Wonderbaarlijke situaties.

Soms, heel soms, ben ik even zó klaar met mijn werk.

Ik heb af en toe namelijk echt het idee dat de gemiddelde mens het IQ van een watervlo heeft. Echt totaal geen idee heeft hoe zijn/haar lichaam werkt en ook geen zin heeft zich erin te verdiepen. Want waarom zou je dat doen, als je je huisarts kan mailen en alle domme vragen gewoon kan stellen? Want jawel beste mensen, ondanks dat het ten stelligste ontkend wordt op elke nascholing die ik volg, bestaan ze wél, domme vragen.

Ik noem er zomaar een paar.

Dat je een nieuwe diabeet hebt en twintig minuten lang met behulp van plaatjes en tekeningen op echt Epie en Lepsie niveau uitlegt dat de werking van de alvleesklier minder is geworden, waardoor je minder insuline aanmaakt. Dat insuline suiker in je lichaam verwerkt. Heb je te weinig insuline, dan heb je teveel suiker in je bloed. Met alle gevolgen van dien. Dat je iemand dan tussendoor bemoedigend aankijkt, zo van ‘u snapt me toch?’ en dat je eindigt met ‘helder? Nog vragen?’ en dat iemand dan echt bloedserieus vraagt of ze nou een te hoog of te laag niveau suiker heeft? Dan wil je toch iemand met je tekenblokje vól een mep geven?

Of een jongeman, begin twintig, die chlamydia heeft. Zijn vriendin ook, maar die zit in een andere praktijk. Dat je dan heul erg ongelofelijk duidelijk (denk je) vertelt dat het énorm belangrijk is, dat ook zij die kuur neemt en aanvraagt bij haar eigen huisarts en dat ze nadat ze allebei die pillen ophebben, ze een week geen seks mogen hebben. Op geen enkel gebied. Slijmvliezen, alle slijmvliezen, kunnen de ziekte doorgeven. En dat je dan een mail krijgt en dat daarin verteld wordt dat hij haar gebeft heeft. En zij hem gepijpt. Of dat ook onder seks valt? Nee hoor, ik noem dat tuinieren. En had ik pvd alle holtes en variaties moeten opnoemen dan?

Dat je via de spoedlijn (!) gebeld wordt. ‘Ik heb ál een úúr buikpijn!’ Een uur? (Ik heb wel eens wekenlang buikpijn.) En dat je dan vraagt of zhij al iets geprobeerd heeft tegen de pijn? ‘Wat dan?’ ‘Nou, een paracetamolletje bijvoorbeeld?’ En dat je dan een oorverdovende stilte aan de andere kant hoort. ‘Weet u wat? Neem er twee in, ga even lekker liggen, leg eventueel een kruikje op de buik en als het over een uurtje nog zo’n pijn doet, bel me dan even terug’. Ik hoor nooit meer iets terug, maar dat zal u niet verbazen. Hoop ik…

Mensen die mij mailen en vragen wat het telefoonnummer is van de fysio’s die bij ons in het gebouw zitten? Of hoeveel ibuprofen ze per dag mogen nemen? Of waar we gevestigd zijn? Hoe laat het lab opengaat?

Beste mensen: heeft u ooit wel eens van Google gehoord?

Heet ik Tom Tom?

Weet u waarvoor dat enorme stuk papier is dat ook in uw doosje met pijnstillers zit?

Zucht.

Hele diepe zucht.

Is het nog te laat om me om te laten scholen tot boswachter?

Gebrek aan hygiëne.

Lot stelde me gisteren naar aanleiding van mijn blog waarin ik het (o.a.) had over het gebrek aan hygiëne bij een patiënt die mij bezocht, deze vraag: mag je eigenlijk een patiënt weigeren? Of verzoeken volgende keer wel gewassen et cetera te komen?

Ik heb in de dertien jaar dat ik dit werk nu doe, één keer een patiënt terug naar huis gestuurd om zijn voeten te wassen. Die man kwam op ons stikstofspreekuur om een voetwrat te laten aanstippen en toen hij zijn sokken uittrok, pleurde ik bijkans van mijn kruk af. De lucht was echt niet te hárden. Ik vroeg hem of hij zijn voeten had gewassen alvorens hij naar ons kwam en hij ontkende. En dat ging me dus te ver. Dat je moedwillig zo op komt dagen, getuigt van disrespect naar mij toe, vind ik.

