Plateaufase.

Die ijshockeywedstrijd was te veel. Dat moge duidelijk zijn. Tot en met zondagavond, toen ik om tien uur naar bed ging, heb ik de naweeën mogen ervaren van een paar uur teveel prikkeling. Ik wist het wel al van te voren, maar ik leef al maanden als een bewoner van Huize Avondrood en dat ben ik ook wel eens beu. Ik heb een leuke avond gehad. En beter nog: Vlam heeft een leuke avond gehad. Daar ging het me om.

Het schiet helaas niet op hier.

Ik ga niet achteruit.

Maar zeker ook niet vooruit.

Het enige positieve dat ik qua gezondheid te melden heb, is dat ik minder emotioneel ben. En daar ben ik blij om. Ik schaamde me er absoluut niet voor, maar dat hele jankerige vond ik gewoon zeer vermoeiend. Mijn opa zat wel eens snikkend aan tafel omdat hij de brie zo lekker vond. Ik ben altijd als de dood geweest dat dat mijn voorland zou zijn. Dat bleek ook zo te zijn. Tijdelijk. Gelukkig kan ik weer een kaasplateautje eten zonder een doos Kleenex ernaast.

Vorige week heb ik me donderdag ziek gemeld. Ik kon niet meer. Werd al wakker met een te vol hoofd. De één zijn dood is de ander zijn brood maar dan anders. Mijn collega Laura kon me wel zoenen want het teamoverleg ging niet door zonder mij. Fijn dat ik toch nog mensen gelukkig kon maken met mijn haperende hersenen!

Van Peter kreeg ik een zeer lief mailtje. Hij eindigde met “en wees er zeker van dat je, na al die jaren van volledige inzet, dat herstel zeker verdient!”. 

Donderdag heb ik een afspraak met de neuroloog en komt de uitslag van de zes (!) weken geleden gemaakte MRI ter sprake. Ik weet bijna 100% zeker wat ik ga zien: normale vliezen. Want daar ligt het euvel ook niet meer. De hersenen zelf hebben ook zes weken te droog gestaan en hebben celschade opgelopen. En dat is niet te zien op een scan.

Van een eventuele coach heb ik niets meer gehoord. Inmiddels is het vijf weken geleden dat ik bij de bedrijfsarts was, heb ik drie keer gebeld, ben ik tig keer van het kastje naar de muur gestuurd en geef ik het maar op. Volgende maandag spreek ik hem weer en dan uit ik mijn teleurstelling wel bij hem. Want daar ligt het probleem: hij is me vergeten aan te melden. So much voor de attente arts.

Misschien is het handiger (en sneller) als ik één en ander via de revalidatiearts ga regelen zaten Peter en ik te denken. Die kunnen me ook aan een psycholoog schuine streep coach helpen. En die weten vast wel meer over wat ik mankeer en waar ik rekening mee kan houden. Dan heb ik het hele traject op één plek.

De neuroloog gaat me namelijk niets nieuws vertellen. Gaatje is dicht, probleem is opgelost. Succes verder!

En als hij weer over spanningshoofdpijn begint, dan ga ik heel hard gillen.

Daar heb ik wel een paar dagen last voor over.

Dit blijft toch mijn lievelings collega 😉

Nul komma nul zin

Mijn week vakantie zit er alweer op. Morgen mag ik aan de bak. En heel eerlijk gezegd heb ik daar echt absoluut geen zin in.

Ik houd van mijn werk.

Tenminste; in normale doen. Nu begin ik er langzaam maar zeker een hekel aan te krijgen.

Ik werk drie uur en alleen al aan de administratie ben dagelijks op zijn minst tweeënhalf uur kwijt. Ik verwerk alle elektronische post en eventuele waarneming, beantwoord alle e-mails, doe de administratie voor onze twee maatschappelijk werkers, onderhoud de website, nodig diabeten uit voor mijn spreekuur, ‘overleg’ met ze over labwaardes en eventuele aanpassing van medicatie.

Kortom: in de uren dat ik nu aanwezig ben, zijn mijn dagen propvol.

Mijn werkgever heeft niet gezorgd voor vervanging.

Mijn collega is niet meer gaan werken.

