Om moedeloos van te worden.

Vorig jaar januari begon ik met koolhydraatarm eten. Ik skipte al mijn brood en at geen pasta en rijst meer.

Maakte ik iets waar normaliter pasta in hoort, dan verving ik mijn portie door een courgette in sliertjes.

Bij rijstgerechten zorgde ik gewoon voor meer groente op mijn bord.

In plaats van brood nam ik salades mee naar mijn werk.

Mijn ontbijtjes van crackers werden yoghurt met fruit.

Ik viel er negen kilo mee af in een jaar tijd. Best netjes, me dunkt.

Zo streng als ik was, dat ben ik niet meer. Ik neem nog steeds zuivel als ontbijt, salade als lunch en rijst eet ik zelden meer. Maar tussendoor neem ik nu knäckebröd of iets van fruit, of noten. Brood eet ik misschien één keer in de twee weken. De salades komen danig mijn strot uit moet ik eerlijk zeggen, maar ik houd koppig vol. Ik moet wel, want ik ben zo’n appel op pootjes die al aankomt van alleen een kookboek lezen.

Toen ik de teugels wat liet vieren, kwam ik meteen al twee kilo aan. Vervelend, maar niet onoverkomelijk. Ik bleef een half jaar stabiel. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er veel moeite voor moest doen, constant op moest letten, keuzes moest maken, maar het lukte me.

Ik heb onder andere een tip toegepast die ik hier op mijn blog wel eens las als reactie. Ik eet alleen achtjes. Heb ik ergens trek in of biedt men me wat aan? Dan geef ik het een cijfer. Is het me écht waard om naar binnen te frommelen? Is het een acht of meer > doen. Scoort het lager > niet doen. Dat werkt echt. Alle traktaties op mijn werk zijn per definitie een zesje, dus op jaarbasis scheelt dat een slok op een borrel.

Ik plan ook van te voren. Ga ik vanavond aan de lasagne dan moet ik overdag even rustig aan doen met de koolhydraten. Morgen eters? Vandaag op een houtje bijten.

Twee weken geleden ging ik op de weegschaal staan en ik schrok me werkelijk kapot. Ik was ik drie (!) kilo in één week aangekomen. Terwijl ik -cross my heart and hope to die- niks geks heb gedaan. Ik heb geen sloten wijn naar binnen gegooid, ik heb me niet vergrepen aan zakken chips, me niet voorover in een bak ijs laten vallen, niets! Ik stond ook niet op het punt mijn happy period in te gaan dus kan me niet voorstellen dat het vocht was.

Ik was nooit obsessief bezig met mijn lichaam, maar hier werd ik dus wel even moedeloos van. Nogal. En sindsdien ben ik me de hele tijd aan het afvragen wat ik niet goed doe. Het zit echt in mijn hoofd. Ik begin op een echte vrouw te lijken geloof ik.

Ik ben in ieder geval stug doorgegaan met mijn voeding zoals ik het daarvoor ook deed maar ik heb sindsdien mijn wekelijke weegmoment mooi overgeslagen. Ik durf niet meer.

Ik zou mezelf bijna een te snel werkende schildklier toewensen…

Het kost me pvd veel moeite!

Vorig jaar viel ik met koolhydraatarm eten negen kilo af. Ik ging van 88 naar 79. Mijn plan was nog wat verder te zakken naar een kilo of 75. Dat leek me prima. Voor ik Jill kreeg, was ik ook al nooit een Barbiepopje met mijn 72 kilo. En als oud hek moet je zeker al geen onmogelijke zaken ambiëren.

Ik stopte gedurende de zomervakantie en kwam 4 kilo aan. Van het brood, de kaas, de chips en de sloten rosé die ik weggetikt heb. (Kortom: niks vieren die teugels, ik heb ze gewoon aan de wilgen gehangen).

Van die 4 kreeg ik er 3 vrij rap weer af. Ik woog 80.

Inmiddels kwamen de salades, de gekookte eieren en zelfgemaakte crackers van zaden echt mijn strot uit en ergens in oktober ben ik de teugels weer wat gaan laten vieren. En dan echt lichtjes hè? Crackertje hier, aardappeltje daar. Niks schokkends. Met als resultaat weer 2 kilo meer mij.

