Neem er nog eentje!

Jill had afgelopen weekend een verjaardagsfeestje van een vriend. Gewoon bij hem thuis.

Er was bier ondanks dat het gros vijftien en zestien jaar was.

Ik heb daar zelf absoluut geen probleem mee. Jill mag van ons ook al enkele jaren alcohol drinken, ook al wordt ze in maart pas achttien.

Wij zijn van mening dat je beter in de veilige omgeving van je eigen huis af en toe een glaasje kunt nemen om te zien en te ervaren wat alcohol met je doet. En daarbij: ik ben zelf puber geweest, Vlam ook. En wij weten dat wanneer je iets verbiedt, het des te aantrekkelijker wordt. En als ik iets niet zou willen, is het dat Jill ergens anders losgaat, ziek wordt, risico’s gaat nemen, een makkelijk doelwit wordt van wie dan ook. Of verzin het maar. Brrr…

Terug naar het feestje.

Vader en moeder van het feestvarken waren gewoon thuis. Weliswaar boven. Maar aanwezig. Vader schijnt zo nu en dan met een schaal bitterballen rond te zijn gegaan.

En tóch had een aantal jongens zoveel gezopen dat het mis ging. Eentje kotste de gang onder. En een tweede was zo apathisch dat hij op de bank zijn plas heeft laten lopen.

Ik heb zelf toen/ooit en de laatste jaren ook wel eens te diep in het glaasje gekeken, maar het zó bont gemaakt dat ik heb staan overgeven? En láát staan dat ik zo ver heen was dat ik in mijn broek heb gepiest.

Volgens mij moet je bij in je broek piesen ladder- maar dan ook ladderzat zijn. Tegen de beruchte comagrens aanzitten.

Jill zei ook dat hij echt wezenloos op de bank zat.

Kijk, en dát vind ik dus niet kunnen. Je mag van mij drank schenken op de verjaardag van jouw zoon die zeventien wordt. En je mag het van mij (uitsluitend na akkoord van de andere ouders) ook aan anderen geven. Maar als toeziend ouder heb je de verantwoording. Kom op zeg! Je loopt rond met bitterballen en de beste vriend van je zoon zit daar glazig voor zich uit te staren? Dan zíé je toch dat het veel te veel is? Je ként die jongen toch door en door? Dan had je als ouder al uren daardoor ‘nee’ moeten verkopen. En als het stiekem gebeurd was, zuipen in de tuin bijvoorbeeld, dat hij ‘ineens’ dronken was, dan had je zijn ouders moeten bellen en moeten vragen of ze hem op wilden komen halen. En als ze voor hadden gedronken, dan heb je ze toch binnen zien komen? Als nuchter persoon zie je toch van een kilometer afstand al dat iemand aangeschoten of dronken is?

Ik vind dat je zeker niet door moeten schenken of had moeten doen alsof je neus bloedt.

De ouders van de jarige job hebben overigens ook niets gezegd na afloop. Hebben kots en urine opgeruimd en aan zoon gevraagd of hij het naar zijn zin heeft gehad.

On-be-grij-pe-lijk!

Volgens mij missen die mensen zelf een aantal hersencellen.

Bron: Pixabay.com (3027249)

Meningsverschilletje.

Vorige week waren Vlam, Jill en ik op een bruiloft.

Als hangende aan een statafel, vroeg Jill me ineens naar onze plannen. Vlam en ik zijn gratis, op een maandagmorgen, getrouwd. Buiten een handjevol familie en mijn werkgever, was er niemand op de hoogte. Toen we “ja” hadden gezegd, veranderden we allebei onze status op Facebook in getrouwd en de verbaasde felicitaties stroomden binnen.

Voor de grap zeiden we dat áls we de vijf jaar zouden halen, we dan wel een feest zouden geven. Volgend jaar is het al zover.

Jill vroeg ons wie we uit zouden nodigen. Het is namelijk zo dat we allebei niet veel familie (meer over) hebben en wat betreft gezamenlijke vriendschappen zijn we ook niet heel rijkelijk bedeeld. We kennen veel mensen, maar gaan maar met een klein aantal op regelmatige basis om. We hebben beiden onze eigen vriendenkring. Logisch als je elkaar op “latere leeftijd” tegenkomt.

Vlam is ook veel socialer dan ik. Ik ben vanaf kind af aan al graag op mezelf en als ik een dag op mijn werk veel mens heb gezien en gesproken, heb ik niet echt de behoefte thuis óók nog eens drukke toestanden om me heen te hebben. Al vind ik u nog zo leuk, na een paar uur is mijn energie gewoon op en wil ik u het liefste weer de deur uitwerken. Teveel indrukken, teveel emoties, teveel energie van anderen.

Vlam gaat regelmatig op stap zonder mij. Vanwege bovenstaande alinea. En vanwege het feit dat er met hem wat feestjes betreft geen afspraken te maken zijn. Hij gaat eigenlijk altijd zuchtend en steunend weg. Geen zin. Moe. Wil liever thuis bij jou blijven et cetera. Je zou bijna medelijden met hem krijgen. Maar is hij eenmaal in de kroeg, dan is hij er niet weg te slaan. En hij maakt het altijd laat. En ga ik mee, dan hang ik er voor Jan lul bij. (Daar ben ik dan dus ook mee gestopt.)

