Kotskat.

Ik houd heel erg van onze kat Misty, maar dat was al duidelijk geworden in de loop der jaren.

Ze is een Maine Coon van negen jaar oud, we kregen haar toen ze net vijf was. Eerst gebruikt als fokpoes, daarna heeft ze een jaar of wat bij een vrachtwagenchauffeur gewoond die nooit thuis was en haar uiteindelijk maar op Marktplaats aanbood. Misty is om bovenstaande redenen nooit echt goed gesocialiseerd.

We kregen haar als een angstig hoopje, (nou ja hóóp is het meer) poes. Ze weegt namelijk zo ongeveer zeven kilo. Maine Coons zijn grote katten.

In de loop der jaren is het wat ons drieën betreft wel goed gekomen. Wij kunnen alles met haar doen. Ze is een hond in een poezenlichaam. Waar wij zijn, is zij.

Zitten wij op het balkon, dan is zij daar ook te vinden.

Kijken we televisie, dan wurmt en draait ze net zo lang, tot ze erbij ligt. Liefst op mijn schoot.

Kijkt Vlam op zondag Studio Sport, dan ligt mevrouw op zijn zij.

Ze slaapt bij Jill op bed en de laatste tijd zelfs bij voorkeur ónder de dekens.

Doe ik ’s middags een dutje, dan komt ze bij me liggen.

Ze accepteert alles. Ik kan haar met beide handen bij haar kop pakken en een kus op haar hoofd geven. Ik kan mijn handen om haar nek leggen. We mogen haar buik aaien. Ligt ze op me, dan heb ik haar soms echt als een baby vast, in mijn armen. Ligt ze in haar mandje (dat op de bank staat want ze wil er graag bij zijn) dan kun je zo je hoofd op haar leggen, alsof ze een kussen is.

Ze praat tegen ons. Ze reageert op haar naam. Zeg je iets tegen Misty, dan krijg je altijd antwoord. Inmiddels herkennen we de verschillende geluiden en weten we wat ze bedoelt of hoe ze zich voelt.

Naar andere mensen toe is ze een rámp! Heel veel mensen denken dat we een “imaginary cat” hebben. We hebben het wel over haar, maar niemand heeft haar ooit gezien.

Gaat namelijk de deurbel, dan zie je één grote harige streep naar boven gaan. Foetsie is ze dan.

Dat vind ik jammer.

Maar het allerjammerst vind ik dat ze nogal veel kotst. Ik gok van de stress. Nou zijn alle katten wel enigszins autistisch, maar Misty spant de kroon. Elke kleine verandering leidt tot een platte, angstige poes met énorme ogen. En het werkt op haar maag. Bijna dagelijks is het wel raak, dat overgeven. We hebben al speciale brokjes die ze moet kauwen, die ze niet in zijn geheel kan doorslikken. Want als ze te snel eet, is het geheid feest daarna. Omdat ze halflangharig is, heeft ze ook vaker last van haarballen. Maar tot zo’n bal eruit is, hebben we daar soms wéken lol van. In de vorm van plassen gal. Erg leuk als je daar met je sokken in gaat staan trouwens.

Ik weet niet wat dat is met katten. Heb je een heel huis van laminaat waar overal probleemloos gekotst kan worden… Nee hoor. Dan moet het over de eettafel. Bij voorkeur over de agenda van Jill.

Gisteren kon ik haar nog net op tijd wegtrekken bij de cadeautjes onder de kerstboom.

De dag daarvoor wilde ze haar mandje vol vomeren.

Mijn broertje had vroeger een poes die in zijn schoenen kotste.

Dat doet ze nog nét niet.

En ik hoop niet dat Misty dit ooit te horen krijgt, want het kan haar zomaar op “goeie” ideeën brengen…

Plogje 34

Omdat uren privé achter de laptop zitten nog niet bevorderlijk is voor de vliezen, gooi ik er vandaag een plogje tegenaan.