Nu ben ik al maanden stabiel op 82 kilo.

Maar mensen, mensen, wat kost me dat pvd een moeite!

In mijn beleving doe ik het hartstikke goed en ben ik erg streng.

Ik ontbijt met een banaan en een schep yoghurt.

Tussendoor: twee crackers met daarop één plak geitenkaas, doormidden gedaan.

Als lunch een salade met tomaten en soms een stuk geitenkaas, dan weer wat kip, soms een gekookt ei. Dressing zelfgemaakt.

Tussendoor: handje noten, of een appel, of heel soms nog twee crackers.

’s Avonds wisselt. Ik eet wel (zoete) aardappelen mee. Rijst eet ik zelden meer en pasta zo nu en dan. Veel groente, mager vlees en weinig (olijf) olie of kokosvet. Boter zelden. Ik weeg alles af tegenwoordig zodat zowel Vlam als ik niet in de verleiding kunnen komen veel te veel op te scheppen.

Ik drink water, thee en koffie zonder suiker en alleen op vrij- en zaterdagen wijn. Meer niet.

En ik val geen gram meer af.

Bewegen zou ik meer moeten. Maar zoals de afgelopen weken als die K*&%$# heup weer opspeelt, ben ik al blij dat ik zelfstandig op de fiets naar mijn werk kan. Ik ben als de dood dat ik het weer forceer.

Ik kan heel erg goed nee zeggen. Op mijn werk waar er veel trakteerlustige types met dozen gebak onder hun oksels ronddolen is het een makkie.

Thuis is het wel een strijd. Waar ik een man heb die helaas een soort feeder is. Hoe vaak Vlam me niet probeert te verleiden? Hij vindt samen met mij eten en drinken het aller gezelligst. Maar ik wil niet op zondagmiddag , terwijl hij sport ligt te kijken, twee glazen wijn en een bakje nootjes à 590 calorieën naar binnen werken. En nee, ik neem gewoon mijn bakje yoghurt op zaterdagmiddag en sla zijn tosti’s over. Drie boterhammen, drie dikke plakken kaas. Kassa met je 600+ (!) calorieën. En nee: ik wil op zondagavond geen glas rode wijn bij mijn eten, ik drink water. En zou je gloeiendegloeiende niet een halve fles olijfolie door de gebakken aardappelen willen gooien? En ‘oké dan, een half glaasje’ is er niet eentje tot de rand vol ja!

Kan iemand alsjeblieft mijn man een paar maanden in de kost nemen? Dan kan ik die laatste kilo’s er even afwerken…

Gewichtige zaken

De afgelopen vakantie besloot ik, na zeven maanden mijn stinkende best te hebben gedaan op het lijnvlak met als prachtig resultaat negen kilo eraf, de teugels lekker te laten vieren. Ik vind niets zo sneu als tijdens een vakantie calorieën te gaan zitten tellen.

Zo ontbeet ik in plaats van met kwark, met verse knapperige Franse baguettes met daarop dikke lagen van die goedkope knalrode salami. En met camembert en Nutella. Voor de show nam ik daarbij een bakje yoghurt met meegebracht lijnzaad en psylliumvezels. En ik slikte elke morgen drie pillen met magnesiumoxide. Omdat de control-freak in mij niet in één klap haar dieet kon laten vallen en ik als de dood was voor geblokkeerde darmen.

Tussen de middag aten we meestal taboulé. Een soort cous cous salade. Die je in Frankrijk overal in de supermarkten in megabakken kunt aanschaffen. Lekker makkelijk.

’s Avonds aten we vlees en brood en groente. Ik nam meestal maar één of twee stukjes brood en wat extra groente. Ook weer vanwege de vezels.

Tussendoortjes heb ik niet genomen. Doe ik thuis alleen een soort van verplicht om mijn bloedsuikerspiegel stabiel te houden en omdat ik tussen kwark en lunch anders echt van mijn bureaustoel afflikker.

Wél gingen we zo om de dag zwaar aan de snack. Chips (in Frankrijk bakken ze die in andere olie en gebruiken ze veel minder zout, zó lekker), olijfjes en van die geweldige kleine kaasjes. Ik was nogal verheugd dat er wéér nieuwe smaken zijn bijgekomen. Ganzenlever onder andere. En rauwe ham. Ahhhhh!

