Hoppatee: weg ermee.

Daar gaat ie. In de prul. De Menostril. Na een week of zes houd ik het voor gezien. Niet wegens geen effect. Dat had het wel degelijk. Negatief welteverstaan. Ik ben zo labiel als de neten sinds ik begonnen ben met de Menostril en de L-Theanine. Ik wijt één en ander niet aan de laatste pil. Daar ga ik dan ook nog even mee door. Ik voel me echt alsof ik iets onder de leden heb. Ik ben niet vooruit te branden, heb nul energie. Mijn humeur wisselt per uur. Ik kan janken om niks. Ik heb ook nul zelfvertrouwen op dit moment. Ik twijfel aan alles. Is dat wat ik gekookt heb wel lekker? Houdt Vlam nog wel van me? Mijn eigen lichaam zit me in de weg. Kortom: ik heb me zelden zo rot gevoeld als in de afgelopen twee weken.

Ik zocht contact met een verpleegkundige die ik regelmatig tegenkom bij nascholingen en die haar eigen praktijk is begonnen op het gebied van overgangsklachten.

In eerste instantie om haar te vragen welk antidepressivum het beste effect heeft. Wat zij me zou adviseren.

Maar zij kwam met een ander idee.

Misschien verwerkt mijn lichaam mijn hormonen niet goed. En of ik wel eens had gedacht aan leverreiniging?

Eh. Nee?

Ze raadde me aan te googelen op mariadistel en DIM.

Die DIM sprak me om de één of andere reden meer aan.

Het complex bevat onder andere diindolylmethaan. Dat goedje, dat van nature voorkomt in bijvoorbeeld boerenkool, broccoli, radijs en bloemkool, stimuleert de lever bepaalde enzymen aan te maken die op hun beurt weer helpen om ongunstige oestrogeenwaarden af te breken en af te voeren en daarmee de balans te herstellen tussen de hormonen in het lichaam.

Het lijkt er namelijk op dat ik juist teveel oestrogeen heb. Dat die de overhand is gaan krijgen. Mijn progesteron, die moet omhoog. De balans is verstoord. Zo voelt het ook echt. Ik ben niet in balans. Ik herken mezelf soms niet meer.

Ik beredeneer met mijn boerenverstand dat DIM is wat ik nodig heb. Ik heb met die Menostril mijn lichaam de afgelopen periode juist oestrogenen zitten voeren en ik voel me echt flutter dan flut. Als ik googel op teveel aan oestrogenen en de effecten op verschillende functies in het lichaam, is het een “feest” van herkenning. Ik blijf vinken. Neerslachtigheid, aankomen, slaapproblemen, vetophopingen, vocht vasthouden, schommelende suikers, hoofdpijn…

Kortom: toedeledokie Menostril en hallo DIM.

U leest het wel weer. Over een maandje of wat.

To be continued…

 

De beloofde tussenstand

Een maand geleden had ik een vréselijke aanloop naar mijn menstruatie. Ik kon alleen maar janken. Ik was heel erg neerslachtig. Het was (voor de zoveelste keer) zo erg, dat ik overwoog aan Peter een recept te vragen voor een antidepressivum. Beu was ik het en niet zo’n klein beetje ook.

Van lieve lezeres Luz kreeg ik achter de schermen de tip L-Theanine en Menostril te kopen en daarmee aan de slag te gaan.

De eerste om rustiger van te worden.

De tweede om mijn hormoonbalans weer op orde te krijgen.

Ik heb het nu een maand gebruikt. Nou ja: minus zes dagen. Want ik ben als niet chronische medicijngebruiker niet gewend om elke dag iets te slikken. Ik ben het een paar keer vergeten. Ik neem het ’s morgens in. Ik merkte dat L-Theanine en THC niet handig samengaan. Ik werd heel erg “wattig” wakker elke keer. Niet fijn.

Ik had eerlijk gezegd niet in de gaten dat het alweer bijna feest was, tot mijn menstruatieapp gisteren een melding gaf: uw menstruatie komt binnen vijf dagen.

