Dat is toch vreselijk grappig?

Ik heb mijn blog met daarin mijn kritiek op de Nederlandse horeca op privé gezet en het linkje op Facebook eraf gehaald.

Waarom?

Ik was het beu. Al die lange tenen, al die kritiek, al die ongenuanceerde meningen van mensen die mijn stukje niet goed gelezen hebben. Goed lezen is een kunst en niet iedereen beheerst die. Ik zag tig keer dezelfde betogen voorbij komen. Bottom line: ik ben een dom wijf en mag niet schrijven over zaken waar ik geen verstand van heb. Misschien is het flauw van mij om een vuurtje aan te wakkeren en er dan de stekker uit te trekken? Maar heel eerlijk: ik kon er niet meer tegen. Mijn plezier in bloggen was weg. En ik kan mijn grote hobby, die ik al negen jaar uitoefen, niet zomaar laten afpakken. Terug de (redelijke) anonimiteit in, was alles dat ik weer wilde.

Oh. En ik zou ook geen smaak hebben. Er was iemand die twijfelde aan mijn verstandelijke vermogens. ‘Want als je het eten bij Full Moon goed vindt, dan kun je beter je mond houden’. Zoiets was de strekking.

En wat kreeg ik gisteravond van een lieve lezeres doorgestuurd via Facebook? Dit:

Bron: printscreen van FB

I rest my case 😉

Ik heb echt héééél hard zitten lachen hierom. Moest bijna aan de zuurstof.

Oh. En van een horecaondernemer uit de Hoeksche Waard kreeg ik het aanbod om samen met manlief bij hem te komen eten. Op zijn kosten. Omdat hij graag de kans wilde hebben om mij te laten ervaren hoe het er bij hem aan toe gaat. Wél goed dus. En omdat hij het jammer vond dat zijn collega’s mij (veelal nogal van de grove) uitmaakten voor iets waar ze geen weet van hebben.

Hoe lief en leuk is dat?

Ik heb zeer vriendelijk bedankt voor zijn voorstel. Niet nodig. Uit zijn mail sprak zoveel passie voor zijn vak, dat ik weet dat het bij hem meer dan snor zit. Mooi om te lezen ❤

Ik heb ook bedankt voor de verzoeken van diverse mensen het stuk weer open te gooien. Onder andere van een journalist van een grote krant uit het zuiden des lands. Als hij graag een stuk wil schrijven hierover, be my guest. Ik sla even over en verzand graag weer in mijn huis-, tuin-, en keukenflauwekul. Tip: Ik zag trouwens dat er op Marktplaats diverse schandpalen te koop staan. Misschien een goed idee om die voor je het stuk publiceert even aan te schaffen? Je kunt ‘m zomaar nodig hebben…

Rest mij niets meer dan u een goed weekend te wensen. Geniet ervan!

Zo, dat waren “my fifteen minutes of fame”.

Vrijdag schreef ik een blog met daarin mijn kritiek op de Nederlandse horeca.

Dat stuk werd door veel mensen gedeeld en liep een beetje uit de hand geloof ik.

Gisteren zijn ruim 12.000 mensen op mijn blog geweest. Buiten heel veel bijval kreeg ik ook een bak met kritiek over me heen, van heuse kenners die -op een enkele respectvolle manier na-, dachten dat ik verstandelijk beperkt was. Uiteraard kom ik niet uit een ei en weet ik dat bij ons de kosten van personeel, huur, belasting etc. veel en veel hoger liggen en doorberekend worden. Maar dan nóg…

Maar daar ging het stuk ook eigenlijk helemaal niet over. Het was meer hardop mijmeren van mij. Het had net zo goed kunnen heten “de Nederlandse belastingdienst is knettergek geworden” of “de Nederlandse huizenmarkt is van lotje getikt”.

Op een normale dag komen er hier ongeveer 2000 mensen langs. En dat vind ik eerlijk gezegd ruim voldoende. Al die extra mensen mogen van mij weer terug naar waar ze vandaan kwamen.

Dit is mijn eigen plekje op het www waaruit ik veel plezier put. Waar ik me veilig en lekker voel. Ik schrijf over mijn simpele leventje, over frustraties, mijn dagelijkse beslommeringen en verwonderingen. Ik ben slechts een onbelangrijk en onbekend figuur en wil dat ook graag zo houden. Hoe meer bereik je hebt, hoe meer assholes er ook langskomen. Die ongenuanceerd en zonder je stukje écht goed te hebben gelezen, een kruiwagen kritiek over je heen storten. Ik geef toe dat ik het krijgen van kritiek niet heel leuk vind. Ik voel me soms een beetje aangevallen. Of ik ga enorm twijfelen aan mezelf. Van mensen die ik ken kan ik het beter hebben. En van mijn vaste lezersschare ook. Die weten namelijk dat ik wel eens wil overdrijven. Of dat ik regelmatig een flinke dosis cynisme ergens instop. En -ik haal ‘m nog maar eens uit de kast-: “ik neem verantwoording voor wat ik schrijf, niet voor wat u leest”.

