De balans opmaken.

Ziek zijn heeft ook voordelen. Zeggen ze.

Als je -zoals in mijn geval- echt in het ziekenhuis terecht komt en je enkele momenten zorgen maakt over wat je nou hebt en of het wel goedkomt, dan ga je toch liggen denken over de zin en onzin van het leven. Je moet wel. Want je realiseert je dat het zomaar ineens over kan zijn. Of dat alles honderdtachtig graden verandert.

In mijn geval is er weinig spectaculairs gebeurd. Ik heb wat minuscule veranderingen doorgevoerd die mij wat meer ontlasten. En misschien ben ik iets meer gaan waarderen hoe lief Vlam voor me is.

Maar verder?

Ik ben niet veranderd in een sentimentele muts en jubel nog steeds niet om elk zonnestraaltje dat mijn huid raakt en elke krokus die ik zie uitkomen. Ik ben en blijf mezelf. De enigszins cynische en zwartgallige Klivia.

En dit is misschien even schrikken voor u, maar persoonlijk vind ik het leven niet heel bijzonder of leuk. Eerlijk gezegd vind ik het een enorme reeks van verplichte nummers. Ik vind het leven echt redelijk zinloos. Hoeveel van de tijd die je hebt kun je nou besteden aan zaken waarvan je hart echt sneller gaat kloppen? Hoe vaak ben je écht gelukkig? Dat is toch niks op die drieëntachtig jaar en een paar maanden dat je op aarde bent? Daartussen doe je je ding, verdien je geld, betaal je je rekeningen, toon je heel veel sociaal wenselijk gedrag en voer je regelmatig een Oscarwaardig toneelstukje op.

En als je mazzel hebt je ontmoet mensen (of je geeft ze zelf het leven) die je leven tijdelijk aangenamer maken. Die je laten lachen. Waarmee je mooie gesprekken kunt voeren, waarbij je hart kunt luchten. Waarvan je zelfs misschien wel gaat houden. En die maken je weer enorm kwetsbaar. Want je maakt je steeds zorgen om ze. Of ze niet teveel pijn hebben. Of dat hoge cholesterol niet de boel gaat afsluiten. Of ze niet te hard rijden, teveel drinken of roken. Of dat paard wel te vertrouwen is. Of die ambulance die je met gillende sirenes voorbij hoort komen niet toevallig jouw dochter op gaat halen die aangereden is door een dronken vent. En als je man twee uur later naar bed komt dan normaal, maak je je stiekem toch druk. Want hij zou toch geen hartinfarct hebben gehad en daar dood op de bank liggen?

En als ik mijn rondje verzorgingshuis weer heb gedaan ben ik soms ronduit bang. Ik geef het eerlijk toe. Hoeveel pijn ga ik nog krijgen? Word ik eenzaam? Ben ik straks volledig afhankelijk geworden? Beland ik in een hospice, verteerd door kanker? Heb ik jaren van weduwe zijn voor de boeg?

Het is niet zo dat mijn leven alleen maar draait om angst en dat ik een soort Maarten van Rossem-achtig figuur ben dat alles en iedereen afzeikt. Tuurlijk zijn er ook momenten dat ik gelukkig ben.

Geen zorgen.

Maar eerlijk?

Neh…

Bron: Pixabay (1756274)

Ze heeft verkering! Of zoiets.

Jill kwam uit het niets met ene Luc op de proppen. Ineens zat hij in verdacht veel van haar verhalen. Hij bleek een vriend van één van haar beste vrienden.

Vlam en ik zagen de romantische bui natuurlijk allang hangen.

En ja hoor: daar was ie eindelijk. Dé vraag c.q. aankondiging. ‘Is het oké als Luc en ik zaterdagavond nog even de stad in gaan om wat te drinken?’

‘Tuurlijk skatje!’

En vrij vlot daarop volgde een dubbeldate met nog twee andere vrienden.

Bij Jills thuiskomst vroeg Vlam steeds op zijn bekende ‘bescheiden’ en nogal plastische manier of er nou eindelijk al getonghockeyd was? Of er al aan huigtikkertje was gedaan? (En dan uitspreken op zijn Haags. Vréselijk tenenkrommend).

