Volledig verwaarloosd.

Een weekje ziekenhuis doet een mensch niet goed. Ik bedoel in dit geval puur de uiterlijke mensch.

Voor ik in het ziekenhuis belandde, had ik ruim 4 weken knetterende hoofdpijn. Hoofdpijn die liggend het beste te doen was, bizar werd als ik overeind stond en nóg erger werd als ik mijn hoofd voorover boog.

Natuurlijk overbodig te zeggen dat ik zo min mogelijk bewoog. Ook niet richting douche en spiegel.

Toen ik uit het ziekenhuis kwam, heb ik nog bijna 2 weken voornamelijk plat gelegen. Dat gaatje in mijn duraalzak was dan wel gesloten dus mijn hersenen zweefden weer zalig in genoeg vocht. Maar door de lange drooglegging waren ze, aldus de neuroloog ‘enorm gezwollen’.

Ik had nog steeds pittige hoofdpijn.

Voorover bukken was nog steeds geen feestje.

Mag u raden hoe mijn benen en bikinizone eruit zagen?

De beenharen prikten door mijn legging heen.

Ik had zelfs téénhaar! Echt hè? Op mijn grote- en wijsteen. Ze zwaaiden gewoon naar me.

Vlam aaide op een gegeven moment over mijn buik en zijn vingers bleven bijna haken toen hij wat te laag kwam. ‘Ja ja, dát heb je waarschijnlijk al niet lang gevoeld’ zei ik nog, om de situatie te redden. ‘Yep. Een jaartje of 30 al zeker niet meer nee!’ proestte hij uit.

Er was meer haar op ongewenste plekken.

Mijn normaliter keurig gecoiffeerde wenkbrauwen waren veranderd in Neandertalische strepen pluis. Ik had nog net geen unibrauw. Ik leek verdorie wel een uil!

Toen ik dichterbij de spiegel kwam, zag ik een heuse wapperende neushaar.

Ik had kleine pukkeltjes in mijn gezicht.

Mijn huid was dof en grauw door te weinig buitenlucht, teveel medicatie en wekenlang pijn.

Werk aan de winkel.

Ik begon met een grondige scheerbeurt. Het doucheputje was nog net niet verstopt. Kapot was ik van dat half uurtje werk. Bizar hoe snel je lichaam achteruit gaat als je niets doet.

Een dag later pakte ik mijn wenkbrauwen aan. Ik rukte en trok en knipte en fatsoeneerde de hele boel tot twee keurige boogjes.

Mijn huid werd gescrubt en ik heb er inmiddels al diverse maskertjes op gesmeerd en sowieso gebruik ik de afgelopen week een extra vochtinbrengende crème. Dat scheelde al een slok op een borrel. Nu nog wat meer buitenlucht.

Maar het állerergst was mijn haar. Toen we terug kwamen van onze vakantie in Spanje was mijn haar al een ramp. Een overdosis zon, chloorwater en zee hadden geen goed gedaan. Mijn blonde highlights waren veel te wit geworden, mijn haar viel uit als een gek en het stond “Alicante” op. Ik hield de boel in toom met olie en trok het in een strakke staart. Ik moest zo snel mogelijk naar de kapper. Maar mijn hoofdpijn begon een week nadat we thuis waren gekomen, dus dat is er nooit van gekomen.

Eergisteren hees ik mij voor het eerst weer op de fiets en bezocht mijn kapster, ook wel “Reddende Engel” genoemd.

Er is zeker 20 centimeter af. Haar dat niet meer te redden was. En ze werkte professioneel mijn omhoogspringende grijze nylondraden weg. Deed een likje donker op mijn slapen en streek er een paar lowlights in.

Thuisgekomen was ik kapot! Ik hijgde als een postpaard van anderhalve kilometer fietsen en vijf trappen. Het zweet stond ik mijn bilnaad.

En -helaas- ik had ook weer wat lichte hoofdpijn.

De rest van de middag en avond kon ik niets meer.

Mááár: ik had het er wel voor over.