Ik heb wel zitten gniffelen ook hoor, het was niet alleen maar ergernis. Dat sommige mensen zich zó enorm in hun kuif gepikt voelden, ongelofelijk. Ik lees elke dag wel ergens dat de Nederlandse zorg om te janken is. Ik zie dagelijks wel een stuk waarin huisartsen verguisd worden. Denkt u dat ik me dat één seconde aantrek? Nope. Ik weet namelijk hoe het echt is en hoe ik zelf functioneer als heel klein radartje in dat enorme apparaat.

Goed.

Over tot de orde van de dag.

Wist u al dat ik een hekel heb aan honden? En jankende kinderen? En linedansen, voetbal en punniken? 😉

Sommige mensen zitten diep.

Zaterdag waren Vlam en ik in Zierikzee. Bij mijn vriendin Els.

Els is achtenzeventig en ken haar nu sinds 1995. Toen ging ik voor haar man Niek werken, in hun restaurant.

Niek heeft mij alles geleerd op horeca gebied. Sowieso etiquette. Netjes en volgens de regels ontkurken van wijn en champagne. Ik kan hazenruggen, zeetongen, lamszadels en baarzen fileren. Steak tartare aan tafel bereiden. Ik kan dankzij hem flamberen, decanteren, de hele -eren mikmak. Ik kan met een schaal met een enorme pudding of omelette Vesuvienne lopen en die aan tafel, ter plekke, met lepel en vork verdelen en uitserveren. Ik kan soep uit een terrine uitdelen. Noem het en ik kan het.

Niek bleek niet alleen een geweldige werkgever. Toen zijn vrouw en hij de tent verkochten, bleef ik privé over de vloer komen. Ik heb me zelden zo op mijn gemak gevoeld bij mensen, als bij hen.

En toen ik Jill kreeg ontpopten ze zich als surrogaat opa en oma.

Niek is helaas in 2010 overleden. Mijn beste vriend ooit. Ik heb nog nooit iemand verloren die zo diep in mijn hart zat, als hij. Met vlagen kan ik hem nog steeds enorm missen. Dan komt zijn afwezigheid heel rauw binnen.

Zaterdag ook weer. Els vertelde aan Vlam dat Jill toen ze klein was, heel erg gericht was op Niek. Ze zaten regelmatig bijna in elkaar gekropen op de bank. Dan vertelde hij haar zelfverzonnen verhaaltjes en zat zij ademloos te luisteren. Terwijl hij haar ondertussen mini Marsjes voerde, die hij in kleine stukjes had gesneden. Ze hadden allerlei rituelen samen.

Ik zag dat beeld voor me en uit het niks kwam daar een enorme snik. Rouwen is een raar en grillig iets. Ook Els schoot vol en ze pakte even mijn hand.

De rest van de middag en avond verliepen gezellig.

In plaats van pizza laten bezorgen, besloten we even de stad in te lopen en in de pizzeria te gaan eten.

Het gesprek kwam op wat strubbelingen die ik onlangs had met Vlam. Ik vertelde wat er was voorgevallen. Els reageerde geheel des Els: jeetje Vlam, als je nou nog niet weet hoe ze in elkaar steekt?! Haar in een richting duwen werkt averechts. Overleg met haar, laat haar zelf kiezen. Hoe meer je pusht, hoe meer ze iets niet doet of wil.

Zij kent me echt door en door. Op sommige vlakken snapt ze me beter dan mijn eigen man. Mooi vind ik dat. Ze heeft genoeg aan één woord en we hoeven elkaar maar aan te kijken en we weten wat de ander wil gaan zeggen. We maken soms elkaars zinnen af. We hebben hetzelfde gevoel voor humor.

Het is zó fijn als je mensen om je heen hebt bij wie je zo aansluit. Bij wie je helemaal jezelf kunt zijn en die jou en al je nukken accepteren.

Was ik maar bij geboorte omgewisseld. Dat denk ik wel eens. Was ik maar in hun huis opgegroeid. Dat had dingen een stuk makkelijker en leuker gemaakt.