Maar ja: ik kan u heugelijk nieuws melden. Overigens met goedkeuring van La Bill zelf. Ik blog niets óver haar zónder haar akkoord.

Er is een relatie!

Verkering.

Ze daten.

Ze hebben met elkaar of weet ik veel hoe dat tegenwoordig heet. Ik heb het opgegeven, het bijblijven qua taal. Een jaar of wat geleden had je nog flow als je in de aftastende fase zit. Als ik dat woord nu gebruik,word ik met rollende ogen aangekeken of ik hartstikke debiel ben. Jill weet het volgens mij zelf ook niet. Op een gegeven moment schijnt Luc gevraagd te hebben wat ze nou zou zeggen als iemand haar zou vragen of ze een vriendje had en ze antwoordde dat bevestigend. En dat kon hij wel waarderen. Hoppa. Relatie bezegeld. Op Facebook heb ik overigens nog geen relatiestatus zien veranderen. Maar misschien is dat óók weer ‘not done’ anno 2018?

Ons kind en een relatie.

Leuk man. Ik vind het hartstikke tof voor haar.

En zo op de eerste twee korte ontmoetingen gebaseerd leek het een zachtaardig en beschaafd figuur. Heel anders dan de eerste halfbakken ster aan het firmament. Een nogal arrogant mannetje dat toen Jill beide voortanden eraf brak tijdens een valpartij met haar paard, ineens in geen velden of (digitale) wegen meer te bekennen was. Zelfs een oppeppend appje was al teveel gevraagd. De dagen daarvoor, toen hij had bedacht zijn tong even tussen die toen nog intacte tanden te kunnen steken, stond ze wel in het middelpunt van zijn belangstelling. Deze Luc is heel andere koek. Ik hoop dat de ‘verkering’ nog even blijft. Gezellig hoor, een schoonzoon.

Rees bij mij in de afgelopen week ook de vraag: wanneer gaat een relatie in eigenlijk?

Toen Vlam en ik elkaar ontmoetten was de eerste date gewoon iets met bier aan een bar. Was gezellig, bedankt, kusje op de wangen en klaar. Tijdens de tweede date zaten we ineens te tonghockeyen. Binnen no time zaten we elk weekend bij elkaar en een jaar later trok hij bij ons in. Er is mij nergens iets gevraagd bedenk ik mij ineens nu. Ook niet toen we trouwden.

Gemakshalve houden we de datum van onze eerste date maar aan als het begin van onze relatie.

Bron: Pixabay (762564)

Echte post.

Ik wil het met u -zo met de Kerst in het verschiet- even hebben over kerstkaarten.

Ik heb namelijk al in geen járen meer kerstpost verstuurd.

Ik vind u nog steeds sympathiek, leuk, aardig of ik houd zelfs van u. Echt. Geen zorgen. Maar dat weet u zelf ook wel, ook zonder stukje karton met een hulsttakje of Garfield op schaatsen van mijn kant.

Voor degenen die mij wel een kaart hebben gestuurd komt nu een misschien onaardige bekentenis: ze zijn na het lezen (en waarderen!) daarna linea recta in de oud papierbak verdwenen. Ik heb ze niet aan mijn deur geplakt en ik had geen leuke slinger met knijpers in de vorm van rendieren waar ik ze aan gehangen heb. Sorry. Ik wéét dat jullie om me geven. Jullie zitten niet voor niets in mijn hoofd en in mijn hart.

En als jullie me geen post hebben gestuurd: ik ga er van uit dat jullie me een goed nieuwjaar gunnen, op zijn minst. En niet hopen dat ik de Kerstdagen ijlend met koorts op bed lig. Als ik een spoortje twijfel had over jullie bedoelingen jegens mij, dan had ik jullie inmiddels al wel uit mijn leven gebannen.

Dus (om misverstanden te voorkomen): jullie kaarten zijn echt enorm gewaardeerd en ik maak jullie geenszins belachelijk, maar jullie mogen mij best van jullie kerstkaartenverstuurlijst afstrepen. Geef het geld dat je daarmee uitspaart aan iemand die het nodig heeft. Luuk bijvoorbeeld. Of Wouter.

Ik was voor de definitieve stopzetting al jaren aan het twijfelen, wel of niet? Want laten we wel wezen: wat is er bijzonder aan een gekochte kaart met een standaard tekst erop en dan bijvoorbeeld alleen erop “Henk en Lidia”?