Lekker makkelijk 😉

Mevrouw had er niet veel zin an. Ze wilde zelfs niet bij mij op schoot!
Je moet even goed kijken: maar ik spotte het eerste driehoekje. Hoezee. Ik dacht dat die dingen nou wel eens uitgestorven zouden zijn. Not. #jeugdsentiment
Deze maakte Vlam. Weer eens wat anders dan grafstenen. Ik vind ze wel tof eigenlijk! ❤
Voor mijn verjaardag deed ik een “klein” lunchje. En ’s avonds at ik een friet speciaal én een frikandel speciaal. Goeie dag voor de geest. Tikkie minder voor het lichaam. Ik voelde de vaten dichtslibben.
Deze beauties sprongen zó in mijn winkelmandje. Want ik had natuurlijk bijna nog geen kerstballen 😉
Hé: Ferrero, wat is dit nou? Foutje. Uiteraard is er al een mail gestuurd en gevraagd om opheldering. Ik hoop op een énorme doos chocolade ter compensatie van het leed.
Hier heeft ze nog steeds geen zin. Je ziet haar denken. “Rot op!”. Ook poezen hebben wel eens hun week niet 😉

Catspam 9

Misty heb ik al een paar dagen amper gezien. Te warm is het voor haar. Tot de zon komt, ligt ze in haar mandje en op het moment dat die koperen ploert de hoek om komt, verdwijnt ze onder tafel. Dan ligt ze daar úren en úren stil op een stoel. Raak ik haar aan, dan hoor ik alleen een zwaar geïrriteerd gromachtig geluid.

Pas als het avond is, komt ze te voorschijn. Overdag eet en drinkt ze eigenlijk ook niet. Ze is er -net als haar baasje, ondergetekende dus- danig van van slag. Dit overdreven hete weer.

Jill heeft mevrouw zaterdag zwaar met de furminator bewerkt, om de ondervacht eruit te kammen, hopende dat dat iets zou schelen voor haar qua temperatuur. En haar “rok”, die enorme bos haar aan de achterkant, heeft ze eraf geknipt.

Misty ziet er in het geheel niet vrouwelijk meer uit. We noemen haar dan ook Mickey nu.

Gelukkig hebben we de foto’s nog van toen ze wél mooi was 😉

Nee, niet overleden. Slechts in een zware coma.
Diepe, diepe rust 🙂
Moe en voldaan lagen wij samen op de bank. Ik van werken en sporten. Zij van -eh- helemaal niks…
Ik houd enorm van die rolletjes poes ❤
Selfie van bovenaf gekomen. Ziet er apart uit niet?

Catspam 8

Vandaag mag Misty haar kunstjes doen. Ik ben voor deze week even uitgeschreven. Fijn een portie catspam. Grappig is, dat ik zelfs van notoire hondenliefhebbers (en niks met katten hebbend) berichtjes kreeg dat ze Misty zou leuk vinden. Hoe leuk is dat?

Op twee laptops zit het toch nét even wat lekkerder dan op één…
Huiswerktoezichthouder.
Onze eigen presse papier. Ze kan geen boek of papiertje of brief laten liggen. Er móét op gezeten worden.
Is dit dichtbij?
Ik wil dan altijd even mijn gezicht in die buik begraven, kan het niet laten ❤

 Goed weekend allemaal!!

Plogje 33

Ik ben lui joh. Gisteren hebben we geen fluit gedaan. Vlam was niet lekker, heeft wat ontstekingen in zijn lichaam, is hondsmoe en had nergens zin in. Dat vond ik niet erg. Had toch al geen zin om me in het feestgewoel te storten. Dus hingen we bank en speelden we wat huisvrouw tussendoor. In koken hadden we ook geen zin dus ik bestelde Chinees. We keken daarna nog wat tv en gingen om tien uur naar bed. Jaja, dat kun je wel aan ons overlaten, Koningsdag vieren…

Lang verhaal kort: ik had zelfs geen puf om een fatsoenlijk blogje te tikken.

Dus heb ik voor u vandaag wat beelden:

Ik wapperde mee, vind dat altijd zo vrolijk staan. Mijn vijftigjarige vlag, gekregen van vriendin Els, hing er feestelijk bij.
Is het u ook al eens opgevallen? In elke doos vrije uitloop eieren, zit altijd één veertje. Das toch heel raar? #vrijeuitloopconspiracy
Misty trapt er niet in. My girl! (Soort rage op dit moment. Bijna alle katten gaan erin zitten, is echt een afwijking…) Zie ook hier bijvoorbeeld.
De zuinige Zeeuw in mij heeft weer wat verzonnen. Vond al die resten lippenstift die ik weggooide zo zonde… (Deze heet de Z-Palette. Er zijn meer soorten).
Hier kan ik altijd wel om lachen. Mensen die aan dit soort “vandalisme” doen? Geweldig 🙂
Een oude kippenknuffelaar ben ik. En poezen… En paarden… En… Beesten? Sowieso geweldig!