Azijnpissers en mierenneukers.

Een fenomeen waar ik me al heel lang over verbaas, is het het leveren van kritiek van mensen op blogs, fora en Facebook.

En dan bedoel ik dus mensen die je nooit iets positiefs hebt zien schrijven, nog geen “gefeliciteerd” of “sterkte” of “wat schrijf je leuk” of zoiets hebt zien plaatsen, maar zich alleen melden als ze iets negatiefs te melden hebben. (Of als ik iets weggeef).

Die me uit het niets gaan wijzen op taalfouten.

Die me -zoals van de week- corrigeren als ik het over de bekeuring heb van Vlam. (Het is geen vier kilometer te hard, het is veertien hoor).

Of in het geval van Vlam, die een aparte Facebookpagina heeft waar hij zo nu en dan zijn eigen kookcreaties op zet. Je hebt van die figuren die ik nog nevernooit voorbij heb zien komen, nog geen likeje heb zien geven, maar die zijn zelfgemaakte sushi dan ineens gaan vergelijken met “visse-oge” (En ja: het was echt zo geschreven.) Of die schrijven dat ze vis goor vinden. Houd je klep als je niks leuks te melden hebt. Je mag ook gewoon wegklikken hoor.

(Btw: ik klikte op het profiel van meneer azijnpisser en ik zag een foto met een gedekte tafel waarop werkelijk NIKS stond, dat zelf gemaakt was. Alles uit potjes en kant en klaar. Zelfs de kruidenboter! Ik vraag me af wie het stokbrood heeft gesneden? Laten doen bij de supermarkt, in de broodsnijmachine? Eikel.)

In ieder geval: ik heb ze hier ook hoor. Zuurpruimen en oproerlingen.

Maar ik heb mijn instellingen voor het geven van reacties iets streng ingesteld. Sowieso moet iemand die de eerste keer iets zegt, door mijn eigenste ballotagecommissie. Ik check echt eerst even of ze zijn wie ze zijn.

Reacties van mensen die al vaker iets hebben geschreven op mijn blog, die gaan gewoon door, zonder dat ik ze goed moet keuren. Nou ja: als ze mijn en Vlams eigen naam maar niet noemen, of mijn woonplaats. En ik heb een aantal woorden ingevoerd, waarop hij ook blokkeert. Gewoon wat random scheld- en vloekwoorden. Het moet wel leuk en respectvol blijven. Ik heb geen zin in “geen stijl”-achtige toestanden op mijn blog.

Mensen die regelmatig de moeite nemen mee te denken of mee te leven, die mogen wat mij uiteraard betreft het ook (zo nu en dan hè?) niet met me eens zijn. Me corrigeren zelfs, daar waar nodig.

Vooruit.

Kan ik gewoon tegen hoor.

Heus.

U mag best eerlijk zeggen dat u mijn reacties of emoties soms overdreven vindt. Of dat ik zelf zeik. Want ik kan echt wel eens van een mug een olifant maken. En heel soms doe ik het ook fout, staat er ergens een ‘t’ waar een ‘d’ hoort te staan. Mag u me gewoon op wijzen.

Maar als u nooit iets opbouwends gemeld hebt en dat nu ook niet van plan bent? Blijf dan maar lekker onder uw steen.

Gedicht van René Oskam.