Bezig baasje. Ik.

En toen was het zalige lange weekend alweer bijna voorbij.

Time flies…

Vanmorgen zat ik om kwart voor acht al op de fiets, om te gaan -jawel, geen gein- sporten. Niks uitslapen en nog even gezellig tegen Vlam aankruipen. Om kwart over zeven ging mijn wekker. Het moet niet gekker worden. Ik was ook nog eens als eerste binnen in de sportschool. Ik schrok er zelf ook van.

In de afgelopen drie weken ben ik braafjes twee keer geweest. En ik heb alle apparaten al behoorlijk opgevoerd. Sommige van tien naar vierentwintig kilo. De weerstand van hometrainer en crosswalker heb ik ook lichtjes opgeschroefd. Die doe ik overigens echt op het gemakkie. Ik wil geen tegenspartelende heup tenslotte.

Vanmorgen deed ik braaf mijn twee rondjes cirkel én heb ik als bonus ook nog tien minuten op de loopband gelopen. Niks rennen, gewoon stevig doorlopen. Ik vind loopbanden trouwens enge dingen. Ik heb al weet ik hoeveel filmpjes gezien van mensen die van die dingen af lazerden. Dus ik vroeg “de juf” me even precies uit te leggen hoe zo’n ding werkt. En ik legde mijn angst uit. Schijnt zo’n ding gewoon een soort dodemansknop te hebben. Die maakte ik dus meteen stevig vast aan mijn mouw. Ik ben waarschijnlijk de enige op het noordelijk halfrond die met een lullige vijf kilometer per uur dat veiligheidsding om heeft. Ik voelde me dan ook enigszins een muts.

Ik voel me sowieso een muts, met dat halfbakken gesport. Op de schaal van inspanning stelt het natuurlijk geen ene moer voor, dat Milon. Vier keer vier minuten cardio en twaalf keer één minuut spieroefeningen en dat twee keer in de week. Ik voel me een beetje Epie en Lepsie als ik bezig ben. Een luie huisvrouw die ook zo nodig iets moet doen. Zoiets. Het is in mijn beleving nog nét geen slenderen.

Vlam raakte er iets geïrriteerd door vanmorgen. ‘Haal jezelf niet zo naar beneden joh’ zei hij. ‘Voor iemand die nog nooit heeft gesport is het heel wat, dat je de discipline hebt om twee keer in de week te gaan, überhaupt te gaan. Ik ben trots op je. Toevallig’.

En misschien heeft hij wel gelijk. Moet ik het niet zo bagatelliseren.

In ieder geval raakte ik er iets geëmotioneerd door, door zijn vermanende (en lieve) praatje.

Nou heb ik -helaas- de laatste dagen sowieso niks nodig. Ik jank om niks. Ik stak van de week mijn mascararoller in mijn oog. Janken. Mijn heup deed zeer. Janken. Ik zag gisteren Ariana Grande huilen op tv. Ik deed gezellig mee. Stiekem. Onder het mom van “vuiltje in mijn oog” zat ik driftig te wrijven. Want normaal schaam ik me nul komma nul als ik moet huilen, maar de laatste week is het wel heel erg gesteld met me en vind zelfs ík het té erg.

Niet alleen mijn bovenbeen-, schouder- en rugspieren ben ik fijn aan het trainen.

Ook mijn traanbuizen worden behoorlijk intensief gebruikt.

Ik sla geen stukje lijf over.

Ik ben perfect. Geloof ik.

Vanmorgen vroeg ik aan Vlam of hij een stuk of wat tekortkomingen van mij op kon noemen. Niet dat ik ineens op de intervisie toer ben of zo. Of er van geniet negatieve dingen over mezelf te horen. Maar naar aanleiding van mijn blogje van vorige week, was ik wel benieuwd om uit zijn mond te horen wat er aan míj mankeert.

‘Vind je zélf dat er wat aan jou mankeert?’ vroeg hij uitermate voorzichtig. (En ik zag ‘m rekenen, in welke fase van haar cyclus zou ze zitten? Ben ik veilig?)

‘Ehm, ja. Ik vind wel dat ik een dingetje of wat mankeer. Ik kan bijzonder reageren op bepaalde situaties. Of niet?’

