Oudste dochter.

Bij mijn blogcollega Gitta kwam ik onderstaande leuke lijst tegen van zaken die toegeschreven worden aan oudste kinderen/dochters.

Ik ben ook eentje. Mijn zus is twee jaar jonger dan ik. En ik heb een broertje dat vijfenhalf jaar met mij scheelt.

Komen ze, de stellingen:

Een oudste dochter heeft altijd haar werk op tijd af en komt nooit ergens te laat.
Schuldig. Ik neig wel naar alles op het laatste moment doen, maar ben puntje bij paaltje nooit te laat met iets. Qua ergens opdagen: ik ben zo’n type dat véél te vroeg ergens is. Ik ga liever ergens om de hoek nog op het gemakkie koffie drinken dan dat ik met zweet in de bilnaad ergens moet binnenrennen.

Een oudste dochter heeft een extreem verantwoordelijkheidsgevoel. Check. Tenminste: vroeger. Gék werd ik soms van mezelf. Ik moest alles en iedereen in de gaten houden en voor ze zorgen. Dat heb ik niet meer. Mensen zijn zelf verantwoordelijk voor hun daden en hun leven. Zet ‘m op zou ik zeggen. Ik heb het al druk genoeg met mezelf.

Een oudste dochter is nogal overheersend en is een controlfreak. Dat eerste valt wel mee denk ik. (Toch Vlam?) Dat tweede is absoluut waar. Ik houd ervan de teugels in eigen handen te houden. Er zijn weinig zaken die ik overlaat aan een ander. De vaatwasser uitruimen, daar maak ik graag een uitzondering voor.

Een oudste dochter bemiddelt graag zodat er geen onderhuidse spanningen zijn. Hmmm. Ik probeer altijd wel compromissen te sluiten. Maar meestal loop ik weg voor spanningen. Teveel meegemaakt en geen zin meer in. Mits het de thuissituatie betreft, dat vind ik de moeite waard om mijn energie in te steken.

Een oudste dochter neemt gemakkelijk de leiding. Klopt. Ik zal nooit schreeuwend en duwend mezelf op de voorgrond zetten, maar ik ben wel iemand die makkelijk het voortouw neemt en de veelal aarzelende en treuzelende meute beweegt tot iets. Afwachten is niet mijn stijl.

Een oudste dochter is soms nogal bazig. Ik bazig? Nee, zo zou ik het niet willen noemen nee. Ik vind het echter wel heel prettig als dingen gaan zoals ik dat wil. Maar ik ben geen doordrukker. Kan het niet, ook goed. Mits ik ergens écht niet achter sta, dan kan iedereen mijn rug op en kies ik mijn eigen weg.

Een oudste dochter wil altijd alles goed doen. Dat klopt wel ja. Ik kan me fouten van járen geleden herinneren en daar nog steeds van balen. Zo nu en dan “poppen” ze op in mijn hoofd. Ik zou ze heel graag willen kunnen herstellen. Stom dat ik er zo lang mee blijf doorlopen.

Een oudste dochter heeft de neiging om een beetje jaloers te zijn op haar jongere zus of broer. Nee, onzin. Daar heb ik totaal geen last van. Ik zou op geen enkel vlak willen ruilen met broer en/of zus. Nu niet, maar als kind ook niet.

Een oudste dochter is vaak nogal serieus (serieuzer dan broers en/of zussen). Ik denk wel dat ik serieus ben ja. Maar meer dan zij? Neh. We zijn alle drie mensen die zaken serieus aanpakken, maar ook veel humor hebben.

Een oudste dochter twijfelt altijd aan zichzelf: “Doe ik het wel goed genoeg? Straks kan ik het niet”. Geen last van. Zolang mijn hormonen zich koest houden dan hè? Zijn die van de leg, dan keldert mijn zelfvertrouwen tot onder zeeniveau. Buiten die periodes ben ik zeer zeker van mezelf en mijn kunnen.

Klaar!

Wie jat ‘m?

Friemelig.

Er wordt hier in Huize Klivia veel gefriemeld.

Ik friemel aan Vlam.

Hij aan mij.

En wij aan Jill.

Ik vind dat zó leuk, dat een meisje van zestien gewoon gezellig bij je komt liggen en het toelaat dat je aan haar mag zitten.

Sterker nog: ze vraagt er om. “Mam, wil je aan mijn rug?” is een vraag die ik wel een paar keer per week hoor. En dan trekt ze alle bovenkleding uit, gaat op de bank, op haar buik, met haar hoofd op mijn schoot, startklaar liggen.

Het is dat ik het na een drie kwartier zelf beu ben en stop, maar volgens mij kan ze het uren volhouden.

Afgelopen vrijdag waren we klaar met eten, we nestelden ons op de bank en er bleek (alweer!) geen ene zak op de televisie. Om nou het zoveelste potje te gaan Wordfeuden? We hadden er allebei geen zin in. Ik vroeg Jill of ik haar rug zou gaan masseren? Dat had ik weken geleden al beloofd, dat wilde ze graag, en het was er nog steeds niet van gekomen. Nou: dat was niet tegen dovemansoren gezegd.

Ik haalde olie en mevrouw ging gestrekt op een fleecedeken op de bank liggen.

Toen ik uitgewreven- en gesmeerd was en mijn handen schoongemaakt had vroeg Jill me of zij mijn rug moest doen? “Nee joh, zei ik nog, voel je vooral niet verplicht iets terug te doen, ik deed het graag en verwacht niet dat je mij ook masseert.” Maar ze wilde het graag zei ze.

En wie ben ik dan om nee te blijven zeggen?

Het masseren zelf was erg lekker, maar het gevoel dat ik erbij kreeg, was nog veel beter.

Ik ben zó ontzettend blij dat we het nog zo leuk hebben samen. Ze is zestien pvd! Toen ik haar leeftijd had, zag ik mijn moeder zelden tot nooit meer. En als we elkaar zagen, hadden ze alleen maar ruzie. Geen haar op mijn hoofd die eraan moest denken dat ik aan mijn moeder zou friemelen. Of zij aan mij. Ik was bij het idee alleen al op de vlucht geslagen denk ik.

En wij delen dit.

En we gaan samen naar de film.

En ze zoent me nog steeds waar andere mensen bij zijn. Zelfs mensen van haar leeftijd. Zelf op mijn mond.

We stonden vorige week heel gezellig met zijn tweetjes te hakken en snijden en te keuvelen, bezig aan een Bolognesesaus.

We lunchen regelmatig samen ergens.

We delen onze liefde voor paard(rijden). (Helaas momenteel even op een laag pitje vanwege zeikweer en droes op stal. Dus men mag niet van het terrein af.)

Zij leent mijn kleren en ik haar make-up.

Ik houd heel veel van dat meisje/die vrouw. En ik ben ontzettend blij dat we het samen zo leuk hebben.