Ik schrok er van.

Ik miste namelijk één en ander.

Om mee te beginnen de hormoonheks die zich kapot ergert aan Vlam en alle geluidjes die uit hem komen en die in gedachten normaliter elke maand een uzi op hem leeg schiet. Die lelijk tegen hem doet, snauwt en die alles dat hij doet, dik, vet afkeurt.

De zere borsten. Een nieuwigheidje was het laatste half jaar dat ik een dag of acht voor mijn happy period enorme gevoelige borsten kreeg. Zelfs zo erg dat ik ze vasthield als ik de trap afliep. Zelfs mijn BH thuis aanhield. En ik mensen die alleen al maar naar ze keken, wilde neerhoeken.

Het janken. Oké, oké, gisteren snotterde ik even de nek van Vlam vol. Maar dat had te maken met mijn lichamelijke klachten. De heup die nog na suddert en die me gisteren aardig nekte met een lullig klein wandelingetje van vijf kilometer. Ik voelde me bejaard. En heel zielig. Maar verder? Niks neerslachtig. Niks over-emotioneel. Ik moest niet janken toen ik een hele straat vol prachtige Prunussen zag. Vorige maand had ik me snikkend om zo’n boom geklemd waarschijnlijk.

Ik voel inmiddels wel dat ik vocht vasthoud. En mijn weegschaal vanmorgen bevestigde dat helaas ook wel.

En er rommelt wat onderin mijn buik.

En ik slaap weer superlicht. Vannacht was K met peren. Ondanks de THC olie, heb ik elk uur op de klok gezien. Tussen de bedrijven door heb ik wel geslapen, maar al met al was het een zeer matige nacht.

Maar verder? Voel ik me lekker als kip.

Nog vier dagen te gaan.

Zal mij benieuwen.

Ik heb goeie hoop. Normaal gesproken ben ik allang aan het instorten. En loopt Vlam al met een verontruste, op zijn hoede zijnde blik met een grote boog om me heen. Ik vertel ‘m niks deze maand. Ik waarschuw hem niet. En ik maak niet preventief mijn excuses. Iets dat ik normaliter wel doe.

We zien wel waar het menstruatieschip strandt.

Ervaringsdeskundigen aanwezig?

Vorige week vertelde ik over mijn enorme dip die ik deze cyclus weer heb getrotseerd.

Het was er niet eentje van het kaliber code rood. Er zijn de afgelopen twee – drie jaar wel eens momenten geweest dat ik zó neerslachtig was, dat ik echt op mijn fiets voor het stoplicht gestaan heb met de gedachte ‘als ik nu mijn stuur naar links gooi, is alles voorbij’.

Deze keer was het gewoon zo alsof alle glans uit mijn leven was. “Slechts” code oranje. Niets was leuk, alles was shit. Ik irriteerde Vlam. Ik zag het aan hem. Toen hij me op de bus zette van Rotterdam naar Zierikzee, zag ik bijna opluchting in zijn ogen toen ik wegliep. En dat deed pijn. Want ik deed écht mijn stinkende best er het beste van te maken.

Dat zijn de momenten dat ik het allerliefste een hotelkamer zou willen huren. En daar drie dagen in bed zou willen gaan liggen. Of uren onder de douche blijven staan. Dikke nachten maken; in coma met een slaappil.

Maar dat kan niet. Want ik heb mijn werk. En een gezin.

Ik kan u zeggen dat het verdomd veel moeite kost om alles “gewoon” door te laten gaan als je je zo voelt.

En dan is het in mijn geval nog wel zo, dat ondanks de zwarte wolken, ik weet dat het over gaat. Volhouden, vastbijten en doorgaan. Ik heb in het verleden één depressie gehad. En een dysthyme stoornis. Het voelt precies zo. Maar nu is het tijdelijk. Dat is de enige “opluchting” die er tijdens die buien doorheen sijpelt. Waar ik me dan ook aan optrek.