Ik zie er weer uit als 30.

Nou ja; als ik mijn lenzen uit heb dan.

Gooi maar op de hoop!

20170127_101539
Ziet u die leuke Tas van Tess op de achtergrond staan ook? 😉

Dit ben ik vanmorgen bij de kapper. Eens in de vier maanden ga ik nu naar Boujoura toe om mijn grijs te laten wegwerken. Ze verft mijn slapen weer donker en doet aan de buitenkant wat highlights. Ze doet dat zó goed, dat ik zelf amper kan zien dat het nep is. Ik fiets er graag voor om.

Het valt me nog mee. Ik ben 43 en heb alleen grijze slapen en hier en haar een dwarse haar die als een antenne overeind staat. Mijn moeder begon op haar 25e al met verven schijnt, dus ik ben een spekkoper.

“Gelukkig” heb ik zat andere kwaaltjes en dingetjes waaruit blijkt dat ik oud word.

Mijn borsten bijvoorbeeld. De befaamde potloodtest kan ik niet meer doorstaan. Hel, ik kan een complete XXL doos Caran d’Ache eronder proppen en dan nóg blijft ie hangen.

Mijn buik. Die hangt er gezellig bij zullen we maar zeggen.

Idem dito wat betreft mijn onderkin. Ik begin langzamerhand in een kalkoen te veranderen, met al die flappen.

Mijn veranderde cyclus. Daar wil ik het nu niet over hebben. Gék word ik er van.

Overal pijntjes. Ik zei het laatst tegen Vlam, er is bijna geen dag meer dat ik niet ergens iets voel. Hoofd, schouders, knie en teen. Soms moet ik als ik opsta, serieus waar even loskomen. Dan ben ik zo stijf als een hark. Bizar toch?

Ik begin meer en meer groeven in mijn voorhoofd te krijgen. En ik moet tegenwoordig echt een primer op mijn oogleden smeren want anders zit de oogschaduw en/of het kohllijntje geheid binnen een uur tegen de bovenkant van mijn ogen gestempeld. Als ik heb gehuild, is dat pvd drie dagen zichtbaar. Kleine oogjes met zo’n dikke rode rand. Zeer charmant.

De afgelopen weken had ik ineens een ander fenomeen, eentje dat ik nog niet had ervaren.

Ik liep hele dagen rond met een bizar hongergevoel. Craving naar voedsel was het bijna. Terwijl ik heel stabiel ben met dat wat ik eet. Ik heb me echt moeten bedwingen om niet de kast in te duiken en pakken koekjes open te gaan rukken. Ik. Die helemaal niet zo gek is op zoet.

Ik googelde “hongergevoel” en “overgangsklachten”. Verdomd. Door de daling van de oestrogeenspiegel neemt het hongergevoel toe en het verzadigingsgevoel af. Met als gevolg opslag van vet op (met name) de buikregio. Túúrlijk! Op de buik. Toe maar.

Om te janken vind ik het, dit verval.

Maar dat kan ik dan weer niet doen, want dan loop ik drie dagen voor aap met die wallen en opgezette ogen.

Zucht.

Plogje 19

Even tijd voor wat beelden, al dat gezeik van de afgelopen week gaat u misschien wel vervelen? 😉

20160927_183706
Gekregen van één van de liefste patiënten die we hebben. Dank je wel Hans!

 

20160928_072700
Hierop zou de doodstraf gegeven moeten worden. Of op zijn minst 500 stokslagen.

 

20160923_093244
Eindelijk mijn hersenen beschermd tegen al die schadelijke straling die we hier in de Randstad hebben… Hoop dat het niet te laat is.

 

20160922_130430
Mijn nicht en ik deden een klein lunchje. Was lang geleden dat ik zó lekker buiten de deur at. *zucht*

 

naamloos
Ik ging vreemd en volgde een nascholing bij de assistentes. Een keertje geen COPD, dacht ik. Leuk. Ik had wel zin in foto’s van schuimende mutsen. Maar hij was saai. Jammer!