Ik voel de druk als ik aan het werk ben. De zaken die ik laat versloffen nu, waar ik met geen mogelijkheid aan toe kom in de helft minder uren, hijgen in mijn nek. Dat geeft veel onrust. En onrust resulteert in hoofdpijn, oorsuizen, een fluit in mijn hoofd en druk op en in mijn hersenpan. En in thuiskomen en anderhalf uur moeten slapen om bij te komen.

Wat mij ook onrust geeft is de hectiek in de praktijk. De mensen aan de balie, de spoedlijn die gaat, de apotheek die ‘even tussendoor’ wil overleggen, de verzoeken die ik ontvang om mensen ze terug te bellen. Kortom: er komt veel te veel op me af.

Maar het meest last heb ik van mijn werkgever. Die mijns inziens echt steeds de druk aan het opvoeren is. Die me vorige week, mijn laatste werkdag voor de vakantie, vraagt om de volgende dag terug te komen, om een mail naar alle patiënten te sturen. Want hij had het te druk om het in orde te maken voor ik wegging. En ik? Ik kan momenteel geen nee zeggen. Want ik ben verbaal niet sterk genoeg. Ga al janken als ik dénk dat iets spannend gaat worden.

En als ik dan zeg dat het vrijdag niet lukt omdat ik naar Rotterdam ga en zaterdag ook niet vanwege bezoek van mijn broer, vertaalt hij het zo in zijn hoofd dat ik in de weekenden feestvier en dus ook wel weer de middagen kan gaan werken. ‘Ik hoop dat je na de vakantie weer eens een spirometrie zou kunnen doen’ was dan dus ook wat hij zei.

Ik zat jankend op de fiets naar huis.

Want mijn feestvieren in het weekend is heen en weer met het ov naar Rotterdam, daar twee winkels bezoeken, een rondje lopen, ergens koffie drinken en weer naar huis. En daar ben ik dan zo moe van, dat het me niet meer lukt om daarna nog’even’ heen en weer naar de praktijk te fietsen om voor hem een mail te versturen.

Ik heb hem dat (en meer) ook gemaild vorige week.

Zal mij benieuwen of het de aankomende week beter gaat.

Ik ben in ieder geval alweer behoorlijk nerveus voor ik überhaupt nog maar begonnen ben met werken.

Bijzonder dat huisartsen in de rol van dokter zo meelevend kunnen zijn, maar als ze werkgever zijn, ineens een heel andere kijk op de situatie hebben…

Bron: Pixabay.com (1573037)

Mohammed en de berg.

Wij hebben op de praktijk een vrij soepel beleid.

Als de berg niet tot Mohammed komt, zal Mohammed tot de berg gaan.

Echter; ik ben dan Mohammed.

En geen gekke Gerritje.

Ik vind het jammer dat heel veel mensen met ons als huisartsenpraktijk zo soepel (lees: laks) omgaan. Niet naar ons kunnen komen omdat ze anders de regiotaxi moeten nemen en dat kost geld, maar er geen enkel probleem mee hebben om diezelfde taxi wel te bellen als ze naar de kapper of de bingo willen. En even voor de goede orde: wij krijgen nul komma nul voor een visite, dat u dat even weet. Wij ontvangen elk kwartaal een x bedrag voor elke patient. Ongeacht of iemand wel of niet komt. Dat bedrag is overigens gebaseerd op vier bezoeken aan je huisarts per jaar. Wij zitten in een achterstandswijk. Bij ons komen mensen soms wel vier keer per week.

Ik heb een aantal slecht ter been zijnde, oudere patiënten dat ons gewoon misbruikt.

Die ik dus overal tegenkom in een scootmobiel, betrap in de supermarkt en die me lachend inhalen als ik op de fiets ben. Maar als ik ze vraag even langs te komen om de suiker te controleren, ineens niet mobiel zeggen te zijn.

Right.

