Wasbenzine op een smeulend vuurtje.

Dag mannen! U kunt meteen weg klikken ben ik bang. Het is namelijk weer zover. Ze zemelt vandaag weer eens over haar hormonen.

Ik flikkerde de Menostril weg zoals u weet. Ik ben zelden zo neerslachtig geweest als met die pillen. Bizar. Kon de hele dag wel janken. Om rotdingen, maar ook om mooie dingen. Zingende merel: tranen in mijn ogen. Lieve reactie op mijn blog: snotteren. “Kritiek” op mijn kookkunsten: boehoehoe. Gék werd ik van mezelf. En ik zag er niet uit. Er was geen oogcrème tegenaan te smeren.

Ik startte een week of twee geleden met de DIM capsules. Twee per dag. En ik nam daarbij een goeie multivitamine voor de 40+ vrouw. Met wat extra magnesium en vitamine B. En ik haalde mijn korrels Nux Vomica C200 (tegen de agressie) en Ignatia MK (tegen de tranen) onder het stof vandaan. Ik nam weer trouw elke vrijdag van allebei één korrel.

En wonder oh wonder: ik knapte weer op. Voelde me weer zelfverzekerd. Ik zat op een gegeven moment ineens weer zo lekker in mijn vel, ik fietste toen naar huis, en alles kwam zo mooi binnen, dat ik bijna overliep van geluk. Klinkt heel overdreven. Maar ik was zo blij dat ik dat weer mocht voelen. De zon in mijn gezicht. Vrij zijn. Windje mee. Heerlijk.

Vrijdag werd ik, drie dagen te vroeg, ongesteld. Eigenlijk zonder pre-ellendige verschijnselen.

Vlam en ik hebben de week voorafgaand aan mijn happy period, één akkefietje gehad. Ik kwam moe vanuit mijn werk en Vlam was -mijns inziens- aan het klagen en zielig doen, zoals mannen dat zo goed kunnen. Hij had een blaasontsteking en een pijnlijke, overbelaste schouder. Hij was hondsmoe. Logisch. Maar ik was ook moe en voelde me met al dat extra vocht als een aangespoelde potvis en had nét even wat minder zin in een patiënt op de bank. Als je al een hele dag mensen met gezondheidsproblemen om je heen hebt gehad, wil je thuis dus gewoon even he-le-maal niks. Je moet een schilder bij thuiskomst ook niet vragen of ie nú het plafond wil gaan witten.

Als je man de hele dag vrij is geweest, echt geen ene -excusez le mot- reet heeft gedaan en dan op de bank blijft liggen en jij moet dan ook nog -na een drukke werkdag- in je uppie de tafel te dekken en koken, tsja; dan triggert dat. Zeker bij een op het punt van ongesteldheid staande vrouw. En Vlam was ook nog zo dom om aan me te vragen ‘of er wat was’...

Dat bleek net zoiets als een fles wasbenzine op een smeulend vuurtje flikkeren. Bonje. Ik ben weggevlucht, wandelen met een vriendin. En toen ik weer thuis kwam, maakten we het weer goed. Op de schaal van ellende gaf ik het een tweetje. Ergo: te verwaarlozen. En ik wijt dit dus niet aan mijn hormonen. Ik was gedurende een hele blije eisprong ook een tikkie geïrriteerd geraakt van Vlams “misser”. Vrouwen permitteren zich nooit die luxe van blijven liggen, valt mij op. Die gaan gewoon door. Tot ze omvallen.

Maar dat -lieve mensen- is voer voor een ander blog.

Hoppatee: weg ermee.

Daar gaat ie. In de prul. De Menostril. Na een week of zes houd ik het voor gezien. Niet wegens geen effect. Dat had het wel degelijk. Negatief welteverstaan. Ik ben zo labiel als de neten sinds ik begonnen ben met de Menostril en de L-Theanine. Ik wijt één en ander niet aan de laatste pil. Daar ga ik dan ook nog even mee door. Ik voel me echt alsof ik iets onder de leden heb. Ik ben niet vooruit te branden, heb nul energie. Mijn humeur wisselt per uur. Ik kan janken om niks. Ik heb ook nul zelfvertrouwen op dit moment. Ik twijfel aan alles. Is dat wat ik gekookt heb wel lekker? Houdt Vlam nog wel van me? Mijn eigen lichaam zit me in de weg. Kortom: ik heb me zelden zo rot gevoeld als in de afgelopen twee weken.

Ik zocht contact met een verpleegkundige die ik regelmatig tegenkom bij nascholingen en die haar eigen praktijk is begonnen op het gebied van overgangsklachten.

In eerste instantie om haar te vragen welk antidepressivum het beste effect heeft. Wat zij me zou adviseren.

Maar zij kwam met een ander idee.

Misschien verwerkt mijn lichaam mijn hormonen niet goed. En of ik wel eens had gedacht aan leverreiniging?

Eh. Nee?

Ze raadde me aan te googelen op mariadistel en DIM.

Die DIM sprak me om de één of andere reden meer aan.

Het complex bevat onder andere diindolylmethaan. Dat goedje, dat van nature voorkomt in bijvoorbeeld boerenkool, broccoli, radijs en bloemkool, stimuleert de lever bepaalde enzymen aan te maken die op hun beurt weer helpen om ongunstige oestrogeenwaarden af te breken en af te voeren en daarmee de balans te herstellen tussen de hormonen in het lichaam.

Het lijkt er namelijk op dat ik juist teveel oestrogeen heb. Dat die de overhand is gaan krijgen. Mijn progesteron, die moet omhoog. De balans is verstoord. Zo voelt het ook echt. Ik ben niet in balans. Ik herken mezelf soms niet meer.

Ik beredeneer met mijn boerenverstand dat DIM is wat ik nodig heb. Ik heb met die Menostril mijn lichaam de afgelopen periode juist oestrogenen zitten voeren en ik voel me echt flutter dan flut. Als ik googel op teveel aan oestrogenen en de effecten op verschillende functies in het lichaam, is het een “feest” van herkenning. Ik blijf vinken. Neerslachtigheid, aankomen, slaapproblemen, vetophopingen, vocht vasthouden, schommelende suikers, hoofdpijn…

Kortom: toedeledokie Menostril en hallo DIM.

U leest het wel weer. Over een maandje of wat.

To be continued…