En toch ben ik het hartstikke zat. Schijt- en schijtziek word ik er van dat ik me soms wel een derde van de maand zo voel.

Ik schreef het al: vandaag zou ik Peter vragen om een recept Lexapro.

Maar de mist is opgetrokken en ik ben er weer.

En dan lijken dingen weer heel anders. Het is net als met lichamelijke pijn. Goddank vergeet je die.

En heel eerlijk gezegd zie ik er enorm tegenop. Want ik ken de hele waslijst met bijwerkingen natuurlijk uit mijn hoofd. En ik ben ondanks mijn werk in een huisartsenpost, geen voorstander van chemische pillen als het ook anders kan. En ik zou mezelf enorm gaan missen. Want het middel kan ook de positieve emoties afvlakken. En daar moet ik echt niet aan denken. Ik wil niet “sudderen”. Ik wil voelen.

Achter de schermen kreeg ik -hoera- een enorm lieve mail. Van een hormoonervaringsdeskundige.

Die raadde mij aan L-Theanine te kopen. Tegen de neerslachtigheid.

En iets met een dikke dosering isoflavonen, plantaardige oestrogenen even simpel gezegd. Die het tekort aanvullen dat ontstaat als je eigen hormoonspiegels gaan veranderen. Mijn keuze is gevallen op Menostril. Hoge dosering, goede prijs.

Van beide producten heb ik voor twee maanden gekocht.

En mocht het niet werken, dan ga ik dat gesprek met mijn werkgever aan. Beloofd.

En nou ben ik natuurlijk heel erg benieuwd of er meer vrouwen zijn die deze middelen gebruiken en er ervaring mee hebben.

Komt u maar door met die (liefst succes)verhalen!

Niks aan de hand!

Daar ben ik weer hoor.

Snel weer een verhaaltje typen want ik kreeg zelfs achter de schermen verontruste mails over waarom ik niet heb geblogd deze week. En dat moeten we niet hebben, dat u zich zorgen om mij gaat maken.

‘Je gaat er toch geen gewoonte van maken achter slot en grendel te schrijven? Gaat het wel goed met je?’

Ja hoor. Het gaat (weer) prima met me.

Vlam heeft onverwacht deze week ook ineens vrij dus ik heb nergens even lekker de rust en ruimte om te schrijven. Hij huppelt gezellig de hele week al om me heen. Met zijn bekende harde geluiden en zijn onrust. Nu ligt hij nog op bed, ik was klaarwakker, dus ik zag mijn kans schoon. Fingers crossed dat ie nog even een half uurtje blijft liggen.

Verder ben ik enkele dagen naar Zierikzee gegaan, vriendin Els opgezocht. Normaal gaan we met zijn drietjes naar haar toe, op één dag heen en weer. Maar het leek mij leuk om haar eens lekker voor mezelf te hebben. Dik, vet bij te kletsen. Zalig was het. Vreselijk gelachen. We zijn weer helemaal bij. Met zonder man plus kind heb je toch andere gesprekken.

En last but not not least voelde ik me enkele dagen echt K U TEE. Zó erg dat ik in de bus naar Zierikzee zat te huilen. Vanwege neerslachtigheid die me echt in golven overspoelde. En als ik iets zag dat me ontroerde, zoals het water van de Haringvliet, of in de verte de dikke toren van Zierikzee, schoot ik ook weer vol. Een biddende valk? Tranen. Té triest.

Ik kwam daar aan, ik zág eruit. Dikke ogen van het janken. En een kóp! Ik heb namelijk ook nog een allergische reactie gehad in mijn gezicht. Knalrood was ik, twee dagen achter elkaar. En toen de roodheid weg was, hingen de vellen eraan. Ik zag er tien jaar ouder uit. Ik heb géén idee wat het was. Ik heb me de afgelopen dagen suf gesmeerd met sheabutter, marula- en Kukuiolie. Mijn huid is nog steeds aan de droge kant, maar voelt gelukkig niet meer drie maten te klein. En ik kan weer fatsoenlijk over straat.

