Gezondheidsupdate.

Vandaag heb ik weer een rondje Milon cirkel gedaan en ben ik naar de tweede fase gegaan.

In plaats van zo’n twintig herhalingen per minuut, doe ik er nu veertien. Maar ik moet ze langer vasthouden. En alle apparaten zijn in één klap dertig procent hoger gezet.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar wat (lees: nogal) tegenop zag.

Dertig procent is véél!

Goddank bleek bij aanvang dat het alleen de spierversterkende apparaten betrof. Niet de cardio. Want anders was ik echt bijkans overleden denk ik.

Ik breek nu al af van de crosstrainer. Oma heeft A) niet een heel beste conditie en B) speelt die ellendige voorhoofdsholteontsteking me nog behoorlijk parten. Ik heb nu al een week knallende hoofdpijn. Inmiddels niet meer zó erg dat ik pijnstilling nodig heb, maar toch, het klopt en pulseert behoorlijk, nog steeds. Ik neusspray me ongans. Ik heb nu wel ook ploppen achter mijn trommelvliezen dus dat betekent dat de boel aan het verschuiven/oplossen is. Jippiejajee.

Vanmiddag heb ik van de fiets een minuutje afgesnoept. Mijn hoofd explodeerde bijna. En daar baal ik dan weer van. De perfectionist in mij wil álles doen. En voor de volle honderd procent.

Mááár: het ging me goed af, die fikse verhogingen. Het viel me echt reuze mee. Had ik niet verwacht van mijn eigen lichaam.

Vlam ging vanmorgen ook mee. Hij heeft er deze week al vier keer opzitten, de held. Uiteraard heeft hij de eerste keer meteen al al die apparaten fors op zitten schroeven. Vlam heeft eigenwijs zijn uitgevonden. Echt. Meneer kan er zich niet echt bij neerleggen dat hij een oude zak aan het worden is en niet meer zoals tien jaar geleden over hekken kan springen. Hij geeft een nóg slechtere conditie dan ik. Tig jaar roken en nul sporten doen wat met je lichaam. En over een half jaar wordt hij vijftig. Dat telt ook. In zijn hoofd is hij nog de gespierde, atletische held die hij ooit was. Dat is dus even slikken voor hem.

Zijn overdrijven werd echter meteen afgestraft. Bij de oefening voor zijn rugspieren, schoot het gelijk vól in de plek waar ooit zijn hernia zat. Met een tijdelijk niet-functionerend rechter been tot gevolg. Tsja…

Ik heb de dag daarna, toen ik in de sportschool was, begeleider Jeroen ook gevraagd Vlam een beetje te temperen en desnoods op zijn flikker te geven. Fanatiek is leuk. Maar niet als dat betekent dat hij straks weer plat moet.

Jill gaat ook drie keer in de week. Ze doet het echt top. Trapt zo honderdzestig watt op de fiets weg.

Oh ja: bleek dat de eigenaar van de sportschool de vader is van onze buurvrouw. Small world. Dus we kregen meteen gezinskorting. Jippie.

Én ik ben inmiddels twee weken alcoholloos. Ik merk er niks van trouwens. Ik voel me hetzelfde en de weegschaal geeft ook hetzelfde aan. Voor Vlam is het moeilijker dan voor mij, hij vindt het maar saai, een niet meedrinkende vrouw.

Hij vroeg me af wat de volgende stap was. Of ik kort rood haar zou nemen en mijn make-up in de prullenbak zou gooien.

Over mijn lijk.

Niet slecht toch? Ik ben best tevreden over mijn vooruitgang.

Klivia en de Milon cirkel

Charming niet? Nou ja: ik heb iig bewijs dat ik wat gedaan heb 😉

Zo. Oma is net terug van de sportschool. Ik was de eerste die om klokslag acht uur binnenstapte. Ik? Mwoehahaha! Het moet niet gekker worden. Ik en het beste meisje van de klas? Op mijn vrije dag ook nog eens. Hou ouder, hoe gekker.

Tot en met de helft van de cirkel was ik trouwens de enige. Daarna stapte een soortgenoot van mij binnen: een enigszins uitgelubberde veertiger met overgewicht.

Tot zover is de tussenstand die ik nu in drie keer gezien heb: zeven bejaarden, een dozijn huisvrouwen en één pezige man van rond de vijftig. Kortom: ik voel me er wel thuis. Niks overal spieren en fanatici. Gewoon mensen, net als ik, die wat fitter proberen te zijn/blijven.

De beste tijden zijn dus ’s morgens meteen als ze opengaan, en tussen de middag. Ik ga dus ook echt proberen die tijden aan te houden. Ik heb geen zin om in de rij te moeten staan om te mogen beginnen.

Het hele proces is kinderlijk eenvoudig en helemaal voorgekauwd. Daar houd ik van. In dit geval dan. Ik heb geen zin om na te moeten denken. Ik wil mijn verplichte ding doen en weer wegwezen.

Hoe gaat het daar in zijn werk?

Je komt binnen, scant je pasje, hangt je tasje aan een kapstokje en je begint met je eerste apparaat. Insteken van de kaart, het martelwerktuig springt in de juiste positie, druk op start, wachten tot het groene licht aanspringt en beginnen maar. Op de display kun je zien hoeveel oefeningen je hebt gedaan, of je ze in het juiste tempo doet en hoeveel tijd je nog moet zien te volhouden. Bij de krachttrainingen is dat steeds één minuut. Bij de cardio vier.

Omdat het de bedoeling is dat je het einde nipt haalt, dus met pijn en moeite, heb ik links en rechts vandaag wat kilootjes bij geklikt.

Niet op de fiets, want ik wil mijn heup niet forceren. Zoals het nu gaat, vind ik het voorlopig wel prima.

En ook de crosstrainer laat ik even zoals hij nu staat, want ik vind dat ding op standje theemuts al pittig genoeg moet ik eerlijk bekennen.

Na de eerste sessie had ik iets spierpijn. Iets in de kuiten. En in wat meerdere mate op de borstspieren. Links vooral. Ik heb ook al een jaar last van die schouder, dus ook daar ga ik voorlopig niet overdrijven. Tien en dertien kilo drukken lijkt me even genoeg.

Voorbeeldje van mijn pagina.

Online kun je alles volgen dat je hebt gedaan. Voor de mensen die gek zijn op cijfertjes en graag beloond worden voor hun inspanningen is dat natuurlijk hartstikke leuk. Mij zegt het niet zoveel. Ik hoop het binnenkort aan mijn lichaam te gaan merken. Dat is het enige dat voor mij belangrijk is. Geen pijn meer. En op dit gewicht blijven, dat zou ik ook erg fijn vinden.

Ik was vandaag op de fiets naar de sportschool, met alle oefeningen, uit en thuis in een uurtje.

Misschien, héél misschien, houd ik dit wel vol…