Ik ben ook niet meer zo van de late. Ik ga liever op tijd naar bed. Dat bevalt oma veel beter. Zelfs in het weekend vertrek ik uiterlijk elf uur naar boven. Ik heb steeds meer moeite om weer terug in het ritme te komen. Ga ik op vrij- en zaterdagen heel laat naar bed, dan ben ik zondagavond niet moe en slaap ik klote. Waardoor ik maandag als een zombie op mijn werk zit.

Sloten drank trek ik ook niet meer. Klinkt suf en saai maar ik moet soms drie dagen bijkomen van teveel alcohol. Ik voel me dan echt vergiftigd. Ik kan er goed tegen hoor, ben zelden aangeschoten, maar het werkt op de één of andere manier door.

Kortom: Vlam en ik een feestje geven? Poeh. We worden het al niet eens over de gastenlijst. We kennen allebei veel mensen maar die ziet de ander nooit. Het zou voor beiden een complete verrassing worden wie er komt. Ik zou het liefste om elf uur al willen aftaaien, Vlam houdt het vol tot de zon opkomt. Hij houdt van dansen, ik heb voor het laatst in 1996 op de dansvloer gestaan. Op het moment dat we allebei de feestruimte betreden, is hij pleiterik naar zijn vrienden en sta ik de hele avond alleen.

Kortom: we zijn er nog niet “helemaal” over uit…

Eigen puberteit.

Zo met het stukje dat ik deze week schreef over Jills puberteit, kon het gewoon niet anders dan dat ik over mijn eigen puberperiode nadacht.

Die was heftig.

Zonder verwijtend te doen (want iets met ouwe koeien) naar mijn moeder en Hans aka mijn vader, ook wel LapHans genoemd én mijn zuipende/meppende stiefvader, wijt ik één en ander wél aan gebrek aan structuur, opvang, warmte, sugar and spice and all things nice.

Er was niemand.

Iedereen had het te druk met zichzelf.

En dus konden mijn zus, mijn broer en ik doen waar we zin in hadden.

Veel spijbelen bijvoorbeeld. In de hal van de Rijksscholengemeenschap waar ik geacht was les te volgen, hing een groot schoolbord. Bovenin rechts stonden de namen van de mensen die zich bij de rector moesten melden wegens overtredingen. Ze hadden mijn naam er beter gewoon op kunnen schilderen, want ik was altijd de Sjaak. Gelukkig was daar ook een hele lieve conciërge, die begrip had voor de situatie thuis en die een zwak had voor mij. Moest ik weer eens nablijven tot vijf uur, dan fluisterde hij me in dat ik om een uurtje of drie “stiekem” weg mocht gaan. Hij zat dan nét met zijn rug naar de deur namelijk en had zogenaamd niets gezien.

Ik begon in havo/atheneum één, toen twee, toen terug naar havo drie en in de vierde ben ik twee keer blijven zitten. Ik kon vertrekken. Ik heb een jaar een mbo opleiding gedaan en ben toen fulltime gaan werken in de horeca. Op volwassen leeftijd heb ik er nog een mbo en hbo uit weten te persen, tussen luiers en scheiding door.

Mijn werkgever heeft wel eens gezegd dat ik capaciteiten genoeg heb, ik zou met gemak een afdeling in een ziekenhuis hebben kunnen runnen.

Helaas. Met een beetje sturing en stimulatie was het misschien ook wel zo gegaan. Achteraf kijk je een koe in zijn kont.

Roken deed ik ook. En ik blowde me suf. Tot de rest van het groepje overging op pillen, LSD, cocaïne en wat dies meer zij. Dat was voor mij een stapje te ver en ik distantieerde me van “mijn vrienden”. Gelukkig maar dat ik toen al die ruggengraat had, want veel van die mensen zijn slecht terecht gekomen. Twee zijn er zelfs overleden aan HIV. Omdat ze op een gegeven moment gingen tippelen voor geld.

Ik heb heel veel gedronken.

Ik heb veel dingen gedaan die niet de schoonheidsprijs verdienen.

Ik heb mensen behandeld op een manier die ondenkbaar voor me is, zoals ik nu ben.

Ik heb dingen gezegd waar ik me nu, ruim twintig jaar later, nóg voor kan schamen.

Heel lang heb ik gedacht dat het mijn eigen schuld was dat dingen niet zo zijn gegaan en geworden zoals het had gemoeten. Je bent toch zelf verantwoordelijk voor de keuzes die je maakt? Het was mijn psychiater die me ooit heeft gezegd dat ik niet zo hard moest zijn voor mezelf. Kinderen (en pubers) zijn niet in staat geheel zelfstandig keuzes te maken, die overzien geen groter geheel.

Schrale troost.