karin.

Lunchen met een vriendin (of nicht ;)).

Mijn orchideeën.

Bloggen en alle mensen die daarbij horen.

Fietsen.

Wijn.

Lippenstift.

En die laatste twee heb ik zomaar gecombineerd gevonden. Hoe leuk wil je het hebben? Zo’n flesje wil toch iedereen?

En daarom verloot ik er drie.

Iedereen mag reageren en dingt mee. Waar houdt u nou van? Laat het me weten! Of u nou in Vlagtwedde woont of in Sidney. Man of vrouw bent. Of u ‘m nou voor jezelf wilt houden of uw dochter er blij mee wilt maken. Maakt allemaal niet uit! Ik heb echter één maar: alleen de mensen die wel eens de moeite doen mee te denken- of te leven, al is het maar één keer per jaar, die gaan in de hoge hoed. Notoire lurkers sluit ik uit. Hopende op uw begrip.

Maandag aanstaande maak ik de winnaar bekend!

Zet ‘m op! 🙂

Ik ben even met zomerreces.

Ik ben er even niet.

Wegens zomerreces.

Ik schat een weekje of zes afwezig te zijn.

Niet gaan huilen hoor. Voor u het weet zit ik weer op mijn nest. (En is uw vakantie ook weer voorbij ;))

Oh, en in de tussentijd zal ik hier waarschijnlijk wel zo nu en dan nog te vinden zijn. Met vakantiekiekjes en allerhande flauwekul. Dingen waarvoor ik geen laptop nodig heb. Want die hang ik namelijk echt even tijdelijk aan de wilgen.

Goeie zomer allemaal!

xx Klief.

Bron: Pixabay.com

Geschreven taal is en blijft een lastig iets.

Ik neem verantwoording voor wat ik schrijf, niet voor wat u leest.

Bovenstaande tekst werd ooit door Marjan naar me gemaild, één van mijn volgsters. Iemand met wie ik in de afgelopen jaren een digitale vriendschap heb opgebouwd. (En wie ik zeer gaarne dit jaar nog live wil spreken. Hinterdehint).

Het dekt volledig de lading over wat er hier gepubliceerd wordt en sindsdien is het ook mijn leus. Ik heb in de loop der jaren gemerkt dat ik ongewild zo nu en dan mensen kwets, onder hun stenen vandaan lok of zelfs tegen het zere been schop. Ik noem de hondenbezitters onder u, de obesitassers, mannen en vrouwen in uniseks kleding, rokende moeders… Met een paar zinnen kan ik blijkbaar bij hele doelgroepen tegelijk op de tenen gaan staan.

Bijzonder is dat, dat mensen altijd dát uit (mijn) teksten pikken, wat hen aanspreekt. Dat je uit een stukje tekst zoveel verschillende interpretaties kunt halen.

Het is net zoiets dat wanneer je zwanger bent, het lijkt alsof de halve wereld een kind verwacht. Of wanneer je op dieet ben, dat echt álle reclames op tv gaan over chocolade en hamburgers. En heb je je arm in het gips, kom je op straat plotsklaps overal fractuurcollega’s tegen.

Selectief kijken, lezen, horen, beleven. Dat is wat mensen doen.

Ik geef eerlijk toe dat ik heel soms heel bewust een klein ballonnetje tekst oplaat met informatie waarvan ik hoop dat degene die ik bedoel snapt dat het over hem/haar gaat. Wie de schoen past, trekke hem aan. Ik doe dat overigens niet om te kwetsen, maar wel om te triggeren. Ik hoop dat degene voor wie ik de boodschap bedoelde, gaat nadenken over hoe sommige dingen op mij overkomen. Wat het met me doet. Waarom ik soms reageer zoals ik dat doe.

Het zijn geen steken onder water, het zijn prikkels voor het brein. Ik heb namelijk geen zin (meer) om doorlopend als een bok op een haverkist te springen over alles wat mij aangaat. Overal mijn mening over te geven. Vroeger deed ik dat wel. Dood- en doodmoe werd ik van mezelf. Nu steek ik intern mijn middelvinger op en bijt ik het puntje van mijn tong af en leg ik het meeste naast me neer. Maar soms laat ik dingen even betijen, vind ik het in eerste instantie niet waard om een reactie op te geven maar doe ik het alsnog. Via dit blog aka mijn klankbord. Dan kan ik het toch niet laten mijn mening te geven.

Maar het gros van mijn verhaaltjes gaat gewoon over mij, mijn emoties en mijn (belevings)wereld. Ik ben iemand die op geen enkele groep mensen neerkijkt, heel erg veel zelfspot heeft, regelmatig de hand in eigen boezem steekt en heel erg goed weet dat ook ik legio echt tekortkomingen heb. Net als alle andere mensen. Ik voel me op geen enkel vlak meer of beter dan wie dan ook.

Dus nogmaals: ik neem verantwoording voor wat ik schrijf, niet voor wat u leest. Knoop dat even in uw oren, al lezende.

Dank!