Kotskat.

Ik houd heel erg van onze kat Misty, maar dat was al duidelijk geworden in de loop der jaren.

Ze is een Maine Coon van negen jaar oud, we kregen haar toen ze net vijf was. Eerst gebruikt als fokpoes, daarna heeft ze een jaar of wat bij een vrachtwagenchauffeur gewoond die nooit thuis was en haar uiteindelijk maar op Marktplaats aanbood. Misty is om bovenstaande redenen nooit echt goed gesocialiseerd.

We kregen haar als een angstig hoopje, (nou ja hóóp is het meer) poes. Ze weegt namelijk zo ongeveer zeven kilo. Maine Coons zijn grote katten.

In de loop der jaren is het wat ons drieën betreft wel goed gekomen. Wij kunnen alles met haar doen. Ze is een hond in een poezenlichaam. Waar wij zijn, is zij.

Zitten wij op het balkon, dan is zij daar ook te vinden.

Kijken we televisie, dan wurmt en draait ze net zo lang, tot ze erbij ligt. Liefst op mijn schoot.

Kijkt Vlam op zondag Studio Sport, dan ligt mevrouw op zijn zij.

Ze slaapt bij Jill op bed en de laatste tijd zelfs bij voorkeur ónder de dekens.

Doe ik ’s middags een dutje, dan komt ze bij me liggen.

Ze accepteert alles. Ik kan haar met beide handen bij haar kop pakken en een kus op haar hoofd geven. Ik kan mijn handen om haar nek leggen. We mogen haar buik aaien. Ligt ze op me, dan heb ik haar soms echt als een baby vast, in mijn armen. Ligt ze in haar mandje (dat op de bank staat want ze wil er graag bij zijn) dan kun je zo je hoofd op haar leggen, alsof ze een kussen is.

Ze praat tegen ons. Ze reageert op haar naam. Zeg je iets tegen Misty, dan krijg je altijd antwoord. Inmiddels herkennen we de verschillende geluiden en weten we wat ze bedoelt of hoe ze zich voelt.

Naar andere mensen toe is ze een rámp! Heel veel mensen denken dat we een “imaginary cat” hebben. We hebben het wel over haar, maar niemand heeft haar ooit gezien.

Gaat namelijk de deurbel, dan zie je één grote harige streep naar boven gaan. Foetsie is ze dan.

Dat vind ik jammer.

Maar het allerjammerst vind ik dat ze nogal veel kotst. Ik gok van de stress. Nou zijn alle katten wel enigszins autistisch, maar Misty spant de kroon. Elke kleine verandering leidt tot een platte, angstige poes met énorme ogen. En het werkt op haar maag. Bijna dagelijks is het wel raak, dat overgeven. We hebben al speciale brokjes die ze moet kauwen, die ze niet in zijn geheel kan doorslikken. Want als ze te snel eet, is het geheid feest daarna. Omdat ze halflangharig is, heeft ze ook vaker last van haarballen. Maar tot zo’n bal eruit is, hebben we daar soms wéken lol van. In de vorm van plassen gal. Erg leuk als je daar met je sokken in gaat staan trouwens.

Ik weet niet wat dat is met katten. Heb je een heel huis van laminaat waar overal probleemloos gekotst kan worden… Nee hoor. Dan moet het over de eettafel. Bij voorkeur over de agenda van Jill.

Gisteren kon ik haar nog net op tijd wegtrekken bij de cadeautjes onder de kerstboom.

De dag daarvoor wilde ze haar mandje vol vomeren.

Mijn broertje had vroeger een poes die in zijn schoenen kotste.

Dat doet ze nog nét niet.

En ik hoop niet dat Misty dit ooit te horen krijgt, want het kan haar zomaar op “goeie” ideeën brengen…

Catspam 9

Misty heb ik al een paar dagen amper gezien. Te warm is het voor haar. Tot de zon komt, ligt ze in haar mandje en op het moment dat die koperen ploert de hoek om komt, verdwijnt ze onder tafel. Dan ligt ze daar úren en úren stil op een stoel. Raak ik haar aan, dan hoor ik alleen een zwaar geïrriteerd gromachtig geluid.

Pas als het avond is, komt ze te voorschijn. Overdag eet en drinkt ze eigenlijk ook niet. Ze is er -net als haar baasje, ondergetekende dus- danig van van slag. Dit overdreven hete weer.

Jill heeft mevrouw zaterdag zwaar met de furminator bewerkt, om de ondervacht eruit te kammen, hopende dat dat iets zou schelen voor haar qua temperatuur. En haar “rok”, die enorme bos haar aan de achterkant, heeft ze eraf geknipt.

Misty ziet er in het geheel niet vrouwelijk meer uit. We noemen haar dan ook Mickey nu.

Gelukkig hebben we de foto’s nog van toen ze wél mooi was 😉

Nee, niet overleden. Slechts in een zware coma.
Diepe, diepe rust 🙂
Moe en voldaan lagen wij samen op de bank. Ik van werken en sporten. Zij van -eh- helemaal niks…
Ik houd enorm van die rolletjes poes ❤
Selfie van bovenaf gekomen. Ziet er apart uit niet?

Catspam 8

Vandaag mag Misty haar kunstjes doen. Ik ben voor deze week even uitgeschreven. Fijn een portie catspam. Grappig is, dat ik zelfs van notoire hondenliefhebbers (en niks met katten hebbend) berichtjes kreeg dat ze Misty zou leuk vinden. Hoe leuk is dat?

Op twee laptops zit het toch nét even wat lekkerder dan op één…
Huiswerktoezichthouder.
Onze eigen presse papier. Ze kan geen boek of papiertje of brief laten liggen. Er móét op gezeten worden.
Is dit dichtbij?
Ik wil dan altijd even mijn gezicht in die buik begraven, kan het niet laten ❤

 Goed weekend allemaal!!

Catspam 5

Ik heb weer een paar fraaie beelden van ons fraaie huisdier. Ze blijft mijn favoriete fotografeeronderwerp.

20161217_162733
Misty vond dit kerstornament dat ik kreeg van een patiënte, om te janken…
20161225_110131
Ze heeft sowieso niet zoveel met Kerst zoals u kunt zien.
20161230_093523
Toen ik de boom ging aftuigen, was ze er als de kippen bij. Die slingers ritselen zo lekker.
20161230_094910
Doodmoe werd ze van dat spelen. Er moest even uitgerust worden ook.
20161230_095027
Dat ik niet de enige ben die haar graag op de foto zet, is duidelijk. Vlam maakt zich er ook schuldig aan 🙂
20170102_163444
Rode lippenstiftkusneus. Ik kan het niet laten.

Catspam 4

Tijd voor weer een portie catspam!

af665f78-524a-4fe9-93f7-5ed80da8f37f
Dat vind ik zo mooi aan katten, dat ongeremde genieten. Zálig!
20161127_155929
Schattigheid ten top, haar pootje over haar koppie. Dan móét ik haar altijd even aaien ❤
20150528_205249
Typisch gevalletje “kat in de zak”.
20160526_123831
Tsja. Zo kan het ook 😀
bcb54a31-4c11-481f-b2ff-1bd1d0411306
Samen zoeken naar het balletje dat mevrouw expres onder de dekenkist heeft gemept.
1879ab4d-8674-4e1a-813d-59dd0cd4f2aa
Om op te vreten vind ik haar. En zij mij ook, gelukkig.