Neem er nog eentje!

Jill had afgelopen weekend een verjaardagsfeestje van een vriend. Gewoon bij hem thuis.

Er was bier ondanks dat het gros vijftien en zestien jaar was.

Ik heb daar zelf absoluut geen probleem mee. Jill mag van ons ook al enkele jaren alcohol drinken, ook al wordt ze in maart pas achttien.

Wij zijn van mening dat je beter in de veilige omgeving van je eigen huis af en toe een glaasje kunt nemen om te zien en te ervaren wat alcohol met je doet. En daarbij: ik ben zelf puber geweest, Vlam ook. En wij weten dat wanneer je iets verbiedt, het des te aantrekkelijker wordt. En als ik iets niet zou willen, is het dat Jill ergens anders losgaat, ziek wordt, risico’s gaat nemen, een makkelijk doelwit wordt van wie dan ook. Of verzin het maar. Brrr…

Terug naar het feestje.

Vader en moeder van het feestvarken waren gewoon thuis. Weliswaar boven. Maar aanwezig. Vader schijnt zo nu en dan met een schaal bitterballen rond te zijn gegaan.

En tóch had een aantal jongens zoveel gezopen dat het mis ging. Eentje kotste de gang onder. En een tweede was zo apathisch dat hij op de bank zijn plas heeft laten lopen.

Ik heb zelf toen/ooit en de laatste jaren ook wel eens te diep in het glaasje gekeken, maar het zó bont gemaakt dat ik heb staan overgeven? En láát staan dat ik zo ver heen was dat ik in mijn broek heb gepiest.

Volgens mij moet je bij in je broek piesen ladder- maar dan ook ladderzat zijn. Tegen de beruchte comagrens aanzitten.

Jill zei ook dat hij echt wezenloos op de bank zat.

Kijk, en dát vind ik dus niet kunnen. Je mag van mij drank schenken op de verjaardag van jouw zoon die zeventien wordt. En je mag het van mij (uitsluitend na akkoord van de andere ouders) ook aan anderen geven. Maar als toeziend ouder heb je de verantwoording. Kom op zeg! Je loopt rond met bitterballen en de beste vriend van je zoon zit daar glazig voor zich uit te staren? Dan zíé je toch dat het veel te veel is? Je ként die jongen toch door en door? Dan had je als ouder al uren daardoor ‘nee’ moeten verkopen. En als het stiekem gebeurd was, zuipen in de tuin bijvoorbeeld, dat hij ‘ineens’ dronken was, dan had je zijn ouders moeten bellen en moeten vragen of ze hem op wilden komen halen. En als ze voor hadden gedronken, dan heb je ze toch binnen zien komen? Als nuchter persoon zie je toch van een kilometer afstand al dat iemand aangeschoten of dronken is?

Ik vind dat je zeker niet door moeten schenken of had moeten doen alsof je neus bloedt.

De ouders van de jarige job hebben overigens ook niets gezegd na afloop. Hebben kots en urine opgeruimd en aan zoon gevraagd of hij het naar zijn zin heeft gehad.

On-be-grij-pe-lijk!

Volgens mij missen die mensen zelf een aantal hersencellen.

Bron: Pixabay.com (3027249)

Oma ging naar de kroeg.

De titel dekt de lading al.

Zo voelde ik me.

Ik kan me niet heugen dat ik in een café zat. Dat laat ik graag aan Vlam over. Het is meer zijn hobby dan de mijne.

Vroeger, toen er onder mijn borsten nog niet complete XXL pakketten kleurpotloden gehuisvest konden worden en ik nog over hekken sprong, was ik een kroegtijger. Ik bleef steevast zitten tot de tl balken aangingen en ons vriendelijk edoch dringend verzocht werd een állerlaatste drankje te bestellen. Ik zag het regelmatig licht worden. Sloeg met gemak avonden over. Ging zo vanuit de kroeg naar de manege om “even” vier uur te rijden. Of ik kwam thuis, douchte me en ging op mijn werk het ontbijt lopen.

Dat is wel veranderd zeg.

Ik ga zelden meer laat naar bed. Op Oudejaarsavond heb ik al moeite het tot twee uur vol te houden. Ik lig het liefste om uiterlijk elf uur in mijn bed.

Ik houd nog wel van drank, maar het blijft bij een wijntje. Door mijn jarenlange ervaring kan ik aardig zuipen, maar ik doe het niet meer. Alleen nog op vrij- en zaterdagen. En met mate. Vanwege mijn gewicht. Maar ook omdat ik me de volgende dag voel alsof ik een griepje onder de leden heb. Alsof ik overreden ben door een vrachtwagen. Heel soms laat ik me na het eten door Vlam verleiden tot het nemen van een limoncello, maar het valt vaak verkeerd. Is nét teveel. Ook zoiets stoms dat ik op de hoop van klachten die komen als je ouder wordt kan gooien: ik slaap shit met drank op. Ik val als een blok in slaap, maar twee uur later ben ik klaarwakker en kan ik het de rest van de nacht wel shaken. Heel erg vervelend.

Deze ezel is dus klaar het het stoten van haar hoofd en is verstandig geworden.

Maar nu moesten we wel verplicht naar de kroeg. Omdat La Jill haar verjaardag graag zonder de argusogen en de gespitste oren van haar ouders wilde vieren. Logisch.

De opera was iets na tienen afgelopen en half elf stapten we de kroeg binnen.

Vlam bestelde twee fluitjes en een portie bitterballen.

Gezellig.

Maar na twee biertjes was oma het eigenlijk wel beu.

Ik moest mijn stem verheffen om met Vlam te kunnen praten. En ik kon hem amper verstaan. Het was er retedruk. Mensen die tegen je aanliepen, tassen van dames in je nek, gegil, snoeiharde muziek, dronken manspersonen met flauwe grappen die je wezenloos met van die lodderige ogen aankeken. Hoogbejaarde mannen (lees: minstens zou oud als ik) die heel erg triest en infantiel met een behoorlijke slok op, het óók nog even nodig vonden een dikke joint op te steken en daardoor nóg triester werden.

Voor alles is een tijd als je het mij vraagt. Nou hoef je als veertig plusser niet achter de geraniums te gaan zitten en een advocaatje te gaan oplepelen, maar iets er tussenin zou ook goed zijn.

Alhoewel die geraniums mij eigenlijk wel aanspreken. Bij nader inzien.