Volgens Vlam mankeerde ik niets. Ik ben zoals ik ben en hij accepteert dat.

Ammehoela.

In tijden van op tenen en tandvlees lopen heb ik wel eens één en ander naar mijn hoofd geslingerd gekregen. Het mooie aan mannen is, is dat ze veel vergeten. In tegenstelling tot wij vrouwen, die het geheugen van een olifant hebben en elk pietepeuterig detaildingetje onthouden, is het brein van mannen net een emmertje. Vol is vol. Maar je kiepert het leeg en je kunt weer opnieuw beginnen met vullen. (Na een dag of wat mokken in ons geval. Vlam zet me altijd even een dagje op het strafbankje als ie boos op me is geweest).

Ik noemde dus zelf maar wat op.

‘Dus je vindt niet dat ik vaak nee zeg? Zeker als het sociale aangelegenheden aangaat? Dat ik regelmatig een party pooper ben?’

Ik hóórde hem denken.

‘Tsja, je bent niet zo heel erg sociaal soms. Nou ja, je bent heel sociaal, gezien je werk. Maar wat je daar geeft, kom je privé soms te kort’.

En dat klopt. Ik ben soms echt op en leeg na een dag werken. En ik ben privé wél sociaal. Ik heb altijd meer afspraken dan Vlam. Zo heb ik de afgelopen week drie dagen met mijn schoonmoeder op de Veluwe gezeten. Donderdag heb ik gewandeld en koffie gedronken met vriendin A en vrijdag geluncht met vriendin B. Wat nou niet sociaal?

Maar meer kwam er niet.

Ik ben dus op een kleinigheidje na, perfect.

Hoezee.

Nou, als hij niet wil (of niet durft); ik kan met gemak een lijstje over mezelf opnoemen hoor.

Ik ben nul komma nul geduldig.

Ik ben thuis soms helemaal niet verzorgend en lief.

Ik ben erg zeikerig als het aankomt op gemaakte afspraken. Kan des duivels worden als ze niet worden nagekomen.

Ik ben nogal van de wisselende qua humeur. Zo zat ik van het weekend ineens te huilen om niks. Vlam snapt er soms niks van. En ik geef hem geen ongelijk.

Ik neem nooit de telefoon op. Tot Vlams grote ergernis.

Ik kan heel afstandelijk zijn en me in mezelf terugtrekken.

Ik kan nog wel even doorgaan. Gelukkig heb ik met mezelf afgesproken blogjes altijd zo rond de 500 woorden te houden en stopt het hier. Voor ik mezelf ten aanzien van de ganse goegemeente wel heel erg negatief wegzet…

Bron: Pixabay.com

 

Wasbenzine op een smeulend vuurtje.

Dag mannen! U kunt meteen weg klikken ben ik bang. Het is namelijk weer zover. Ze zemelt vandaag weer eens over haar hormonen.

Ik flikkerde de Menostril weg zoals u weet. Ik ben zelden zo neerslachtig geweest als met die pillen. Bizar. Kon de hele dag wel janken. Om rotdingen, maar ook om mooie dingen. Zingende merel: tranen in mijn ogen. Lieve reactie op mijn blog: snotteren. “Kritiek” op mijn kookkunsten: boehoehoe. Gék werd ik van mezelf. En ik zag er niet uit. Er was geen oogcrème tegenaan te smeren.

Ik startte een week of twee geleden met de DIM capsules. Twee per dag. En ik nam daarbij een goeie multivitamine voor de 40+ vrouw. Met wat extra magnesium en vitamine B. En ik haalde mijn korrels Nux Vomica C200 (tegen de agressie) en Ignatia MK (tegen de tranen) onder het stof vandaan. Ik nam weer trouw elke vrijdag van allebei één korrel.

En wonder oh wonder: ik knapte weer op. Voelde me weer zelfverzekerd. Ik zat op een gegeven moment ineens weer zo lekker in mijn vel, ik fietste toen naar huis, en alles kwam zo mooi binnen, dat ik bijna overliep van geluk. Klinkt heel overdreven. Maar ik was zo blij dat ik dat weer mocht voelen. De zon in mijn gezicht. Vrij zijn. Windje mee. Heerlijk.

