Plogje 34

Omdat uren privé achter de laptop zitten nog niet bevorderlijk is voor de vliezen, gooi ik er vandaag een plogje tegenaan.

Lekker makkelijk 😉

Mevrouw had er niet veel zin an. Ze wilde zelfs niet bij mij op schoot!
Je moet even goed kijken: maar ik spotte het eerste driehoekje. Hoezee. Ik dacht dat die dingen nou wel eens uitgestorven zouden zijn. Not. #jeugdsentiment
Deze maakte Vlam. Weer eens wat anders dan grafstenen. Ik vind ze wel tof eigenlijk! ❤
Voor mijn verjaardag deed ik een “klein” lunchje. En ’s avonds at ik een friet speciaal én een frikandel speciaal. Goeie dag voor de geest. Tikkie minder voor het lichaam. Ik voelde de vaten dichtslibben.
Deze beauties sprongen zó in mijn winkelmandje. Want ik had natuurlijk bijna nog geen kerstballen 😉
Hé: Ferrero, wat is dit nou? Foutje. Uiteraard is er al een mail gestuurd en gevraagd om opheldering. Ik hoop op een énorme doos chocolade ter compensatie van het leed.
Hier heeft ze nog steeds geen zin. Je ziet haar denken. “Rot op!”. Ook poezen hebben wel eens hun week niet 😉

Toekomstige schoolplannen.

Jill is zwevende.

In mavo 2 moest ze -debiel vroeg als je het mij vraagt- al een richting kiezen en ze liet als een speer wiskunde en economie vallen. Ze ging met haar examen voor gemiddeld een zeven en kon door voor de havo. En daar zit ze nu, in de vierde. Nu echter komt ze erachter dat geen enkele vervolgopleiding die ze leuk vindt aansluit bij haar vakkenpakket. En daarbij: het niveauverschil tussen mavo en havo is énorm. Ze doet op haar manier enorm haar best, maar het is niet genoeg. Ze begint steeds te laat, heeft te weinig discipline. Op dit moment staat ze er redelijk somber voor, zou ze het niet halen. En zittenblijven is geen optie want dan moet ze van school af en alsnog mbo gaan doen, wat ze per se niet wil. En als je echt niet weet wat je hierna moet gaan doen, is de motivatie wel nog even die laatste maanden je stinkende best doen, ver te vinden.

Maaaaar: ineens gloort er licht aan de horizon.

Enige weken geleden waren we op de verjaardag van een collega en spraken we een bekenniste fysiotherapeut die met het goede idee kwam eens te googelen naar het Eurocollege. Hotelschool op HBO niveau. Geen economie nodig, ze kijken sowieso niet naar je vakkenpakket, puur naar motivatie. Vier jaar in tweeënhalf jaar gepropt. Geen vakanties. Een studiebelasting van tussen de veertig en zestig uur. Gaan met die banaan.

Donderdag hadden we een voorlichtingsavond. Studenten in (mantel)pak en stropdas. Er werd in de inleiding meteen al verteld dat tatoeages, piercings, topjes, korte rokjes en spijkerbroeken met gaten niet getolereerd werden. Docenten zijn u en geen jij. Er wordt gemeneerd en gemevrouwd. Op te laat komen staan bijkans stokslagen. Je gaat vier dagen naar school van half tien tot een uur of zes. En de vijfde dag is een studiedag. Geen lessen, maar je wordt wel geacht op school te studeren. Telefoons, laptops en tablets in de lokalen zijn verboden. Er wordt niet gewerkt met allerlei elektronische snufjes en e-schoolborden. Old skool boeken, papier en notities maken. In de klassen wordt niet gegeten en gedronken. De klassen bestaan uit maximaal achttien leerlingen. De sociale controle is er enorm. Zelfs de directeur kent je.

Enig minpuntje: het is een dure opleiding. Maar persoonlijk ben ik van mening dat een gedegen scholing zichzelf wel terugbetaalt. We gaan even kijken of we één en ander zelf kunnen bekostigen, al dan niet met behulp van familie. En anders wordt er een lening afgesloten. Studenten die van deze opleiding komen, zijn overal welkom. Ik heb er een heel goed gevoel over.

En Jill ook. Die was niet eens geschrokken van wat er allemaal niet mocht.

Thuisgekomen hebben we keiharde afspraken gemaakt over de komende negen weken tot aan de volgende toetsweek.

Ze móét het halen. Ze móét laten zien wat ze kan. Ze kan het ook. En er staat zoveel op het spel.

Jill wilde vroeger als ze groot was borsten, hoge hakken en een laptop. Inmiddels is dat bijgesteld naar een Tesla, een eigen paard en een vrijstaand huis.

Tsja. Met alleen mavo ga je dat niet redden…

(Over)bezorgd?

Vlam is een lief exemplaar, maar nogal -eh- dwingend. Hij wil graag dat dingen gaan zoals hij dat wil en met een “nee” neemt hij geen genoegen. Hij blijft dan doorvragen. Of ik toch niet? ‘Eh? NEEEE!’ En hij denkt ook erg graag na voor anderen. Iets waar ik soms helemaal knettergek van word.

