Oudste dochter.

Bij mijn blogcollega Gitta kwam ik onderstaande leuke lijst tegen van zaken die toegeschreven worden aan oudste kinderen/dochters.

Ik ben ook eentje. Mijn zus is twee jaar jonger dan ik. En ik heb een broertje dat vijfenhalf jaar met mij scheelt.

Komen ze, de stellingen:

Een oudste dochter heeft altijd haar werk op tijd af en komt nooit ergens te laat.
Schuldig. Ik neig wel naar alles op het laatste moment doen, maar ben puntje bij paaltje nooit te laat met iets. Qua ergens opdagen: ik ben zo’n type dat véél te vroeg ergens is. Ik ga liever ergens om de hoek nog op het gemakkie koffie drinken dan dat ik met zweet in de bilnaad ergens moet binnenrennen.

Een oudste dochter heeft een extreem verantwoordelijkheidsgevoel. Check. Tenminste: vroeger. Gék werd ik soms van mezelf. Ik moest alles en iedereen in de gaten houden en voor ze zorgen. Dat heb ik niet meer. Mensen zijn zelf verantwoordelijk voor hun daden en hun leven. Zet ‘m op zou ik zeggen. Ik heb het al druk genoeg met mezelf.

Een oudste dochter is nogal overheersend en is een controlfreak. Dat eerste valt wel mee denk ik. (Toch Vlam?) Dat tweede is absoluut waar. Ik houd ervan de teugels in eigen handen te houden. Er zijn weinig zaken die ik overlaat aan een ander. De vaatwasser uitruimen, daar maak ik graag een uitzondering voor.

Een oudste dochter bemiddelt graag zodat er geen onderhuidse spanningen zijn. Hmmm. Ik probeer altijd wel compromissen te sluiten. Maar meestal loop ik weg voor spanningen. Teveel meegemaakt en geen zin meer in. Mits het de thuissituatie betreft, dat vind ik de moeite waard om mijn energie in te steken.

Een oudste dochter neemt gemakkelijk de leiding. Klopt. Ik zal nooit schreeuwend en duwend mezelf op de voorgrond zetten, maar ik ben wel iemand die makkelijk het voortouw neemt en de veelal aarzelende en treuzelende meute beweegt tot iets. Afwachten is niet mijn stijl.

Een oudste dochter is soms nogal bazig. Ik bazig? Nee, zo zou ik het niet willen noemen nee. Ik vind het echter wel heel prettig als dingen gaan zoals ik dat wil. Maar ik ben geen doordrukker. Kan het niet, ook goed. Mits ik ergens écht niet achter sta, dan kan iedereen mijn rug op en kies ik mijn eigen weg.

Een oudste dochter wil altijd alles goed doen. Dat klopt wel ja. Ik kan me fouten van járen geleden herinneren en daar nog steeds van balen. Zo nu en dan “poppen” ze op in mijn hoofd. Ik zou ze heel graag willen kunnen herstellen. Stom dat ik er zo lang mee blijf doorlopen.

Een oudste dochter heeft de neiging om een beetje jaloers te zijn op haar jongere zus of broer. Nee, onzin. Daar heb ik totaal geen last van. Ik zou op geen enkel vlak willen ruilen met broer en/of zus. Nu niet, maar als kind ook niet.

Een oudste dochter is vaak nogal serieus (serieuzer dan broers en/of zussen). Ik denk wel dat ik serieus ben ja. Maar meer dan zij? Neh. We zijn alle drie mensen die zaken serieus aanpakken, maar ook veel humor hebben.

Een oudste dochter twijfelt altijd aan zichzelf: “Doe ik het wel goed genoeg? Straks kan ik het niet”. Geen last van. Zolang mijn hormonen zich koest houden dan hè? Zijn die van de leg, dan keldert mijn zelfvertrouwen tot onder zeeniveau. Buiten die periodes ben ik zeer zeker van mezelf en mijn kunnen.

Klaar!

Wie jat ‘m?

Grote angst

Vrijdag ontmoette ik, zoals gisteren ook verteld, mijn tante Pia.