Ik heb ook één keer een zeer pittige mail gestuurd naar de verzorgster van een verstandelijk beperkte vrouw. Die vrouw kwam bij mij voor een uitstrijkje. Die afspraak was gemaakt via die verzorgster. Mijn patiënte kwam binnen, trok haar onderbroek en ik viel bijna flauw. Ik heb nog nóóít zo’n onderbroek gezien. Geel aan de voorkant, bruin aan de achterkant. Ze ging liggen en haar vagekukje was niet veel beter. Kent u die beeldspraak van die bouvier die yoghurt gegeten heeft? Schaamhaar tot aan de knieën. Stukjes wc papier erin. Resten aangekoekte afscheiding. Bizar goor. En de lucht die van ground zero afkwam, aaaaahhhh! Ik kon het die dame natuurlijk niet kwalijk nemen. Door mijn mond ademend heb ik vriendelijk edoch razendsnel gedaan wat ik moest doen. En toen ze vertrokken was heb ik mijn hele kamer volgespoten met een desinfecterend middel en een halve bus deodorant erin geleegd. Het was tien uur ’s morgens maar ik had enorme zin in een groot glas wijn.

Daarna mailde ik haar verzorgster. Legde in geuren en kleuren uit wat me net was overkomen en noemde haar zeer incompetent. Zó laat je verdomme niet je cliënten de deur uit gaan. En zéker niet als je weet wat ze gaan doen.

Iedereen die bij mij voor een uitstrijkje komt, is schoner dan schoon. Ik heb nog nooit vieze mutsen op mijn bank gehad.

Mensen die bij mij komen voor een voetonderzoek of een Doppler, legt mijn collega van te voren uit wat ik ga doen. En met een knipoog zegt ze er altijd bij dat ik schone voeten erg apprecieer.

De man die gisteren kwam, is natuurlijk niet iemand die heel stabiel in het leven staat. Mensen die zichzelf zo verwaarlozen, hebben problemen. Normaaldenkende- en functionerende mensen douchen zich en trekken schone kleren aan. Die gaan niet stinkend naar pis de straat op. Ik ben allang blij dat ik zijn vertrouwen heb. Dat hij met zijn honderdveertig kilo, suikerziekte en hoge bloeddruk, eens per kwartaal op zijn brommertje naar me toe komt om zich te laten controleren. Daar heb ik jaren over gedaan. Ik geef hem dus gewoon een hand, complimenteer hem, maak een grapje, klop op zijn schouder en wens hem een fijne dag.

En daarna was ik mijn handen, zet het raam wagenwijd open en kots ik in de prullenbak.

Klivia op de alternatieve toer.

Ik heb een “kleine” aversie tegen het alternatieve.

Sowieso ligt mijn voorkeur bij de reguliere geneeskunde, logisch ook, want ik verdien er mijn geld mee. Al dertien jaar inmiddels. Ik sta er 100% achter.

Maar soms, als je klachten hebt, kom je niet verder.

Dan is het enige dat men te bieden heeft een operatie, of medicatie met ellenlange lijsten aan bijwerkingen, of heb je je ergens maar bij neer te leggen. Beter dan dit wordt het niet, pas je maar aan, accepteer het maar.

En dan mag je van mij best vreemd gaan met een homeopaat. Of een acupuncturist.

Mits je het maar met verstand doet. En je huisarts of specialist maar niet bij het grofvuil zet. Combineer ze.

Zelf bracht ik een twee jaar geleden een bezoek aan een homeopaat. Na twee gesprekken en wat geëxperimenteer met verschillende soorten korrels, ben ik zo goed als van mijn PMS klachten af. Maar soms steken ze ineens weer de kop op. Voel ik me agressief, dan neem ik Nux Vomica. Jank ik de ogen uit mijn kop en is alle glans uit mijn leven, dan pak ik Ignatia. Ik wissel ze af. Soms slik ik maanden niets. Soms maar eentje, soms wekenlang op een vaste dag.

Ik was zo sceptisch als de hel, maar het werkte. En hoe. In mijn geval is er dus geen sprake van de kracht van suggestie, want ik geloofde er voor de meter niet in.

Regulier kwam ik niet verder. Het was ermee leren dealen en elke maand ruzie met Vlam maken en/of hebben. Of een antidepressivum gaan slikken. Of aan de pil gaan. En ik ben anti hormoon, mits het niet anders kan.

