Plogje 34

Omdat uren privé achter de laptop zitten nog niet bevorderlijk is voor de vliezen, gooi ik er vandaag een plogje tegenaan.

Lekker makkelijk 😉

Mevrouw had er niet veel zin an. Ze wilde zelfs niet bij mij op schoot!
Je moet even goed kijken: maar ik spotte het eerste driehoekje. Hoezee. Ik dacht dat die dingen nou wel eens uitgestorven zouden zijn. Not. #jeugdsentiment
Deze maakte Vlam. Weer eens wat anders dan grafstenen. Ik vind ze wel tof eigenlijk! ❤
Voor mijn verjaardag deed ik een “klein” lunchje. En ’s avonds at ik een friet speciaal én een frikandel speciaal. Goeie dag voor de geest. Tikkie minder voor het lichaam. Ik voelde de vaten dichtslibben.
Deze beauties sprongen zó in mijn winkelmandje. Want ik had natuurlijk bijna nog geen kerstballen 😉
Hé: Ferrero, wat is dit nou? Foutje. Uiteraard is er al een mail gestuurd en gevraagd om opheldering. Ik hoop op een énorme doos chocolade ter compensatie van het leed.
Hier heeft ze nog steeds geen zin. Je ziet haar denken. “Rot op!”. Ook poezen hebben wel eens hun week niet 😉

Een hele nieuwe weg ingeslagen.

Vlam is sinds mei bezig met iets nieuws wat betreft zijn werk. Dankzij een lening van zijn moeder kon hij uit die K*&%$ bouw stappen. Die er voor heeft gezorgd dat hij meerdere nek- en rughernia’s heeft doorlopen, vernauwing heeft aan de wervels in zijn nek, beiderzijds een carpaal tunnelsyndroom heeft en twee versleten knieën. Oh, en niet te vergeten een compleet lamgeslagen geest.

Het was even zoeken naar wat hij wilde met de rest van zijn werkende leven. Het begon met het maken van houten meubels. Maar daar bleken al genoeg bedrijven mee bezig te zijn.

Next.

Toen kwam hij uit op epoxy. En ze (de broer van Vlam doet ook mee in het verhaal) gingen er enthousiast mee aan de slag. Experimenteerden er lustig op los. Van lampjes tot tafels. Ik heb van alles voorbij zien komen.

Totdat Vlam op het idee kwam om er grafzerken mee te maken. En gedenkstenen. Blijkbaar worden die van dat materiaal nog niet gemaakt in Nederland. Raar eigenlijk, want wat is er nou fijner dan een gepersonaliseerde steen op het graf of in de urnenmuur van degene van wie je houdt? Voor hem of haar wil je toch iets dat past bij wie zhij was?

Stel je nou voor dat ik kom te overlijden. En ik kom te liggen in een graf met zo’n saaie marmeren plaat? Dertien in een dozijn. Met -doe eens gek- een engeltje of een olijftakje. Dat past toch helemaal niet bij iemand zoals ik? Het is toch hartstikke “leuk” als er op mij een mooie steen wordt geplaatst in felle kleurtjes? Of dat mijn lievelingshakken mee gegoten kunnen worden? Of mijn lippenstiften? Hier rust Klief. Ze was lief en schoenenobsessief.

Of wat nou als je kind komt te overlijden? Een afschuwelijk onderwerp, maar helaas gebeurt het maar al te vaak… Voor hem of haar wil je toch een prachtig monumentje? Maar hoe dikwijls lees je niet in de krant dat er mensen met hun fikken aan die grafjes komen? Dingen meenemen die ouders zo liefdevol erop geplaatst hebben? Of het vernielen, ook zoiets walgelijks. Giet je het lievelingsautootje van je zoontje in epoxy en wordt de steen verankerd in de grond, dan is het veilig voor onverlaten.

Alles kan in epoxy gegoten worden en het blijft tig jaar goed. Het ziet er járen later nog steeds zo uit zoals als op de eerste dag. Je kunt echt alle kanten op met dat spul. Rozenblaadjes, bloemen, schelpen, fruit, geld, boeken, knuffeltjes. Maakt niet uit. Noem het en het kan. Door de epoxy wordt dat wat je mee giet namelijk zonder zuurstof ingesloten. En als de steen af is, komt er nog een speciale laklaag overheen die uv-werend en krasbestendig is.

Ik snap heel erg goed dat er heel veel mensen zijn die moeite hebben met dit onderwerp. In Nederland zijn we nou eenmaal best wel conservatief als het de dood betreft. Maar de dood hoort net zo goed bij het leven, als een geboorte. Hoe je het ook wendt of keert. En hoe belangrijk is het dat de nabestaanden een plek hebben die troost biedt? Waar ze naartoe kunnen om te herdenken en rouwen? Tegenwoordig kan alles aangepast worden aan je eigen smaak, van kastjes tot kleding. Je kunt online je eigen schoenen ontwerpen. Je boeken. Sieraden. Dus waarom dit dan niet?