Naamloos

Ik heb niet op mijn drankgebruik gelet, maar Vlam en ik hebben ons keurig netjes gedragen al zeg ik het zelf. Ik heb elke dag een glas of vijf wijn gedronken denk ik. En samen één fles Ron Miel, verdeeld over twee weken. Voor drankorgels als wij, is dat buitengewoon netjes te noemen.

Helaas werkte de acute omschakeling van bijna geen koolhydraten naar elke dag (wit!)brood en cous cous en een behoorlijke mindering van groentes, zwaar op mijn darmen en zwol ik op tot ongekende proporties. Om de drie dagen een flinke overdosis bisacodyl heeft mijn leven gered. Handig dan ook dat je op drie minuten lopen van het strand “woont” en ik zo nu en dan met samengeknepen billen praktisch rennend naar het toilet kon 😉

Toen ik eenmaal thuisgekomen op de weegschaal ben gaan staan, schoot ik meteen in een depressie. Plus vier kilo. Hád ik maar…

Een dag later waren daar alweer twee vanaf.

En inmiddels ben ik, we zijn nu vijf dagen thuis, één kilo en vier ons zwaarder dan toen ik wegging.

Gelukkig ben ik geestelijk een stukje lichter door die drie weken vrij.

Persoonlijk vind ik dat nét even wat belangrijker op dit moment.

Voortgang.

Naamloos
Die lunch van 800+ calorieën was een grote friet speciaal. Aan het water, bij IJmuiden. In de zon. Moest even. Dus 😉

Bovenstaande is wat ik zie als ik nu inlog op mijn voedingscentrum.

De boel is een beetje aan het verschuiven. Ik eet wat minder eiwitten en wat vaker wat meer koolhydraten.

Niet dat ik het beu ben of het niet volhoud, maar ik vind dat ik lang genoeg streng ben geweest. Op een kleine kilo na zit ik aan de acht kilo afvallen die ik voor ogen had. Dus de teugels mogen wel wat losser.

Het zal me jeuken of ik die laatste kilo nu haal, of over een maand of drie. Ik ben voornemens ook gewoon zo door te gaan, op deze koolhydraatarme voet. Met een beetje mazzel sleep ik er nog een paar extra kilo’s uit. Want technisch gesproken ben ik natuurlijk nog veel te dik. BMI freaks zullen zeggen dat ik nog steeds neig naar obesitas. Echter: ik heb maat 42, kan mijn teennagels weer lakken zonder hijgend als een postpaard overeind te komen, ik voel me fit en gezond. En die nare schommelingen die ik had, die suikerdips, die heb ik niet meer. Ook mijn periodes van PMS zijn sinds ik anders eet, zo goed als over. Kortom: ik kan dus eigenlijk alleen maar voordelen opnoemen.

De eerste weken was het even zoeken naar hoe één en ander in te passen is in je leven van gewoontes en stramien. Oké, een salade in elkaar flansen duurt twee minuten langer dan een paar boterhammen smeren. En ja, ’s avonds even een courgette tot slierten draaien en opbakken, is een extra handeling en een extra pan die je vies maakt. En ’s middags een appel schillen is inderdaad meer werk dan een koekje uit een trommel rukken. Maar op een gegeven moment weet je niet beter.

Ik ben van plan de aankomende periode, en dan ook alleen maar als ik er zin in heb, op één moment van de dag koolhydraten te eten. Dus volgens het GOK principe. Dat lijkt me wel wat. Om de boel een beetje levendig te houden, niet binnen no time weer te verzanden in oude gewoontes. Maar vooral ook omdat ik merk dat wanneer ik eenmalig iets neem dat barst van de koolhydraten, ik er niet zo sterk op reageer als voorheen. Toen ik na de maaltijd volledig instortte. Dat rotgevoel heb ik al maanden niet meer gehad. Dus ik durf weer.

