Schone lei.

Und?

Is de kust veilig?

Zijn ze eindelijk voorbij, al die “feestdagen”?

Gaan de blogjes niet meer over wie wat gegeten heeft en wie waar was op alle feestdagen? Zijn alle goede voornemens gepubliceerd? Alle jaarverslagen op het net geflikkerd? Alle top weet ik hoeveels weer voorbij? Kunnen we lekker weer over op de orde van de gewone dag? Leven in het hier en nu in plaats van dat was is geweest? Kerst en Oud & Nieuw zorgen bij het gros van de mensen voor enorme plassen sentiment. Bizar wat één en ander triggert in al die hoofden. Zelfs mijn vader, die Jill al járen niet heeft opgezocht, zelfs niet digitaal, vond het nodig haar te appen. Doe normaal!

Ik ben echt geen zuurpruim. Erewoord. Ik ben serieus waar iemand die houdt van gezelligheid en warmte en kaarsen en koken, eten en elkaar verwennen en samen zijn. Ik houd van kerstbomen en glitters en jezelf mooi aankleden. Maar ik vind december too much. Het is me te veel opgedrongen. En ik ben wars van zaken die verplicht zijn, situaties waarin ik gewoon in mee moet gaan en die ik uit moet zitten.

Ik geloof dat ik de eerste week van november al de eerste keer driving home for christmas hoorde. Binnen no-time gevolgd door de mannen van Wham.

De eerste kerstkaart viel al op de deurmat voor de goedheiligman zijn tabberd koud aan de wilgen had gehangen.

Ik ben -erewoord- via mijn werkmail honderden keren van alle goeds toegewenst. Ik kan moeilijk daar niet op reageren, want dat is namelijk onaardig en dat ben ik heus waar niet. En dus heb ik honderden keren met enige weerzin teruggecopy-pasted dat ik de tegenpartij ook gezellige dagen toewenste en voor het nieuwe jaar de beste wensen, goede gezondheid bladiebladiebla.

En volgende week maandag, als ik weer ga werken, begint het hele circus weer opnieuw.

Want al die mensen die me pre 2018 al de beste wensen hebben gewenst, gaan dat póst ook nog even dunnetjes over doen. Want stel je voor dat de boodschap niet over is gekomen?

Uiteraard niet alleen digitaal nog een extra keer, maar ook veelal lekker live. Liefst met natte zoenen op mijn beide wangen. Mensen die ik liever nogal uit mijn persoonlijke ruimte houd, dringen deze op het nieuwjaarsmoment in alle hevigheid binnen. Grijpen hun kans. Uit het niets duiken ze op me.

En het ergste: dit duurt tot pak ‘m beet begin februari. Dat het “officieel”maar mag tot Driekoningen, daar hebben de meeste mensen lak aan.

Al met al duren de feestdagen een klein kwartaal. Dat is toch verschrikkelijk voor een niet-feestdagen liefhebber als ik? Zeg nou zelf.

En dit jaar lijkt mijn aversie groter dan ooit. Een week na de zomervakantie begonnen de vliezen te vervelen dus het laatste kwartaal van 2017 is als in een waas aan mij voorbij getrokken.

Voor mijn gevoel was het Spanje, ziekenhuis en Kerstboom.

Oh, en die kerstboom? Die hebben we traditioneel op oudejaarsdag met woest gebaar over de rand van het balkon geflikkerd *

Wij zijn er klaar voor. Een schone lei. Kom maar door met dat nieuwe jaar.

Toedeledokie!

* En voor alle azijnpissers: ik heb speciaal van mijn schoonmoeder kaplaarzen geleend en ga ‘m strakjes keurig netjes bij de container zetten. No worries: ik ben geen Tokkie.

Hij staat weer hoor!

Zoals reeds te zien was op de foto uit het blog van gisteren, hebben wij onze boom al staan. Lekker op tijd. Er was een mooie actie van de Makro en die startte op 1 december. Dus we hebben ‘m meteen maar opgehaald. En om dat ding nou nog een paar dagen op het balkon te laten staan? Neh. Dat kunnen Jill en ik dan niet.

Het was weer een feest om de dozen met ballen open te maken. Grappig is dat, dat je toch veel vergeet in een jaar tijd. ‘Oh, die hadden we óók nog inderdaad! En die. En die’… We bleven oeh-en en ah-en.

En van de onderbuurmannen kregen we ter verhoging van de feestvreugde vier prachtige exemplaren. Die hebben er nog meer plezier in dan wij lijkt wel. Inmiddels is een aanzienlijk percentage van de ballen door hen gekocht. Elk jaar weer komen ze met de meest kitscherige ballen aan.

Genoeg gekletst!

Dit is ‘m dan.

Mooi niet? 😉














Oudejaarsperikelen

Ik doe niet aan ‘gelukkig nieuwjaar’ wensen (alleen als ik er niet onderuit kom en ik gedwongen word tot zoenen), ik heb geen goede voornemens voor het nieuwe jaar en ik wil niet terugkijken naar 2016.

Noem me dwars.

Het hele jaar door probeer ik naar de mensen om me heen te zijn zoals ik zelf ook behandeld zou willen worden. Ik heb als motto “wat je niet wilt dat jezelf geschiedt, doe dat ook een ander niet”. Ik gun de mensen om me heen het allerbeste, 365 dagen per jaar.