Nu zit ik met forse schouder- en nekklachten. Al een dik jaar. Eerst was het alleen op mijn werk. Nu neem ik het “fijn” ook mee naar huis. Ook in het weekend heb ik last. Ik kan soms amper mijn handtas dragen (ja ja, ik zou minder zooi mee kunnen nemen…) en ik lig zelden meer met mijn hoofd op Vlams borst. Dat brandt teveel.

Mijn manueel therapeut kon ook niks meer met me. De behandelingen hadden geen enkel effect meer.

Het is niet mechanisch, als je het mij vraagt.

Ik sta gewoon al langdurig onder hoogspanning. We hebben thuis één en ander meegemaakt. Maar het grootste probleem ligt op mijn werk. Ik kan niet openbaar delen wat en waar er fout gaat. Maar het is teveel voor me.

En dus toog ik afgelopen donderdag naar een haptotherapeut.

Haptotherapie in een notendop: het lichaam geeft de mens de meest directe informatie over zichzelf. Die informatie wordt echter niet altijd begrepen of gebruikt. Haptonomie weet deze lichaamstaal te ‘vertalen’. Haptonomie stelt mensen in staat zich bewust te worden van emoties die in het lichaam bewegen. Het vermogen om te voelen en gevoelens te beleven is bij de verstandelijke, moderne mens op de achtergrond geraakt. De haptotherapie wil die band weer herstellen, omdat het lichaam nu eenmaal veel sneller reageert dan het verstand.

Dat spreekt me op het moment het meeste aan.

En gelukkig is de therapeute het eens met mijn ideeën. Ze neemt niet iedereen aan als patiënt, alleen als ze denkt dat het zinvol is. Niet elke klacht is aan te pakken en op te lossen via deze manier namelijk.

Volgens haar is er hoop voor mij.

Halleluja.

Zal mij benieuwen.

Ik houd u op de hoogte.

Voors en tegens afwegen

Gisteren schreef ik over mijn werk. Dat de relatie met mijn werkgever soms moeizaam gaat. Het is net een huwelijk van elf jaar, tussen ons. Ups en downs. Met vlagen kunnen we elkaars bloed wel drinken. Dat weten we ook van elkaar. Mensen vragen me wel eens of hij meeleest? Dat hoop ik niet. Maar zou hij mijn stukjes over hem wel onder ogen krijgen, dan staat er niets nieuws in voor hem denk ik. Hij weet hoe ik over hem denk.

Er zijn in de afgelopen jaren veel momenten geweest dat ik weg wilde. Maar wat ik weet dat er dan gebeurt is dat ik het ergens een paar maanden leuk heb en nieuwe kunstjes leer. Maar ook daar slaat uiteindelijk de sleur toe.

En leer mij na 13 jaar gezondheidszorg huisartsen kennen: het zijn net mensen, ze mankeren van alles en nog wat. En veel zijn er arrogant. En als er íéts is waar ik niet tegen kan…

Iets waar ik ook niet mee om kan gaan is autoriteit. Ik ben nogal van de autonome. Zeg me wat je van me verwacht en ik doe het. Snel en goed en zonder te zeiken. Maar ga alsjeblieft niet over mijn schouder meekijken en van me verwachten dat ik dingen aanpak zoals jij dat per se wilt.

Peter laat mij volledig vrij.

Ik beslis wat ik doe, waar mijn prioriteiten liggen, hoe ik mijn dag indeel en wat voorrang heeft.

Hij checkt me niet. Hij controleert me niet. Voor de meeste dingen die ik doe, heb ik zijn toestemming of akkoord niet eens nodig.

Als aan het einde van de rit mijn takenlijstje maar afgevinkt kan worden. Alle diabeten gezien? Alle COPD-ers happy? Uitstrijkjes gedaan? Verslagen en verbeterplannen geschreven voor ouderenzorg en het fonds achterstandswijk? Heb ik alle nascholingen gevolgd die nodig zijn? Is de griepcampagne goed verlopen en kloppen de cijfers?

Achter alles kan ik vinkjes zetten. Zonder arrogant te zijn, want dat ben ik absoluut niet, kan ik zeggen dat ik goed ben in wat ik doe. En supersnel.