Maar die GOK methode is ook erg handig in het sociale leven. Het is niet zo dat ik een allergie heb dus ik kan en mensen bij wie ik ga eten, niet dwingen voor mij anders te gaan koken. Dat zou ik ook niet willen trouwens. Maar als je dus weet dat je ’s avonds het haas bent en een pasta voorgeschoteld gaan krijgen, kun je de rest van de dag, zonder je schuldig te voelen, je daar op instellen. Dan neem je gewoon overdag toch niets dat niet “mag”? Simpel.

Want diëten is -mijns inziens- supermakkelijk vol te houden als je gemotiveerd bent. Het zijn de mensen om je heen die het onmogelijk maken. Er is altijd wel één of andere onverlaat die jarig is. Of die het gezellig vindt als je komt eten…

Zucht.

KHA-update.

NSVM78 schreef dit naar aanleiding van mijn noodkreet: ik ben benieuwd naar je avondeten, hoe pak je dat aan rondom je dieet? Bij mij ging het best goed, maar nu is het een drama, kom weer wat aan op dit moment in plaats van stilstand of afvallen dus kan je inspiratie goed gebruiken.

Ten eerste: ga eens gewoon lekker een paar weken niet wegen. Mijn (helaas ruime) ervaring leert dat je op een gegeven moment, na een paar maanden diëten, wanneer dat verschilt per persoon, je lichaam gewend is aan je nieuwe voedingspatroon. En dat is super demotiverend. Spijbel eens een dag of las eens een dag in met juist veel koolhydraten, gooi het zo nu en dan over een andere boeg. Verandering van spijs zorgt er voor dat het lichaam actief blijft, weer sneller gaat werken en dat kan ertoe bijdragen dat je weer begint met afvallen.

Eet vooral ook niet te weinig hè? Want dan slaat die beruchte spaarstand toe. Minder dan 1500 calorieën is echt te weinig ook al merk je na een tijd dat je eigenlijk met nóg minder toe kunt. Tenminste dat is mijn ervaring. Ik moet soms echt mijn best doen om aan dat aantal te komen.

En dan nu mijn tips betreft het avondeten.

Ik eet gewoon mee met Vlam en Jill. Ik maak eigenlijk niks speciaals. Ben een tijdje op FB volger geweest van diverse pagina’s met speciale recepten, maar dat is niets voor mij. Ik verzin graag zelf recepten en inmiddels na een paar maanden, weet ik wel wat ik wel en niet “mag” eten. En ik ben een voorstander van niet te truttig zijn. Ik denk niet dat je je dieet ernstig beschaamd als je ergens een schepje suiker door doet. Of een hele (!) sauslepel bechamelsaus eet waar misschien vijf gram bloem inzit. Zo’n die-hard ben ik nou ook weer niet.

Ik heb gisteren speciaal voor jou een pagina aangemaakt en daar wat zelfverzonnen recepten opgezet. Misschien leuk voor de inspiratie weer? Ik zal proberen (-maar beloof niks-, om er zo nu en dan wat nieuws op te zetten, oké?)

Zoals gisterenavond: ik maakte de Marokkaans geïnspireerde stoofschotel (uit de slow cooker, maar kan uiteraard ook gewoon in een stoofpan) en at alleen dat. Voor de niet-lijnende mens kun je er quinoa of couscous bij geven.

Eens per week maak ik ook een lekkere pan soep. Uiteraard eet ik er geen brood bij. Vlam en Jill wel. Bij voorkeur eindigen die nog even met dik roomboter met pindakaas en/of hagelslag. En ik geef ze geen ongelijk.

Ook lekker: witlof met ham en kaas uit de oven. Met een toefje kerriepoeder over de oude geraspte kaas als onmisbaar extraatje. Zij nemen er gekookte aardappels bij, ik eet alleen de witlof. Tip: die lekkere dikke plakken ham van Lidl. Witlofstruiken halveren en in kokend water gooien, bord erop om ze onder water te houden. Tien-vijftien minuten koken, afgieten, rolletjes ervan maken met de ham. In een ovenschaal, kleine blokjes roomboter erover doen, afdekken met de kaas en het geheel een 45 minuten op 180 graden in de oven.

Al typende denk ik dat we dat zelf vanavond maar weer eens gaan eten. Krijg er trek van… 😉

<a href=”http://www.bloglovin.com/blog/11826085/?claim=qqjxa3x9egd”>Follow my blog with Bloglovin</a>