Ze heeft verkering! Of zoiets.

Jill kwam uit het niets met ene Luc op de proppen. Ineens zat hij in verdacht veel van haar verhalen. Hij bleek een vriend van één van haar beste vrienden.

Vlam en ik zagen de romantische bui natuurlijk allang hangen.

En ja hoor: daar was ie eindelijk. Dé vraag c.q. aankondiging. ‘Is het oké als Luc en ik zaterdagavond nog even de stad in gaan om wat te drinken?’

‘Tuurlijk skatje!’

En vrij vlot daarop volgde een dubbeldate met nog twee andere vrienden.

Bij Jills thuiskomst vroeg Vlam steeds op zijn bekende ‘bescheiden’ en nogal plastische manier of er nou eindelijk al getonghockeyd was? Of er al aan huigtikkertje was gedaan? (En dan uitspreken op zijn Haags. Vréselijk tenenkrommend).

Maar ja: ik kan u heugelijk nieuws melden. Overigens met goedkeuring van La Bill zelf. Ik blog niets óver haar zónder haar akkoord.

Er is een relatie!

Verkering.

Ze daten.

Ze hebben met elkaar of weet ik veel hoe dat tegenwoordig heet. Ik heb het opgegeven, het bijblijven qua taal. Een jaar of wat geleden had je nog flow als je in de aftastende fase zit. Als ik dat woord nu gebruik,word ik met rollende ogen aangekeken of ik hartstikke debiel ben. Jill weet het volgens mij zelf ook niet. Op een gegeven moment schijnt Luc gevraagd te hebben wat ze nou zou zeggen als iemand haar zou vragen of ze een vriendje had en ze antwoordde dat bevestigend. En dat kon hij wel waarderen. Hoppa. Relatie bezegeld. Op Facebook heb ik overigens nog geen relatiestatus zien veranderen. Maar misschien is dat óók weer ‘not done’ anno 2018?

Ons kind en een relatie.

Leuk man. Ik vind het hartstikke tof voor haar.

En zo op de eerste twee korte ontmoetingen gebaseerd leek het een zachtaardig en beschaafd figuur. Heel anders dan de eerste halfbakken ster aan het firmament. Een nogal arrogant mannetje dat toen Jill beide voortanden eraf brak tijdens een valpartij met haar paard, ineens in geen velden of (digitale) wegen meer te bekennen was. Zelfs een oppeppend appje was al teveel gevraagd. De dagen daarvoor, toen hij had bedacht zijn tong even tussen die toen nog intacte tanden te kunnen steken, stond ze wel in het middelpunt van zijn belangstelling. Deze Luc is heel andere koek. Ik hoop dat de ‘verkering’ nog even blijft. Gezellig hoor, een schoonzoon.

Rees bij mij in de afgelopen week ook de vraag: wanneer gaat een relatie in eigenlijk?

Toen Vlam en ik elkaar ontmoetten was de eerste date gewoon iets met bier aan een bar. Was gezellig, bedankt, kusje op de wangen en klaar. Tijdens de tweede date zaten we ineens te tonghockeyen. Binnen no time zaten we elk weekend bij elkaar en een jaar later trok hij bij ons in. Er is mij nergens iets gevraagd bedenk ik mij ineens nu. Ook niet toen we trouwden.

Gemakshalve houden we de datum van onze eerste date maar aan als het begin van onze relatie.

Bron: Pixabay (762564)

Ah! Liefde!

Vlam koopt al jaren zijn auto’s bij een garage in de stad verderop. Er is een periode geweest dat hij nogal vaak wisselde van auto. Omdat er toch dingen waren die tegenvielen. Benzinegebruik. Comfort. Een auto die zo nu en dan spontaan stilviel. Hij rijdt veel kilometers en het is dan wel belangrijk iets degelijks onder je gat te hebben.

Jill heeft, raar maar waar, veel interesse in auto’s dus zij vergezelde hem altijd met proefritjes. Ondergetekende bleef -wegens nul interesse in dingen met een motor- lekker thuis, die zag uiteindelijk wel wat de nieuwe aanwinst was.

De stagiair in dat autobedrijf, Alexander, benaderde Vlam een keertje toen Jill niet mee was. “Meneer” zei hij, “Mag ik zeggen dat u een mooie dochter heeft?”.

Jill was in de zevende hemel.

Want hij is léúk, die jongen. Zelfs ik keur hem goed. Hij heeft een leuke kop, is slim, attent, welgemanierd. Kortom: ik zou hem achterelkaar als schoonzoon in de armen sluiten.

Ware het niet dat Jill toen wel erg jong was.

Inmiddels zijn we wat jaartjes verder. Moet kunnen wat mij betreft.

Jill had hem inmiddels opgezocht op Facebook en toen we afgelopen zaterdag bij mijn schoonouders waren, liet ze zijn profiel zien. Hem als vriend uitnodigen, zoals wij al meerdere keren geopperd hadden, was een brug te ver. Het bleef bij zwijmelen en wat over het beeldscherm van haar iPad kwijlen.

Zondagavond kwam Jill ineens met rode konen naar beneden. “Mám! Heb jij iets met mijn FB gedaan? Alexander heeft me toegevoegd als vriend, maar ik heb hem niet gevraagd”. Hilariteit alom natuurlijk. Hoge bloeddrukken, gillende vrouwen, stralende ogen. U kent het wel.

We braken onze hoofden over hoe en wat. Ik opperde nog dat ze het misschien zelf had gedaan. Jill doet ’s nachts rare dingen die ze de volgende morgen niet meer weet. Ze praat in haar slaap. Ligt ineens andersom in haar bed en verplaatst dingen in haar kamer. Wie weet heeft ze al dromende over deze leuke jongen toch de stoute schoenen aangetrokken?

Maar zo is het dus niet gegaan. Uit het activiteitenlogboek bleek dat er vanuit Jills profiel omstreeks drie uur zaterdagmiddag een verzoek was ingediend.

Het kwartje viel.

Schoonmoeder heeft met haar reumatische handen waarschijnlijk bij het swipen de uitnodigbutton aangeraakt.

Blijkbaar moest het zo zijn. Toch?

En vanmorgen bij het opstaan bleek dat Alexander haar heeft gevraagd of hij Jill mag toevoegen op Instagram. Aha! Zij is dus niet de enige met interesse.

“Shit” zei Jill. “Ik ga even als een speer wat foto’s verwijderen”.

“Ik zou er juist een paar toevoegen” zei ik nog.

Deze (onderstaande) bijvoorbeeld.

Daar moet ie toch gigantisch voor vallen?

13507130_1225526287480363_6978633353340772434_nWordt vervolgd.

Hoop ik 🙂