Vrijdag werd ik, drie dagen te vroeg, ongesteld. Eigenlijk zonder pre-ellendige verschijnselen.

Vlam en ik hebben de week voorafgaand aan mijn happy period, één akkefietje gehad. Ik kwam moe vanuit mijn werk en Vlam was -mijns inziens- aan het klagen en zielig doen, zoals mannen dat zo goed kunnen. Hij had een blaasontsteking en een pijnlijke, overbelaste schouder. Hij was hondsmoe. Logisch. Maar ik was ook moe en voelde me met al dat extra vocht als een aangespoelde potvis en had nét even wat minder zin in een patiënt op de bank. Als je al een hele dag mensen met gezondheidsproblemen om je heen hebt gehad, wil je thuis dus gewoon even he-le-maal niks. Je moet een schilder bij thuiskomst ook niet vragen of ie nú het plafond wil gaan witten.

Als je man de hele dag vrij is geweest, echt geen ene -excusez le mot- reet heeft gedaan en dan op de bank blijft liggen en jij moet dan ook nog -na een drukke werkdag- in je uppie de tafel te dekken en koken, tsja; dan triggert dat. Zeker bij een op het punt van ongesteldheid staande vrouw. En Vlam was ook nog zo dom om aan me te vragen ‘of er wat was’...

Dat bleek net zoiets als een fles wasbenzine op een smeulend vuurtje flikkeren. Bonje. Ik ben weggevlucht, wandelen met een vriendin. En toen ik weer thuis kwam, maakten we het weer goed. Op de schaal van ellende gaf ik het een tweetje. Ergo: te verwaarlozen. En ik wijt dit dus niet aan mijn hormonen. Ik was gedurende een hele blije eisprong ook een tikkie geïrriteerd geraakt van Vlams “misser”. Vrouwen permitteren zich nooit die luxe van blijven liggen, valt mij op. Die gaan gewoon door. Tot ze omvallen.

Maar dat -lieve mensen- is voer voor een ander blog.

Hoppatee: weg ermee.

Daar gaat ie. In de prul. De Menostril. Na een week of zes houd ik het voor gezien. Niet wegens geen effect. Dat had het wel degelijk. Negatief welteverstaan. Ik ben zo labiel als de neten sinds ik begonnen ben met de Menostril en de L-Theanine. Ik wijt één en ander niet aan de laatste pil. Daar ga ik dan ook nog even mee door. Ik voel me echt alsof ik iets onder de leden heb. Ik ben niet vooruit te branden, heb nul energie. Mijn humeur wisselt per uur. Ik kan janken om niks. Ik heb ook nul zelfvertrouwen op dit moment. Ik twijfel aan alles. Is dat wat ik gekookt heb wel lekker? Houdt Vlam nog wel van me? Mijn eigen lichaam zit me in de weg. Kortom: ik heb me zelden zo rot gevoeld als in de afgelopen twee weken.

Ik zocht contact met een verpleegkundige die ik regelmatig tegenkom bij nascholingen en die haar eigen praktijk is begonnen op het gebied van overgangsklachten.

In eerste instantie om haar te vragen welk antidepressivum het beste effect heeft. Wat zij me zou adviseren.

Maar zij kwam met een ander idee.

Misschien verwerkt mijn lichaam mijn hormonen niet goed. En of ik wel eens had gedacht aan leverreiniging?

Eh. Nee?

Ze raadde me aan te googelen op mariadistel en DIM.

Die DIM sprak me om de één of andere reden meer aan.

Het complex bevat onder andere diindolylmethaan. Dat goedje, dat van nature voorkomt in bijvoorbeeld boerenkool, broccoli, radijs en bloemkool, stimuleert de lever bepaalde enzymen aan te maken die op hun beurt weer helpen om ongunstige oestrogeenwaarden af te breken en af te voeren en daarmee de balans te herstellen tussen de hormonen in het lichaam.

Het lijkt er namelijk op dat ik juist teveel oestrogeen heb. Dat die de overhand is gaan krijgen. Mijn progesteron, die moet omhoog. De balans is verstoord. Zo voelt het ook echt. Ik ben niet in balans. Ik herken mezelf soms niet meer.