Als iemand er een persoonlijk verhaal van maakt, dan kan ik er nog wel warm van worden. Maar alleen de namen? Neh.

Jill heeft het jaar na mijn beslissing gevraagd of we het alsjeblieft wel nog konden doen. Dus ik stemde toe en kocht voor een klein vermogen kaarten + zegels. Mijn enige voorwaarde was: je schrijft ze zelf! Na een stuk of tien kaarten geschreven te hebben (ik hoop dat het gaat sneeuwen. Heel schattig. Meer wist ze er niet van te maken) was ook haar Kerstkoek op. ‘Dit is stom mam! Hoeveel moet ik er nog?’

Einde oefening.

Oh! Wat ik wél doe is gewone kaarten versturen. Als iemand ziek is, of jarig. Of zomaar, als ik iemand even wil laten weten dat ik aan hem/haar denk.

In de afgelopen jaren was dat helaas bij het steeds meer en meer gebruiken van App en mail een beetje in het slop geraakt. Maar toen ik daar hersenvochtlekkend op de bank lag en van weetikhoeveel mensen ontzettende lieve kaarten kreeg, bedacht ik mij daar ter plekke, dat echte post zoveel leuker is en wilde ik dat weer in ere herstellen.

En dus kocht ik een enorme lading verse kaarten, een paar vellen postzegels en stickers en richtte ik mijn Rituals doos in als postdoos.

Dus lieve mensen: u kunt met gerust hart een heup breken of een enorme winterdip krijgen, ik ben van alle markten thuis!

 

Misty en de doos. Poezen en dozen blijven een wonderlijke combi ❤

 

Eerste dates.

Vlam en ik keken van de week voor het eerst naar First Dates.

Per ongeluk, al zappend, kwamen we erop.

Het was onverwacht leuk!

Ik heb zitten gniffelen om de ongemakkelijkheid waarmee die mensen tegenover elkaar zitten. Het is soms echt plaatsvervangend gênant. Want je ziet allang aan de lichaamstaal dat mensen elkaar nul komma nul aantrekkelijk vinden. En dan moeten ze nog tig gangen door zien te worstelen. En elkaar aan het einde van de rit op een beschaafde manier duidelijk maken dat ze geen behoefte hebben aan een vervolg. Wat steeds afgedaan wordt met ‘ik vond het erg gezellig, wil graag nog eens afspreken. Maar als vrienden. Niets meer’. Zeg gewoon meteen: nee bedankt. We zijn geen match made in heaven. Wat is daar mis mee, met duidelijkheid? Maar blijkbaar moet je om de pot heendraaien.

We zagen Chris, die als beroep clown heeft. Zijn tafelgenote kon hem niet serieus nemen en ze zat hem vanaf minuut één al in de maling te nemen. Kom op zeg! Een man die een bosje bloemen gemaakt van ballonnen aan je overhandigt? En die in Keulen woont, nooit thuis is maar wél een vaste relatie wil?

Kickel was ook een bijzondere. Op álles dat haar date zei, had zij een weerwoord. De man tegenover haar werd er moedeloos van. Zijn smaak qua muziek was te simpel. Hij complimenteerde haar met haar ogen, óók niet goed. Je zag hem bij elk puntje van kritiek kleiner worden.

Vlam en ik waren het meest afgeleid door haar bijzondere naam. ‘Hoi ik ben Kickel, wil je dat ik je lickel aan je snickel?’

Echter; zover is het nooit gekomen tussen die twee. Het was duidelijk dat het bij één etentje bleef.

Een ander stel matchte ook al niet. Er was “geen spark” volgens haar. Aantrekkelijke man. Slim en grappig. ‘Maar ik mis “de spark”, zei ze.

Vlam en ik keken elkaar aan? Oh mijn God! Hadden wij eigenlijk toen/ooit wel een spark? En hoe belangrijk is die dan wel niet?

Nee, niks spark. Niks liefde op het eerste gezicht. Ook niet op het derde geloof ik. Wij vonden elkaar in eerste instantie eigenlijk helemaal niet erg aantrekkelijk. Het is dat we een date gepland hadden en tegenover elkaar aan de bar belandden. Want waren we elkaar loslopend in de kroeg tegengekomen, dan denk ik niet dat het tot een gesprek was gekomen.