Goede voornemens vind ik zonde van de energie. Ik weet van te voren dat ik me er toch niet aan ga houden. Alles dat móét, maakt me heel erg recalcitrant namelijk. Buiten dat vind ik niet dat ik dingen aan mezelf zou moeten veranderen. Ik drink niet teveel, ik rook al jaren niet meer, ik beweeg genoeg en mijn gewicht is stabiel. Ik heb nog een paar scherpe kantjes, maar die slijten wel. Onder invloed van de factor tijd en Vlams liefde. Ik kan die niet zelf afdwingen.

Ik heb in 2016 weinig tegenslagen gehad. Ik ben sowieso niet iemand die snel van slag (meer) is. Het enige dat me echt heel diep heeft geraakt, is de impact van het overlijden van SchoRo op Vlam. Het is niet leuk iemand van wie je houdt, te zien worstelen. Per saldo vond ik het afgelopen jaar een prima jaar. Meer kan ik er niet van maken.

Oudejaarsavonden vind ik best aangenaam. Ik vind het gezellig om lekker te eten en een flesje glaasje wijn te drinken. Ik vind het leuk om af te tellen tot twaalf uur, je geliefden te kussen en met een glas champagne onder je oksel naar buiten te gaan en daar vuurwerk te kijken. Het heeft een bijzondere sfeer, de jaarwisseling. Jill zal er vanavond voor het eerst niet bij zijn, wegens een feest met niet-bejaarden. Prima. Liefde is loslaten. Ik word er niet sentimenteel van.

Geijkte momenten zeggen me niet zoveel. Op een gekke dinsdagavond in juni kun je net zoveel lol hebben, of terugdenken aan iets of iemand, of ergens op proosten.

Ik vind het ook prima dat het straks weer januari is. De versiersels zijn weer naar de kelderbox verhuisd, op mijn kalender staan voorlopig geen drukke toestanden, ik ben klaar voor 2017.

Ik hoop dat het weer iets liefdevols gaat worden met Jill en Vlam, mijn vrienden en familie, een vracht goeie boeken, mooie films en nieuwe schoenen, ik hoop een leuke vakantie ergens aan een strand, misschien wel een verandering van woning, ik gok op mooie zomeravonden met lekkere maaltijden en dito wijntjes. En een stuk of tweehonderd blogjes.

En ik hoop dat u er ook bij bent. En dat ook u een lekker jaar hebt.

Ben ik hier stiekem u toch een soort van ‘gelukkig nieuwjaar aan het wensen’.

Zag u ‘m?

20161230_111229
Toedeledokie. Daar gaat ie. De boom. Klaar mee. Kom maar door met 2017.

Plogje 25

Ik heb op het moment best wel last van mijn schouder. Om die reden probeer ik privé even wat minder aan de laptop te zitten. Dat betekent dus helaas ook wat minder schrijven.

Dus houd ik het even kort vandaag.

fb_img_1480262719878
Ik. In Londen. Toen ik nog over hekken sprong. En toen je duiven nog mocht voeren. In 1994? Denk ik.
20161203_131040
Elke zaterdag gaan we naar de Hanos. Bij het afrekenen is het altijd schrikken. Alles is zo lekker daar…
20161206_115845
Ik vind gemengde boeketten vré-se-lijk. Ik werd dus spontaan onwel toen dit ding op de balie gezet werd. Het is pvd minstens een meter hoog! (Ja ja, ik waardeer het gebaar, echt).
20161205_125031
Toen het licht het nog deed. In bontjas mijn spreekuur draaien. Zo doen ze het in Siberië ook denk ik.
20161206_140804
De buurman meent het geloof ik. Nou ja. Rust in de tent.
20161206_141204
Gewoon geld in plaats van een bloemetje. Dat zouden meer mensen moeten doen 😉
20161206_140747
Hij staat! Heerlijk. Linksonder is het nog iets kaal. Ik ben bang dat ik nog een dingetje of wat moet bijkopen 🙂

Plogje 24

Het was weer even geleden dat ik u wat foto’s liet zien.

Komen ze:

66941_2
Mijn geliefde zwarte enkellaarsjes waren na een kort, maar hevig leven, overleden. Ik liet een hele vracht komen. Op FB werd driftig gestemd welke het moesten worden, maar ik koos stiekem andere. Deze beauties zijn het geworden. Die andere waren te braafjes naar mijn zin. Te degelijk.
20161121_090611
Zoals ieder jaar zijn wij weer lekker bezig onze eigen diabetespatiënten te kweken. Gaat prima! Met handen tegelijk gaat de kom leeg.
20161128_092029
Ik kan er makkelijk vanaf blijven. Ik ben niet zo’n snoeper. Ik ga dus alleen wél voor gaas als iemand gevuld speculaas meeneemt. En zéker als het zelfgemaakt is. ZALIG!
20161130_125155
Natuurlijk was het een lief gebaar, maar dit is toch echt goor? Vermicellitaart. Ik heb een minuscuul stukje geprobeerd. Zoete, stijve spaghetti. Niet mijn ding. Van wie wel?
20161201_161731
Misty vindt Jills haar leuk om mee te spelen. Ze kijkt wel geschokt, maar ze is blij met de welkome afleiding tijdens het leren…
20161125_105816
Ik deed een rondje Bijenkorf. Ik wilde eigenlijk dit hele rek kopen, maar heb me beheerst. Ik kocht er niet eentje! Hoe stevig sta je dan in je (nieuwe) schoenen?

Goed weekend allemaal!