Ik vind mijn werk leuk. Echt leuk. Omdat het zo afwisselend is. Ben ik de mensen beu, dan trek ik me terug in mijn hol en ga ik aan de slag met de nimmer aflatende berg administratie. Kan ik van ellende niet meer zitten aan mijn bureau? Dan pak ik de fiets en verdwijn in de wijk in en ga ik op bezoek bij onze bejaarde patiënten.

En Peter is een goeie huisarts. De beste van de stad. Als dokter is hij geweldig. Heel sociaal. Om achter de schermen mee om te gaan is hij soms een ramp, emotioneel onvolwassen.

Maar daarentegen is hij vaak ook erg attent, zoals eergisteren.

En hij is genereus. Zo hebben zowel Laura als ik per jaar negen weken doorbetaald vrij. Hij vrij? Wij vrij. Geen gezeur.

En dat -lieve mensen- maakt voor mij veel goed.

Heel erg veel goed.

Wat een lijdensweg…

Ik maak veel dood mee. En ziekte ook natuurlijk. Want veelal begint het daar mee.

Ik denk dat zo’n tachtig procent van de mensen roept dat wanneer ze terminaal ziek zijn, ze een spuitje willen.

Als zo’n vijf procent dat ook daadwerkelijk doet, is dat veel.

De mens heeft een wonderlijk overlevingsmechanisme in zijn hoofd zitten. Met de geest kun je veel voor elkaar krijgen. Doorleven als je lichaam eigenlijk allang op is. De software houdt soms nog weken de hardware aan de praat.

Nou ja: praat?

Ik heb tig omhulsels weg liggen zien teren in hun eigen vuil en bedden. Incontinent. In de war. Gruwelijke pijnen lijdend. Doorligplekken. Open wonden.

Vreselijk.

Mijn schoonvader is ook zo iemand.’Geef mij maar een spuitje!’

Toen puntje bij paaltje kwam, bleef hij zich vastklampen aan elk minuscuul strohalmpje.

Maar nu is het dan toch bijna gebeurd. As we speak ligt SchoRo eindelijk aan de morfinepomp. Tussen de middag is die aangesloten. Hopen dat het snel afgelopen is nu.

Vlam zit namelijk al een week elk moment dat hij vrij is bij zijn ouders. Heeft al tig keer afscheid genomen. Zijn vader heeft al weet ik hoeveel momenten gehad dat het leek alsof hij ging hemelen. Hij had van zijn huisarts rustgevende medicatie gekregen, maar ging elke keer weer uit bed. Was al een paar keer gevallen. Echt heel naar. Al die onrust in dat uitgemergelde lijfje.

Gisteren zaten we in de auto op weg naar Antwerpen om Jill weg te brengen. Zij zit met oma enkele dagen in Londen, als kadootje voor haar slagen nog. We brachten haar weg, reden nét de A4 op, toen we gebeld werden door de moeder van Vlam.

‘Ik geloof dat pa dood is’…

Omkeren en naar haar toe gaan lukte niet.

Rolf, de broer van Vlam ging dus die kant op om poolshoogte te nemen.

Ik condoleerde mijn man. Een beetje in shock zaten we schaapachtig naast elkaar. Eindelijk verlossing voor SchoRo.

Een kwartier later belden we met Rolf.

‘Pa is nog niet dood. Hij was uit bed gevallen maar ik heb hem er nu weer in gekregen…’

Goede tijden, slechte tijden, maar dan irl.

Thuisgekomen belden we met schoonmoeder. SchoRo had een injectie gekregen met Dormicum. Er lag nog een extra spuitje klaar voor mocht hij wakker worden. De huisarts was gewoon naar huis gegaan. Terwijl hij wist dat in de staat waarin SchoRo toen verkeerde, zo’n injectie maar een uur of zes werkt. En dat schoonmoeder danig in de war was, nog nooit geïnjecteerd had en daar ook bang voor was.

Die tweede spuit heeft ze dus nooit gezet.

Vanmorgen om half zeven kwam Vlam naar beneden gesneld. Pa was wéér gevallen.

Bizar.

Dat gun je niemand.

Vlam snelde naar ze toe en trof daar -thank God- een zeer kordate verpleegkundige. Zij heeft via de huisarts medicatie besteld en een uitvoeringsverzoek geregeld zodat ze de pomp aan mocht sluiten.

Ik hoop snel een telefoontje te krijgen dat het einde oefening is.

Wat een lijdensweg is dit.

Voor iedereen.