Komt iemand bij mij op de praktijk prikken en meten, dan ben ik in vijf minuutjes klaar. Moet ik datzelfde doen bij iemand thuis, dan ben ik -hangt er ook vanaf hoe ver iemand weg woont- zeker een half uur mee kwijt. Meestal is het meer. En als dan blijkt dat iemand best even naar ons had kunnen komen, dan baal ik daarvan. Alsof ik niets anders te doen heb? Ik vind huisbezoeken afleggen zalig hoor, niks zo lekker als even naar buiten kunnen en de semi-vrijheid te proeven. Maar dan moet het wel geoorloofd zijn. Want ik hoef me namelijk niet echt te vervelen op mijn werk.

Nu met de griepprikken was het helemaal feest. Hoeveel mensen er niet thuis waren toen ik met de spuit op de stoep stond? En waag het niet er wat van te zeggen, want dat krijg je nog een beledigd hoofd ook.

En ook zoiets raars: moeten die mensen naar een specialist in het ziekenhuis toe, dan kan het ineens -wonder oh wonder- wel. Want er is natuurlijk geen cardioloog of orthopeed die huisbezoeken aflegt. Dus dan wordt ineens wel de portemonnee getrokken of de buurvrouw geronseld als taxichauffeuse.

Maar van de huisarts verwachten ze wel dat die alles aan huis komt doen.

Tot en met dopplers (vaatonderzoek aan armen en benen) aan toe. ‘Gewoon op de keukentafel toch Klivia? Dat kan toch wel? Tuurlijk. Ik geef u wel even een pootje’.

De volgende stap is dat ik uitstrijkjes in eigen bed ga verrichten.

Ben het “iets” zat…

Raar is dat.

Ik lag daar op mijn rug met mijn herstellende lijf naar het plafond te staren en wilde echt heel erg graag weer werken.

Het leek me zalig om weer aan de slag te kunnen.

En nou ben ik weer aan de arbeid en nou zou ik een moord doen om thuis te kunnen blijven.

Mijn werk an sich is top. Ik houd van de afwisseling tussen onder de mensch zijn en de werkzaamheden op mijn computer. Ben ik het één zat, dan ga ik het ander doen. En het allermooiste aan mijn werk is: er is niemand die zegt hoe en wanneer ik wat moet doen. Peter laat me volledig vrij. Hij checkt me niet, kijkt nooit over mijn schouder mee. Als aan het einde van de rit alle mensen maar gecontroleerd zijn en het geld binnen geharkt is, hoor je hem niet.

Nog een gigantisch voordeel aan mijn werk is dat ik ongeveer acht à negen weken per jaar vrij ben. Doorbetaald. Peter neemt graag extra vakantiedagen op. Hij vrij = wij vrij. We kunnen ook niets doen als hij er niet is. Ik mag bijvoorbeeld geen medische handelingen uitvoeren zonder arts in de zaal.

Maar er zijn ook plenty nadelen en die zijn de afgelopen weken, toen ik weer langzaam aan aan het werk ging, weer heel duidelijk geworden.

Peter en Laura hebben vaak mot. Hij is bijzonder kritisch naar haar toe en uit dat op een nare manier met veel stemverheffing en zaken verdraaien. En zij is niet assertief genoeg om een weerwoord te bieden. In het verleden heeft hij ook mij geprobeerd te intimideren. Is niet gelukt. Ik bijt van me af of -in het ergste geval, is in de afgelopen twaalf jaar dat ik voor hem werk, is dat vier keer gebeurd- pak ik gewoon mijn spullen en ga naar huis. We gaan op een normale respectvolle manier met elkaar om, of anders niet. Ik ben geen voetveeg.

Ik kan niet zo goed tegen die spanning tussen die twee. En nu -zo herstellende- al helemaal niet. Heel simpel: ik heb het al druk genoeg met mezelf en kan Epie en Lepsie er gewoon niet bij hebben.

Ik heb ook geen zin meer om heel actief voor Laura op te komen. Het is ook háár probleem dat ze na al die jaren nog steeds niet voor zichzelf opkomt. Al mijn driehonderdvierentachtig suggesties om eens een cursus assertiviteit te gaan volgen, worden, zijn vruchteloos gebleven.

En al mijn gesprekken met Peter leiden tot een paar dagen rust in de tent maar meer ook niet.

Ik ben er klaar mee.

