Sportvorderingen.

Koffiemetmelkensuiker vroeg me hoe het ging in de sportschool.

Nou.

Eh.

Niet!

Ik ben begonnen in mei vorig jaar begonnen met fitness. Voornamelijk om meer spieren te krijgen, mijn lijf sterker te maken. Ik had dagelijks pijn in mijn rug, werd wakker als een oud hek, stijf. Opstartproblemen.

Ik koos voor de zogenaamde Milon cirkel. Omdat dat allemaal voorgekauwd is. Pasje in het apparaat, het ding floept in de juiste persoonlijke stand. Je doet die cirkel twee keer. Vier keer cardio, twaalf keer alle spieren. Binnen veertig minuten ben je klaar. Prima voor mij, ik heb een broertje dood aan sporten. Ik heb geen zin om én te sporten, én te sjouwen en sjorren aan apparaten én na te denken over wat ik moet doen. Ik wilde gewoon even snel mijn ding doen, alles aan bod laten komen en weer naar huis. De Milon cirkel is flink aan de prijs ja (45 euro per maand) maar voor mij -als Zeeuwse krent- een enorme stok achter de deur.

Tot de zomervakantie was ik zeer fanatiek. Drie (!) keer in de week was ik er te vinden. Buiten de cirkel deed ik ook nog even de loopband erbij. Uitslover als ik ben. En: het werkte! Ik voelde verbetering op het conditionele vlak en ergens in de verte kreeg ik iets dat leek op spieren. Maar het allerbeste: ik had veel minder pijn.

Toen kwam de zomervakantie en verzaakte ik drie weken.

Ik was echter nog niet thuis of ik hing alweer in de apparaten.

Zondag 27 augustus sloeg de hoofdpijn toe. Die in de loop van de weken steeds erger werd. Toch sportte ik gestaag door. Tot aan mijn opname in het ziekenhuis (half september) was ik lekker bezig.

Half oktober, drie weken na mijn ontslag uit het ziekenhuis was ik er alweer te vinden. Achteraf was ik gestoord bezig denk ik. Maar toen voelde het fijn. Bezig zijn. Mijn normale leven weer oppakken.

Ik hield het ook maar drie weken vol.

Vanaf begin november ben ik er niet meer geweest.

Ik zit aan een half jaar contract vast en betaal nog steeds. Echter, alle maanden dat ik er geen gebruik van heb gemaakt, kan ik straks inhalen. Ook tijdens de zomervakantie hebben ze mijn abonnement on hold gezet. Erg netjes.

Ik sta echter nog niet te popelen en heb géén idee wanneer ik weer aan de sportbak kan. Voorlopig is het zelfs nog zo ouwewijverig met me gesteld dat Vlam mijn fiets elke morgen achter zijn auto hangt, mij afzet op mijn werk en dat ik alleen die vierenhalve kilometer terug fiets.

Dat is een beetje andere koek dan voorheen; elke dag op de fiets, twee keer wandelen in de week en drie keer in de sportschool bezig zijn.

Om die reden is er ook vijf kilo meer mij tegenwoordig. Hangend mij, ter verduidelijking van de ellende.

Gelukkig heb ik een sprankelende persoonlijkheid ter compensatie.

Bron: Pixabay.com (2054729) En nee: ik ben het niet, ik zou willen dat ik er zo uitzag 😉

Het is besmettelijk geloof ik.

Maandagavond kwamen we terug van vakantie en woensdagmiddag hing ik alweer in de apparaten.

Ik had drie weken niets gedaan en was benieuwd hoe het sporten zou gaan.

Voor we op vakantie gingen heb ik wel nog even gekeken of ik misschien in Moraira een sportschool kon vinden. Maar ik ben blij dat ik niets had afgesproken. Ik was namelijk echt overleden als ik met die bloedhitte op de crosstrainer had gemoeten. Het idee alleen al… We zijn een paar keer lángs de sportschool gereden. Dat vond ik echt al meer dan genoeg.

Goed. Woensdag.

Vol zin (ja echt hè?) fietste ik naar de sportschool. Vol enthousiasme begroette ik de instructeur en de fysiotherapeut. Helemaal klaar voor de strijd was ik. Ik plantte me op apparaat één en ging vol goeie moed aan de slag.

De spierversterkende oefeningen gingen me redelijk goed af. Niks aan het handje.

Maar toen kwam cardiooefening nummer één.