Als ik onze familiebanden moet uitleggen aan een buitenstaander, heb ik een whiteboard nodig en heel veel kleuren stiften om duidelijk te kunnen maken hoe alle verhoudingen en afslagen liggen. Ik heb nogal wat aangewaaide familieleden. Ons familie is nogal scheidlustig.

Mijn moeder is ooit getrouwd geweest met een man wiens vader ook aan een tweede leg begonnen is. Om die reden heb ik dus tantes en ooms die jonger zijn dan ik. Mijn tante is eenenveertig. Scheelt dus twee jaar met mij.

Ik had haar door drukke (en voorbij vliegende) levens beiderzijds al zeven jaar niet meer gezien of gesproken. Zij werkt in Breda en ik moest daar vanwege het HVD-etentje ook zijn. Ik vond het nogal van de suffe om langs haar bedrijf te wandelen zonder even aan te waaien. Dus appte ik haar, vind je het leuk om? Ja! Oké.

Ze was geen spat veranderd. Ik stond te wachten voor de kroeg waar we hadden afgesproken en ineens hoorde ik iemand gillen ‘ik zie je!’ en we sprongen elkaar in de armen. En omdat ze elkaar vanuit onze jeugd zo goed kennen, was het echt alsof we elkaar pas geleden nog spraken. Klepperdeklep, achter elkaar door.

Heel fijn om haar weer even te hebben gezien en gesproken.

Helaas had ze ook slecht nieuws te melden: ze heeft borstkanker. Inmiddels had ze twee operaties ondergaan en vanaf 1 maart start ze met twintig bestralingen. Goddank waren de lymfeklieren schoon.

Ik ben nogal van de bange voor borstkanker. Ik zie het zo ontzettend veel gebeuren om me heen. U wilt niet weten hoe vaak we fouteboeluitslagen terugkrijgen vanuit het bevolkingsonderzoek. Of vrouwen die met knobbels in de borsten doorverwezen worden voor een mammografie. Mijn eigen moeder heeft het gehad. En meer vrouwen in de familie.

Zelf heb ik redelijk vaak “last” van mijn borsten. Pijntje hier, steekje daar. Zo rond mijn menstruatie heb ik op vaste plekken harde plekken. Inmiddels weet ik dat het cyclusgerelateerd is, maar ik word er toch bloednerveus van.

Het is gebaseerd op niks, op “ik voel het aan mijn theewater” maar ik denk echt dat ik ooit eens de Sjaak ben. Ik heb zelfs Vlam ook verteld over mijn angst. ‘Houd rekening met het feit dat ik het krijg’.

Na afgelopen vrijdag zit het doorlopend in mijn hoofd. En dus schreef ik mijzelf een verwijzing uit voor een mammografie. Voordeel van bij een huisarts werken. Ik hoef geen lastig gesprek aan. Ik zie me nog zitten nadat mijn moeder het kreeg. Erg ongerust. En die huisarts maar blijven hameren op de kosten van zo’n onderzoek en de straling die niet goed zou zijn voor me. Alsof die ene keer röntgenstralen door mijn lijf jassen echt wat zou uitmaken?

Nou ja.

Eerst maar eens die borstel laten pletten tussen twee glazen platen.

Blijft een tof onderzoek.

En heeft u er wel eens over nagedacht wat er zou gebeuren als je met je borsten vast staat aan dat apparaat en er breekt brand uit?

Nee?

Nu wel, de eerstvolgende keer dat u weer mag ;)

Overdosis mensch

Zo. Het is maandag en we mogen weer.

Zoals ik hier nu zit heb ik niet het idee dat ik net drieënhalve dag heb vrij gehad. Het is niet zo dat ik moe ben, maar mijn kop zit aardig vol voor iemand die dagen niet heeft gewerkt.

Want allemaal hartstikke leuk en gezellig en zo, dit weekend was een pittige qua sociale toestanden. En (teveel) sociaal en ik gaan rot samen. Alhoewel ik het leuk vind allemaal, zuigt het me ook leeg.

Donderdagmiddag heb ik voor mezelf gepakt. Expres. Want ik wist wat er nog allemaal ging komen. Ik ben in mijn uppie naar de film geweest en heb daarvoor een paar uurtjes alleen door de stad geslenterd.

Vrijdag was een própvolle dag. Alles kwam zo samen.

