De wonderen zijn de wereld nog niet uit…

Inmiddels heb ik zeven sessies sportschool erop zitten.

En -wonder oh wonder-, het valt me niet tegen. Ik sta niet te trappelen, maar het staat me ook absoluut niet tegen. Ik doe na twee keer die cirkel ook nog eens als bonus tien minuten de loopband. En als ik geweest ben, heb ik best een voldaan gevoel. Zowaar. Ik doe het toch maar mooi, twee keer in de week. Ik plan het wel echt van te voren in. Ik ga die en die dag deze week en ik verzet het voor niks of niemand. Want als ik het niet zo aanpak, ik ken mijzelf, dan komt er niks van.

En -jawel! Schrik niet- ik heb ook al “sportvrienden” gemaakt. Één dame die ook toevallig op dezelfde dagen gaat als ik. En in vier maanden tijd veertien (!) kilo is afgevallen. Dat geeft de burger moed.

En ik heb ook al non-vrienden gemaakt. En het lag écht niet aan mij deze keer. Erewoord.

Toen ik namelijk tweede Pinksterdag om acht uur al in de apparaten hing, kwam er een kwartiertje na mij een vrouw binnen met een snerpende stem (als ik íéts haat..) die het nodig vond om de ganse cirkel te entertainen. ‘Kom je nou om te kletsen of kom je nou om te sporten?’ dacht ik meteen. Ik zei haar goedemorgen en bemoeide me weer met mijzelf. Maar mevrouw Snerp bemoeide zich steeds ongevraagd wel met mij. Terwijl ik doorgaans te horen krijg dat mijn lichaamstaal en gezichtsuitdrukking zeer duidelijk zijn. Ze had echt een plaatstalen bord voor haar hoofd, dat moge duidelijk zijn.

In ieder geval: je doet die cirkel twee keer, alle apparaten komen twee keer aan bod. Na ronde één is het advies een minuut pauze te nemen. Ik vind dat onzin. Ik ga liever door. En dat mag ook, je moet doen waar je je prettig bij voelt. Luister naar je lichaam.

En dat deed ik nu dus ook. Meteen vanaf de fiets weer aan de volgende ronde beginnen.

“Je moet wel pauze nemen na één ronde hoor!” hoorde ik naast me.

“Geen behoefte aan” antwoordde ik. “Want? Ik krijg stokslagen als ik gewoon doorga?”

En toen ik met de tweede ronde de crosstrainer oversloeg wegens dreigende heuppijn, kreeg ik wéér op mijn flikker van mevrouw IWAB (Ik Weet Alles Beter)… “Sla je nou gewoon een apparaat over?” krijste ze bijkans. Dwárs door de cirkel.

“Lap jij me er nou gewoon bij?” vroeg ik op mijn beurt. Haar iets giftig aanstarend.

De hele cirkel, incluis de juf, moest erom lachen.

De IWAB ging in haar schulp.

Wat een vreselijke betweter zeg! Bah! Ik heb meteen opgeslagen dat het voor mij de laatste keer was dat ik op weekenddagen (want ze vertelde haar buurvrouw -ook ongevraagd- dat ze dan altijd daar te vinden was) acte de présence zou geven.

Ik krijg van zulke figuren nog een hogere hartslag dan van zwoegen op een crosstrainer.

En van mijn app van “Het Voedingscentrum” word ik ook niet goed. Nóóit tevreden.