EN – DAT – VIEL – TEGEN!

Na één minuut voelde ik het zweet al op mijn slapen verschijnen. Mijn hoofd verkleurde gelijk al naar licht lila. Van de vier minuten heb ik er eentje afgesnoept. Ik kón niet meer. Ik hijgde als een postpaard.

Toen ik klaar was na de tweede ronde en van de fiets stapte, was ik knalpaars. Met kloppende slapen. En ik stond gewoon te tollen op mijn benen. Misselijk van de inspanning was ik. Bizar dat je na drie weken al voor je gevoel opnieuw kunt beginnen. Ik was zwáár teleurgesteld in mijn lichaam. Had er echt enorm de P in.

‘Ik ga echt nóóit meer op vakantie’ riep ik uit.

En een spierpijn dat ik had de dag daarna.

Poeh.

Vrijdag was ik er weer. Iets voorzichtiger. Iets minder enthousiast ook. Maar het ging al stukken beter. Goddank.

En zondag ben ik weer gegaan. En toen ging het -halleluja- bijna weer als vanouds.

Morgen ben ik weer van plan om te gaan en dan ga ik de zogenaamde tweede fase in. Dan gaan al mijn apparaten dertig procent omhoog. Zal mij benieuwen. Ik zet me alvast schrap voor een aanslag. Ik denk zomaar dat ik donderdag iets van pijn heb.

Ik ben van plan om de aankomende maanden drie keer in de week te gaan.

En -het moet niet gekker worden-, ik ga een maand geen alcohol drinken. Om te kijken wat het effect is op mijn lichaam en gewicht. Nou ben ik geen enorme drinker, alleen op vrij- en zaterdagen ga ik aan de wijn. Maar toch. Ik drink al mijn hele volwassen leven sowieso elk weekend en ik ben gewoon even heel erg benieuwd hoe het me af zal gaan.

De volgende stap is dat ik alleen nog onbespoten scharrelframbozen en ongebleekte bananen ga eten. Rauw. Uiteraard.

Nee hoor, geen zorgen. De gezondheidsgekkigheid houdt hiermee echt op. Drie keer in de week sporten en een maand geen drank.

Mijn enthousiasme is overigens wel besmettelijk gebleken. Sinds gisteren zijn zowel Vlam als Jill ook een aantal dagen per weer in de sportschool te vinden.

Volgend jaar herkent u ons niet meer terug denk ik.

Voor de strijd. De ‘na-foto’s’ mocht ik niet openbaar publiceren van Jill 😉

 

Nu kan ik niet anders.

Ik heb vorige week een contract getekend voor automatische incasso.

Ik zit een half jaar vast aan de sportschool.

En nee, ik was niet bevangen door de hitte. En er stond niemand met een pistool tegen mijn slaap aan. Het was een zeer weloverwogen eigen keuze. Nu móét ik wel voorlopig. Ik ben namelijk echt té krenterig om vijftig euro per maand weg te gooien. Ik heb mezelf met deze actie een enorme stok achter de deur gegeven.

Ik weet niet of dat overal zo gaat en geldt, maar gedurende onze zomervakantie kan ik mijn abonnement tijdelijk stop zetten. Ik gaf aan dat ik graag wilde verlengen, maar liever eerst weer voor een maand. Omdat we drie weken de hort op zijn en ik het zonde vond om voor Jan met de korte achternaam te betalen. Bleek dat dat dus niet hoeft.

Goeie service!

En een half jaar abonnement is negen euro per maand goedkoper dan elke maand los betalen. Dat is toch mooi één lippenstift! 😉

Wat kan ik melden over mijn voortgang? Voel ik al wat? Merk ik iets aan mijn lichaam?

Ik heb minder last van mijn thorax. Dat is één. Ik ben nu al veel minder stijf. Het is niet meer gebeurd dat ik ’s morgens verplicht mijn bed uit moest omdat ik van gekkigheid niet meer wist hoe ik moet liggen. Bij mij was mijn ruggenwervel soms zó stijf, dat diep ademhalen al pijn deed. Dat gevoel heb ik sinds een week niet meer. Ik slik beduidend minder pijnstillers. Dat is al dikke winst.

Ik ben anderhalve kilo afgevallen sinds ik ben begonnen.

Ik heb geen idee of ik meer spiermassa heb. Ik heb me namelijk toen ik begon niet laten opmeten en doorlichten. Als ik iets niet wil weten, is het uit hoeveel vet ik besta. Laat mij maar lekker struisvogel spelen op dat gebied.