Gisteren zag ik dat de geiserrepareermeneer bij de onderbuurman langs ging voor periodieke controle. Dat herinnerde me eraan dat ze voor mij ook op die dag ongevraagd een afspraak hadden ingepland, maar dat ik begin april een mail gestuurd had met het verzoek de afspraak te verzetten. Omdat ik geen idee had hoe ik mijn extra vrije dagen wilde gaan invullen. Nul respons op die mail. Ik bedacht hardop dat ik misschien dan toch wel ingeroosterd stond dan, voor vandaag.

Vlam opperde dat ik anders wel even bij de buurman naar binnen kon lopen en daar kon doorgeven dat ik er gewoon was. ‘Kleine moeite om de afspraak door te laten gaan? Je bent toch thuis’.

Ik op mijn beurt vertelde Vlam dat ik niet voor niets de afspraak niet door had willen laten gaan. Wegens nul zin.

‘Maar je hebt toch niets afgesproken met iemand voor vandaag? Dan kan hij toch gewoon komen?’ aldus manlief.

Ik -inmiddels een tikkie geïrriteerd- merkte fijntjes op dat ik graag zelf uitmaakte hoe ik mijn dag indeelde.

Kwartiertje later, in de auto, zei ik dat ze regen voorspeld hadden.

‘Denk je aan het zolderraam?’ merkte Vlam op.

‘Ik ben niet verstandelijk beperkt hè?’ zei ik, inmiddels kribbig tot in de toppen van mijn zenuwen.

Zo gaat het -met vlagen, de ene keer is het erger dan de andere keer- de hele dag door.

Heb ik voor het eten Chateau Huppeldepup uitgekozen, vraagt Vlam me of ik niet liever die Chileen gewild had? Zelf Jill valt het op, dat betuttel. ‘Denk je niet dat ze die Chileen dan zelf al gepakt had, als ze die had gewild?’ antwoordde ze laatst in mijn plaats.

Pak ik bij Appie een broccoli, dan wordt ie steevast uit mijn handen gepakt, tegen het licht gehouden, aan alle kanten aan een grondige inspectie onderworpen en ingeruild voor een ander exemplaar. De mijne is nooit goed genoeg.

Idem dito in een tuincentrum. Mijn uitgekozen plantjes hebben nooit genoeg knoppen. Hij weet ze altijd om te ruilen. Ondanks zijn ‘kies jij maar uit wat je wilt schatje’, wordt schatje altijd buitenspel gezet.

Gaan we op pad, dan vraagt hij bij vertrek of ik mijn portemonnee bij me heb.

Gaan we op vakantie, dan informeert hij naar mijn paspoort.

Steken we over, dan wijst hij op een auto die aan komt rijden.

Een verzorgende man die alleen het beste voor me wil, is lekker. Ik vind het fijn als hij een zware tas van me overneemt. De deur voor me openhoudt, mijn stoel aanschuift in een restaurant. Dat maakt dat ik me geliefd en verzorgd voel. Ik heb dan echt niet de behoefte de geëmancipeerde zelfbedruipende, ikkanhetzelfwel vrouw uit te gaan lopen hangen.

Maar het gedrag zoals hierboven beschreven?

Aarrrggghh!

Plogje 32

Fijn een paar plaatjes vandaag. Bij gebrek aan verhalen in dat hoofd van mij.

Maandagmorgen is het alweer: AARRGGHH! Mijn lievelingsdag. Not.

Sterkte allemaal!

Jill en ik pakten ein-de-lijk weer eens samen een film. Life. Spannend! Het was een succes.
Van één lezeres kreeg ik de afgelopen week een flesje wietolie, van een andere deze lipstick. Ik ben een heuse goudvink met al die lieve mensen om me heen! ❤
Voor 2 (!) euro per doos kochten Vlam en alle nog aanwezig zijnde Mon Chéri. Op. Geen betere raad, dan voorraad tenslotte. Ze worden tot en met half oktober niet meer gemaakt; vandaar dat we ze héél graag wilden hebben.
Hoeraaaaa! Mijn tenen hebben de eerste buitenlucht al geproefd. Het smaakte naar meer 🙂
Hondsmoe was ik zaterdagmiddag. Misty ook, maar dan anders. Normaal mag ze nooit op ons bed. Maar ineens lag ze er… De sneak!

En dat was dat!

Ik heb het afgelopen weekend geen tijd gehad iets op papier te zetten, het was nogal van de drukke. Dus moet u het vandaag even doen met de beelden.

Die zeggen genoeg, me dunkt.

Een prachtige taart hadden we dit jaar. Met dank aan Rode Rozen en Taartjes.
Een blije duif ❤
Opa en oma in de kroeg. Was leuk. Was gezellig. Maar ik vond het niet erg toen we om 00u40 een appje kregen dat we naar huis mochten komen 😉
En zo lagen we er gisteravond bij toen iedereen weg was en de rommel was opgeruimd. Uitgeteld. En Misty was in de gloria dat ze haar mandje weer terug had.