Ik begon mijn dag niet in mijn uppie, want Vlam was ook vrij. Dat was al onrustig voor me. Ik ben gewend mijn eigen gang te gaan en laad die ene morgen in de week dat ik alleen ben, altijd enorm op.

Helaas.

Gelukkig is Vlam na al die jaren zo wijs dat hij zijn mond hield over mijn tijmolie die ik in de diffuser had gedaan en liet hij de radio zoals ik hem graag wil: uit. Verstandige man.

Om tien uur had ik afgesproken met Mevrouw Williams die voor een paar dagen in de Randstad was. Normaliter woont ze een takkeneind bij me vandaan, dus ik greep mijn kans. Koffie in de stad? Ja, gezellig! En dat was het. Bere.

Om half twee nam zij de trein naar Den Haag en ik naar Breda.

Alwaar ik om zes uur met de redactie van Hoe Vrouwen Denken zou gaan eten.

Maar eerst zou ik nog een wijntje doen met mijn tante Pia, die ik al zeker zeven jaar niet had gezien. U begrijpt dat er aardig wat bij te praten was?

Zes uur sharp meldde ik me bij een plaatselijke tapasbar waar ik met vier andere dames enorm gezellig heb zitten eten.

Ik kon mee terugrijden met één van de anderen dus dat was superfijn.

Máár: betekende wel dat ik nog een uur extra moest kletsen.

Ik kwam gesloopt thuis.

Leger dan leeg.

Twaalf uur lang sociaal doen is voor mij een persoonlijk record.

En thuis waren man plus kind natuurlijk ook benieuwd naar mijn avonturen en ik naar de hunne.

Ik ben die avond als een blok in slaap gevallen.

De volgende morgen was ik zo gespannen als een veer. Mijn kop zat werkelijk overvol. Bizar. Ik kon mijn draai niet vinden. Dus snotterde ik even Vlams borsthaar vol. Toen ging het wel weer.

Zaterdag was gelukkig een dag samen thuis. Kon ik heel even bijkomen.

Want zondagmiddag hadden we een date met mijn broertje en schoonzus. Die we ook al weetikhoelang niet gesproken hadden. En als er iemand druk is, is het broerlief wel. Gezellig en lachen, echt. Maar hij vréét energie.

En nu zit ik hier en probeer ik een stukje te tikken. Terwijl Misty over tafel drentelt en manlief rochelend zijn tanden staan te poetsen.

Hoezee.

Maandag.

Is het al bijna weekend?

Niks zo complex als familie

Vlam houdt erg veel van zijn moeder. Ze hebben veel contact. Die twee kunnen elkaar met gemak elke dag zien, afscheid nemen en dan nog een uur aan de telefoon ouwehoeren.

Ik houd ook van SchoJu. Ze is lief en attent en heeft altijd interesse in andere mensen.

Maar zo diep als Vlams gevoelens voor haar gaan de mijne (nog?) niet.

Ze is ten eerste niet míjn moeder.

Wij delen geen bloedband. Noch een verleden vol gemeenschappelijke herinneringen.

Want -alhoewel ze al zes jaar in mijn leven is- zijn we eigenlijk pas net begonnen elkaar te leren kennen.

De eerste ruime vier jaar woonden mijn schoonouders namelijk in la France en zag ik ze zelden.

En waren ze een keer in NL, dan brachten ze veel onrust met zich mee. Hun huwelijk schoot een enorm dieptepunt in, juist toen ik ze leerde kennen. Het was voor mij, die erg gevoelig is voor spanning van anderen, op zijn minst niet prettig om tussen die twee te zitten.

Op een gegeven moment wat het zó erg, dat zelfs Vlam ze niet meer tegelijk over de vloed wilde hebben.

De relatie werd Goddank weer beter; SchoRo en SchoJu kwamen weer bij elkaar.

Toen werd SchoRo ziek en ging -duh- veel van haar aandacht uit naar hem. Had ze weer geen tijd om ons beter te leren kennen.

Nu is ze weduwe en nog zoekende naar een nieuwe balans in haar leven. Alles moet nog indalen en een plekje vinden. Ze heeft haar ritme nog niet gevonden. Logischerwijze maakt Vlam zich met vlagen zorgen om haar. Dat doe ik ook. Ik leef met haar mee en heb compassie. Het is niet niks om na vijftig jaar samen je partner te verliezen tenslotte. Iemand om wie je geeft wil je niet verdrietig zien.