En het is zelfs zó erg, dat ik er momenteel serieus over nadenk om ermee te kappen. Ik zou nog niet weten wat ik dan wél wil, maar ik weet één ding zeker: deze onrust en negativiteit wil ik niet meer.

Weet iemand toevallig of ze ergens nog een leuke, vlotte, representatieve, lieve, hardwerkende, initiatiefnemende praktijkondersteuner zoeken?

Hoeft niet per se in de regio Randstad te zijn.

Op een Polynesisch eiland is ook prima wat mij betreft.

Bizarre puinhoop.

Gisteren om half 12 kwam Vlam me ophalen om me naar mijn werk te brengen. Iets aan de vroege kant, maar ik wilde nog even gedag zeggen en mijn verhaal vertellen aan de fysio’s die bij ons in het gebouw ook een praktijk hebben en met wie ik na 12 jaar een hele fijne band heb.

Ik was nog niet terug uit het ziekenhuis en hun bloemen werden thuisbezorgd. Lief!

Één van de secretaresses heeft me de afgelopen weken zo vaak geappt, die wilde ik als eerste even spreken. En bedanken voor de ontzettend gewaardeerde aandacht.

Daarna zette ik me schrap.

Ik was bloednerveus joh. Mijn handen en stem trilden. Ik wilde aan de ene kant heel graag werken, maar aan de andere kant zijn er dingen gebeurd die me ernstig hebben teleurgesteld. (Ik noem een mail van mijn werkgever 36 uur na mijn bloodpatch of ik dat weekend wat klusjes voor hem wilde doen op de praktijk). Ik was bang voor de confrontatie. Of hij me wel serieus zou nemen. Of we wel in goeie harmonie afspraken zouden kunnen gaan maken over mijn terugkeer.

Peter omhelsde me twee keer en zei heel blij te zijn dat ik er weer was. Hij vroeg me hoe ik het wilde. Wat ik aankon. Hoe ik het zelf bedacht had. Hij drukte me meerdere malen op mijn hart dat ik degene was die aangaf wat ik kon en wilde. ‘Jij bepaalt Klief. Je hebt gezegd dat je tot 4 uur wilde proberen, maar is de koek om 2 uur op, óók goed. Dan ga je lekker naar huis. De neuroloog heeft me nog gebeld en hij had nog nooit zoiets gezien; je vliezen waren helemaal aan elkaar gekleefd!’ (Ik denk dat hij tóén pas inzag dat het serieus was…)

Laura was enkele dagen daarvoor bij mij thuis geweest dus ik was wat haar betreft op de hoogte. Ik kreeg een knuffel. ‘Fijn dat je er weer bent collegaat, ik heb je gemist’.

De praktijk was een chaos.

Overal lagen ongeopende enveloppen.

Mijn behandelbank stond vol met dozen, met mappen en paperassen.

Mijn bureau was een Mount Everest van papier.

Mijn mailbox stroomde over.

De elektronische specialistenbrieven van 4 weken zaten nog onverwerkt in de postbus.

De bloeddrukmeter was kapot.

Het binnenwerk van de fax ook. (Een nieuwe rol erin sláán werkt niet. Gaat iets er niet op een rustige manier in, dan doe je iets niet goed. Ik kan het blijven uitleggen).

Diverse aanvraagformulieren waren op.

Er lagen nog drie urinepotjes.

Epi en Lepsie hebben echt totale paniek ervaren geloof ik. Ze hebben niets anders gedaan dan hun eigen taken en meer ook niet.

Ik ben gisteren dan ook zomaar ergens begonnen. Ik heb diverse bedrijven gebeld om de aanvraagformulieren weer aan te vullen. Ik bestelde een nieuw onderdeel voor de fax. Op de website van het ziekenhuis regelde ik urinepotjes en swabs. Ik deed de vuile was in een vuilniszak. Depte de koffievlekken van het dressoir. Verschoonde de vuilniszakken. Gooide kilo’s aan papier weg.

En toen was het drie uur later en bonkte mijn hoofd. Mijn vliezen pulseerden en mijn nek en rug deden zeer. Kláár!

En nu ben ik weer fris en fruitig en klaar voor de strijd. Vlam haalt me straks weer op voor de tweede ronde.