Vroeger bouwde Vlam van die afschuwelijke stalen IKEA-achtige panden. Hij heeft Nederland er niet mooier op gemaakt. En nu maakt hij dit! Ik vind het prachtig en ben erg trots op hem. En ik hoop u ook.

Onderstaande voorbeelden zijn proefstukken, niet op maat en niet ideaal gefotografeerd. Daarvan zijn wij ons terdege bewust. In het echt zijn ze velen malen mooier, heel transparant en met veel diepte erin. Geloof mij maar.

Vlam heeft zijn grafzerken bij de octrooiraad aangevraagd en het product is “patent pending”.

We hebben nog geen website. Wilt u informatie dan kunt u mij uw gegevens mailen. Mijn man neemt dan zo spoedig mogelijk contact met u op. Alle vragen staan vrij. Schroom niet.

Oh. En u zou ons een enorm plezier doen als u dit bericht zou willen delen.

Bij voorbaat hartelijk dank.

Vlam’s vader in de zee. Zoals zijn rouwkaart ook was. SchoRo had die zelf ontworpen.
Oud eikenhout in paarse epoxy met glinstertjes erin.
De nacht. Met een goudkleurige volle maan.
Rozenblaadjes.

Even allemaal heel hard duimen.

Vandaag is misschien wel Vlam’s laatste dagje ooit in de bouw.

Dit weekend haalt hij de sleutels op van een loods die hij voor een half jaar kan huren. Een half jaar lang geeft hij zichzelf de tijd om te kijken of zijn nieuwe plan aanslaat of niet. Zijn moeder leent hem het geld om iets anders te kunnen gaan doen. Om uit die K*&%$ bouw te kunnen stappen.

Vlam heeft dat werk een jaar of tweeëntwintig gedaan. Met als resultaat: slijtage over zijn hele rug, één keer een hernia in zijn lage rug waardoor hij maanden niets kon en met een rollator door huis schuifelde. Een keer een nekhernia waarmee hij gewoon doorliep. Hij heeft twee kapotte knieën, eentje is er ooit “schoongemaakt”, de ander moet nog een keer. Maar zoveel weken uit de roulatie, is zoveel werken geen geld, dus wordt het steeds maar uitgesteld. Hij heeft foramenvernauwing in zijn nek die in de toekomst nog voor veel pijn kan gaan zorgen. En hij heeft aan zijn beide handen een carpaal tunnelsyndroom. Ook die moeten nog operatief gefikst worden.

Hij is twee maanden geleden negenenveertig geworden, maar hij komt soms thuis als een man van tachtig.

Hij doucht, hij eet, hij helpt me met de afwas en stort zich op de bank tot hij om half tien naar bed gaat. Zo zien onze doordeweekse avonden eruit.

Voor hem in de eerste plaats natuurlijk K met peren.

Maar als echtgenote is het ook niet bepaald leuk om machteloos aan de zijlijn toe te moeten kijken. Iemand van wie je houdt te zien pijn lijden is shit.

Sinds Nieuwjaarsdag, toen zijn moeder opperde hem wel geld te willen lenen voor een nieuwe toekomst, is hij er al druk mee. Wat wil hij? In eerste instantie sloeg hij natuurlijk door en zag zichzelf al als kasteelheer in een Frans dorp. Ten eerste is het budget niet groot genoeg en ten tweede wilde ik niet mee. Misschien ooit. Maar nu niet, ik laat Jill niet aan haar lot over.

Terug de horeca in en een lunchzaak kopen? Slecht plan. Dan ben je altijd aan het werk en de hele dag staan is ook funest voor je lijf.

Een goedlopende webwinkel overnemen? In wat dan? Het is wel leuk als het product dat je gaat verkopen ook je interesse heeft. Vlam weet zelf niet wat hij leuk vindt.

Nu gaat het iets worden met zijn broer samen. Iets met hout en iets met epoxy. Zijn hoofd zit vol met plannen en ontwerpen. (U leest het hier wel, tzt, als de website af is en hij kan gaan verkopen).

Ik gun het hem zo dat het een succes wordt. Iets doen dat hij leuk vindt. Iets doen dat zijn lichaam niet zo belast. Mán, wat zou dat heerlijk zijn na al die jaren tobben.

Maar aan de andere kant heb ik wel behoorlijk wat stress moet ik zeggen. Want wat als het mislukt? Vlam gedesillusioneerd. Schulden bij zijn moeder. De teleurstelling als hij weer de bouw in zou moeten.

Ik ben heel erg hard mijn best aan het doen die gevoelens weg te proppen.

Positief denken.

Positief denken.

Positief denken…