Maar in tegenstelling tot Vlam heb ik niet de behoefte om haar overal in te betrekken en overal bij te hebben.

Uiteraard is ze regelmatig welkom om hier te komen eten en dat doet ze ook. Morgen heb ik haar weer uitgenodigd om te komen kaasfonduen. En ze komt met de Kerst. En we appen en bellen regelmatig. (Nou ja: Vlam belt, ik app ;))

En met mijn verjaardag ben ik gaan wandelen en lunchen met haar. In alle eerlijkheid meer om haar een plezier te doen, dan dat ik het vanuit mezelf echt wilde. Ik ben namelijk niet bepaald van de “vier”. Al járen doe ik niets op mijn verjaardag. Ik vind het erg gezellig om samen met haar te wandelen, maar was minstens zo lief die middag samen met Misty op de bank gedoken. Die wandelingen kunnen ook elke andere willekeurige dag. En gaan er ook komen.

’s Avonds zijn we met zijn drietjes uit eten gegaan. Vlam had het allerliefste gezien dat ik SchoJu ook had uitgenodigd mee te gaan. Want volgens hem hoort ze erbij, bij het gezin.

En dát gaat mij nou net even wat te ver.

Ze is welkom. En we zijn er voor haar. Maar mijn gezin bestaat uit drie personen.

Vlam en ik moeten zelf ook nog even de balans vinden na het overlijden van SchoRo, geloof ik…

Mysterie ontrafeld

De doos is open.

Deze tas zat er in.

20161122_172154

Van leer, lekker stevig en aan de ruime kant. Kunnen al mijn zesendertig lippenstiften mee. Ik wilde een tas die je neer kunt zetten. Niet zo’n slap exemplaar. En de hardware moest van zilver zijn. Goud en ik zijn niet zo’n goeie combi.

Van Jill kreeg ik prachtige oorbellen en een luxe schuim van Chanel om onder de douche mijn gezicht te reinigen. Belangrijk, als je een oud(er) hek begint te worden.

Verder werd ik de hele dag overspoeld door berichtjes. Hier. Op Facebook. Op mijn Kliefje pagina op Facebook. Over de app. Hartstikke bedankt allemaal!

Op mijn werk had ik bij de collega fysio’s een grote appeltaart neergezet, dus die kwamen me ook één voor één even zoenen en omhelzen.

Mijn werkgever had een grote bos rozen voor me. Mijn allerliefste collega een verzameling douchegelletjes.

Op mijn werkmail kreeg ontving ik diverse berichten van patiënten die me niet vergeten waren; zo attent.

En mijn favoriete “verzorgbejaarde” van (volgende week) 95, die ik bijna wekelijks bezoek en met wie ik zo’n fijn contact heb, belde me op. Te lief.

Om 12 uur was ik klaar met werken en ben ik aan de wandel gegaan met mijn schoonmoeder. Zelfs de weergoden waren me gunstig gezind, want het was prachtig weer. Eenmaal aangekomen bij het restaurantje, bleken ze vol. Dus werden me met een kop thee de tuin in gesommeerd, in afwachting van een tafel. Geen straf met dat heerlijke zonnetje.

Na twintig minuten kwam er wat vrij, konden we aan tafel en namen we een broodje en een glas wijn.

En daarna wandelden we op het gemakkie weer terug naar huis.

Toen Vlam thuis was mocht ik mijn pakjes openmaken. Feest voor mij. Maar ook voor Misty die gek is op plastic verpakkingsmateriaal en van die cadeaulintjes. Als je niet oppast, vreet ze die met huid en haar op. Ze heeft zich een uur vermaakt met een labeltje. Niks nodig, dat beest.

Daarna de stad in. De rijsttafel was zalig. Het gezelschap top.

Thuisgekomen was daar weer een golf van felicitaties. Zó leuk. Onder toeziend oog van Misty heb ik iedereen nog even beantwoord.

Ik zou best elk kwartaal wel jarig willen zijn eigenlijk :)

20161122_173820