En wat betreft die hormonen, die zijn zo goed als weer in hun schulp. Het plan is echter om volgende week een gesprekje aan te gaan met Peter, die tevens mijn huisarts is. Ik wil gaan proberen of een lage dosering Lexapro me kan helpen. Ik ben het zó ontzettend, ongelofelijk beu, die neerslachtigheid. Ik heb geen enkele reden me zo te voelen. Thuis gaat alles prima. Ik ben happy as Larry. En dan ineens *poef* ben ik een huilend hoopje niks.

De afgelopen maand heb ik me tien dagen niet mezelf gevoeld. Ik vind dat veel. Te veel.

Mijn leven is te leuk om die k&*%$# hormonen de boel over te laten nemen. Ik gun ze die lol niet. Dan maar chemisch bestrijden die hap.

Wordt vervolgd.

Onzeker, ik?

In navolging van mijn blogje van gisteren wilde ik u laten weten dat ook ik, zelfs ik, natuurlijk wel eens druip van onzekerheid.

Ondanks het feit dat ik bedroevend weinig schaamtegevoel heb, voel ik me heus niet elke dag Xena, warrior princess.

Er zijn dagen dat ik twijfel over alles.

Sowieso heb ik trouwens een onderkinfobie. Ik haat mijn kin. Dat lullige stukje lichaam is het enige dat ik verfoei. Dat hangt en zwabbert daar maar. En lacht me uit. Het is ten strengste verboden foto’s van mij en profile te maken. Vreselijk vind ik het om mezelf aan de zijkant te zien.

Maar meestal is het hormoongerelateerd. Is het heel duidelijk in mijn kalender te verklaren waarom ik me zo voel, zoals ik me voel.

Ik merk het al aan het feit dat ik ’s morgens loop te zoeken naar wat ik aan ga trekken. Normaal maak ik me daar niet druk om. Zoals nu, in de winter, is het meestal een jurkje met panty’s. Of mijn nepleren broek met een trui en of een vest. Zit ik laag in mijn zelfvertrouwen, dan ga ik wisselen met kleding. Dan trek ik iets aan en trek ik het weer uit. Want ineens, om onverklaarbare redenen, en zéker niet terug te zien op de weegschaal, ben ik echt veel te dik voor dat wat ik aan heb. Dan heb ik er een dikke kont in, of accentueert het mijn buik. Dan moet ik echt verder zoeken naar een geschikt kledingstuk, want als ik het wél aantrek, voel ik me de hele dag een braadworst en blijf ik plukken en trekken aan mijn kleren.

En op zulke momenten hoef ik echt niet de stad in om wat nieuws te gaan kopen, want ik weet bij voorbaat al dat het een kansloze missie is. Al pas ik een zeecontainer met truitjes, er zit er niet één tussen die op dat moment goed genoeg is.

Die onzekerheid is dan niet alleen wat betreft het uiterlijk.

Ik voel me dan snel aangevallen. Kritiek kan ik op zulke momenten zeer slecht verdragen. Ik kan janken om alles. ‘Klief, je bent vergeten de website te veranderen’. Boehoehoe. Idioot gedrag.

Ik maak me ook druk om wat Vlam en Jill van mijn kookkunsten vinden. Slaat nérgens op. Ik kan met twee vingers in mijn neus de gerechten maken die ik vaker heb gekookt. Ik kan zelfs als ik strontverkouden ben en niets ruik en proef, nog steeds iets klaarmaken waar niets mis mee is. Puur op ervaring. Mijn eten mislukt echt zelden.

Dan begin ik al met excuses. Ik weet niet of het heel erg goed gelukt is vandaag. Nou ja: we zien het wel. En vervolgens ga ik man en kind aan zitten staren. En als er dan na twee happen niets volgt van ‘ha lekker schat’, dan vreet ik mezelf van binnen al op. ‘Ze keuren het af. Ze vinden het niks. Ik kan ook niks’.

En dan ga ik bevestiging zoeken.

Vrouwen zijn raar.

Ik ben raar.