Ik beredeneer met mijn boerenverstand dat DIM is wat ik nodig heb. Ik heb met die Menostril mijn lichaam de afgelopen periode juist oestrogenen zitten voeren en ik voel me echt flutter dan flut. Als ik googel op teveel aan oestrogenen en de effecten op verschillende functies in het lichaam, is het een “feest” van herkenning. Ik blijf vinken. Neerslachtigheid, aankomen, slaapproblemen, vetophopingen, vocht vasthouden, schommelende suikers, hoofdpijn…

Kortom: toedeledokie Menostril en hallo DIM.

U leest het wel weer. Over een maandje of wat.

To be continued…

 

De beloofde tussenstand

Een maand geleden had ik een vréselijke aanloop naar mijn menstruatie. Ik kon alleen maar janken. Ik was heel erg neerslachtig. Het was (voor de zoveelste keer) zo erg, dat ik overwoog aan Peter een recept te vragen voor een antidepressivum. Beu was ik het en niet zo’n klein beetje ook.

Van lieve lezeres Luz kreeg ik achter de schermen de tip L-Theanine en Menostril te kopen en daarmee aan de slag te gaan.

De eerste om rustiger van te worden.

De tweede om mijn hormoonbalans weer op orde te krijgen.

Ik heb het nu een maand gebruikt. Nou ja: minus zes dagen. Want ik ben als niet chronische medicijngebruiker niet gewend om elke dag iets te slikken. Ik ben het een paar keer vergeten. Ik neem het ’s morgens in. Ik merkte dat L-Theanine en THC niet handig samengaan. Ik werd heel erg “wattig” wakker elke keer. Niet fijn.

Ik had eerlijk gezegd niet in de gaten dat het alweer bijna feest was, tot mijn menstruatieapp gisteren een melding gaf: uw menstruatie komt binnen vijf dagen.

Ik schrok er van.

Ik miste namelijk één en ander.

Om mee te beginnen de hormoonheks die zich kapot ergert aan Vlam en alle geluidjes die uit hem komen en die in gedachten normaliter elke maand een uzi op hem leeg schiet. Die lelijk tegen hem doet, snauwt en die alles dat hij doet, dik, vet afkeurt.

De zere borsten. Een nieuwigheidje was het laatste half jaar dat ik een dag of acht voor mijn happy period enorme gevoelige borsten kreeg. Zelfs zo erg dat ik ze vasthield als ik de trap afliep. Zelfs mijn BH thuis aanhield. En ik mensen die alleen al maar naar ze keken, wilde neerhoeken.

Het janken. Oké, oké, gisteren snotterde ik even de nek van Vlam vol. Maar dat had te maken met mijn lichamelijke klachten. De heup die nog na suddert en die me gisteren aardig nekte met een lullig klein wandelingetje van vijf kilometer. Ik voelde me bejaard. En heel zielig. Maar verder? Niks neerslachtig. Niks over-emotioneel. Ik moest niet janken toen ik een hele straat vol prachtige Prunussen zag. Vorige maand had ik me snikkend om zo’n boom geklemd waarschijnlijk.

Ik voel inmiddels wel dat ik vocht vasthoud. En mijn weegschaal vanmorgen bevestigde dat helaas ook wel.

En er rommelt wat onderin mijn buik.

En ik slaap weer superlicht. Vannacht was K met peren. Ondanks de THC olie, heb ik elk uur op de klok gezien. Tussen de bedrijven door heb ik wel geslapen, maar al met al was het een zeer matige nacht.

Maar verder? Voel ik me lekker als kip.

Nog vier dagen te gaan.

Zal mij benieuwen.

Ik heb goeie hoop. Normaal gesproken ben ik allang aan het instorten. En loopt Vlam al met een verontruste, op zijn hoede zijnde blik met een grote boog om me heen. Ik vertel ‘m niks deze maand. Ik waarschuw hem niet. En ik maak niet preventief mijn excuses. Iets dat ik normaliter wel doe.

We zien wel waar het menstruatieschip strandt.