Ik was geen blond, slank modepopje.

En hij was een kakker met blote voeten in bootschoenen en een lichtblauwe Tommy H trui.

En toch, toen we daar eenmaal zaten, ging het gesprek wel heel makkelijk. Niks ongemakkelijke stiltes. Niks eindeloze verhalen over exen. Niet zoeken naar gespreksonderwerpen. Het is dat ik weg moest omdat de oppas naar huis wilde, anders hadden we met gemak nog een paar uur door kunnen gaan.

Date twee volgde.

Date drie.

Vlam ging zes weken naar Frankrijk en toen hij terug kwam, pikten we de draad gewoon weer op. En ergens, ineens, zat hij er. In mijn hart. En diep ook. En andersom ook.

Al ruim zeven jaar lang.

En dat zonder spark.

Sommige mensen zitten diep.

Zaterdag waren Vlam en ik in Zierikzee. Bij mijn vriendin Els.

Els is achtenzeventig en ken haar nu sinds 1995. Toen ging ik voor haar man Niek werken, in hun restaurant.

Niek heeft mij alles geleerd op horeca gebied. Sowieso etiquette. Netjes en volgens de regels ontkurken van wijn en champagne. Ik kan hazenruggen, zeetongen, lamszadels en baarzen fileren. Steak tartare aan tafel bereiden. Ik kan dankzij hem flamberen, decanteren, de hele -eren mikmak. Ik kan met een schaal met een enorme pudding of omelette Vesuvienne lopen en die aan tafel, ter plekke, met lepel en vork verdelen en uitserveren. Ik kan soep uit een terrine uitdelen. Noem het en ik kan het.

Niek bleek niet alleen een geweldige werkgever. Toen zijn vrouw en hij de tent verkochten, bleef ik privé over de vloer komen. Ik heb me zelden zo op mijn gemak gevoeld bij mensen, als bij hen.

En toen ik Jill kreeg ontpopten ze zich als surrogaat opa en oma.

Niek is helaas in 2010 overleden. Mijn beste vriend ooit. Ik heb nog nooit iemand verloren die zo diep in mijn hart zat, als hij. Met vlagen kan ik hem nog steeds enorm missen. Dan komt zijn afwezigheid heel rauw binnen.

Zaterdag ook weer. Els vertelde aan Vlam dat Jill toen ze klein was, heel erg gericht was op Niek. Ze zaten regelmatig bijna in elkaar gekropen op de bank. Dan vertelde hij haar zelfverzonnen verhaaltjes en zat zij ademloos te luisteren. Terwijl hij haar ondertussen mini Marsjes voerde, die hij in kleine stukjes had gesneden. Ze hadden allerlei rituelen samen.

Ik zag dat beeld voor me en uit het niks kwam daar een enorme snik. Rouwen is een raar en grillig iets. Ook Els schoot vol en ze pakte even mijn hand.

De rest van de middag en avond verliepen gezellig.

In plaats van pizza laten bezorgen, besloten we even de stad in te lopen en in de pizzeria te gaan eten.

Het gesprek kwam op wat strubbelingen die ik onlangs had met Vlam. Ik vertelde wat er was voorgevallen. Els reageerde geheel des Els: jeetje Vlam, als je nou nog niet weet hoe ze in elkaar steekt?! Haar in een richting duwen werkt averechts. Overleg met haar, laat haar zelf kiezen. Hoe meer je pusht, hoe meer ze iets niet doet of wil.

Zij kent me echt door en door. Op sommige vlakken snapt ze me beter dan mijn eigen man. Mooi vind ik dat. Ze heeft genoeg aan één woord en we hoeven elkaar maar aan te kijken en we weten wat de ander wil gaan zeggen. We maken soms elkaars zinnen af. We hebben hetzelfde gevoel voor humor.

Het is zó fijn als je mensen om je heen hebt bij wie je zo aansluit. Bij wie je helemaal jezelf kunt zijn en die jou en al je nukken accepteren.

Was ik maar bij geboorte omgewisseld. Dat denk ik wel eens. Was ik maar in hun huis opgegroeid. Dat had dingen een stuk makkelijker en leuker gemaakt.