Een oud klasgenoot die geheel toevallig ook aan de Milon begonnen was, een weekje voor mij, heeft de boel wel laten doormeten. En die heeft 2% meer spieren en 3% minder vet. Ik ga er voor het gemak van uit, dat dat voor mij ook wel geldt. Wij zijn even lang en wegen ook hetzelfde.

Verder merk ik dat het me allemaal veel makkelijker afgaat. Ik merk nu al dat mijn conditie verbeterd is. Grappig hoe snel dat gaat.

Neemt niet weg dat ik nog steeds met een fluorescerend paars hoofd het pand verlaat. Als ik twee keer de cirkel en tien minuten loopband heb gedaan, ben ik echt zo gaar als boter. Het kost me aardig wat inspanning.

Vandaag hakte er ook behoorlijk in. Ik ben zo leeg als wat. Ik moest werken tot half vier en wilde per se vandaag nog even sporten. Ik ken mezelf, één keer niet gaan en dan komt de klad er al in.

Ik kleedde me (na een zéér pittige werkdag) om op de praktijk. Hakken uit, sportschoenen aan. Mijn jurkje verruilde ik voor een legging en shirt en mijn oorbellen gingen in mijn tas. Vijf kilometer op de fiets en sporten.

Persoonlijk vind ik dat ik mezelf best een veer in eigen -eh- anus mag steken.

Niet?

Sportschoolupdate

Nou vooruit, toch een after foto. Die moeilijk kijkende framboos dat ben ik. Ik vloek ook behoorlijk met mijn jasje.

Ik kijk overigens alleen maar moeilijk omdat ik tegen de zon inkeek.

Het viel me namelijk -erewoord- 100% mee.

Ik geef eerlijk toe dat ik vlak voor ik me moest melden, een tikkie nerveus was. Want ten eerste is sporten niks voor mij en de laatste keer dat ik überhaupt iets deed, was ik begin twintig. En als ik dan iets doe, doe ik het liefst alleen, één op één. Ik verafschuw sportende groepen mensen. Vandaar mijn aversie tegen sportscholen.

Bij Milon stapte ik binnen en ongeveer zeven bejaarden waren fanatiek bezig op de apparaten. Mooi. Dat schepte meteen een band.

De man die er werkte heette me welkom en nam een intake af. Wat waren mijn doelen? Wat deed ik zelf al? Had ik beperkingen buiten mijn heup?

Hij maakte een profiel voor me aan en zette een pasje op mijn naam.

Daarna deden we een rondje door de cirkel en paste hij alle apparaten aan, aan mijn lichaamsverhoudingen en stelde hij de juiste weerstand in. Voor de niet-sportende kantoorbaan hebbende theemuts.

Vervolgens deden we samen ronde één en legde hij me uit wat de bedoeling was. Licht rood op de pilaar? Eerste apparaat pakken, pasje erin, op de knop drukken en het ding gaat automatisch in jouw houding staan. Als het groene licht aangaat, kun je beginnen. Per apparaat doe je een minuut lang oefeningen. Ideaal is twintig keer per minuut. En je moet zorgen dat je op de display in het groene gedeelte blijft, dan doe je de oefeningen op de juiste manier.

Springt de pilaar op rood, dan ben je klaar en heb je een halve minuut om naar de volgende oefening te gaan.

Op die cirkel staan zes apparaten voor krachttraining en twee voor cardio.

Die laatste doe je geen één, maar vier minuten. Totaal dus vier keer vier minuten cardio en twaalf keer twintig rek-strek-duw en trekpogingen.

Het verschil tussen de Milon apparaten en de gewone fitnessapparaten is dat bij de Milon apparaten de weerstand van én de heengaande én de teruggaande beweging ingesteld worden. Zo worden je spieren voor de heen en teruggaande beweging apart getraind. Dus doe je feitelijk twee oefeningen in één.

Die hele cirkel doe je twee keer.

Wat ik eerder al schreef: een beetje fitnessgoeroe zal er om moeten lachen.

Ik -als fanatieke niet-sporter- vond het goed te doen, maar het is niet zo dat het me als vanzelf afging. Fietsen op de hometrainer bijvoorbeeld, vier minuten lang behoorlijk stevig doortrappen op 150 watt (voor mij een goede weerstand, voor de gemiddelde vrouw aan de hoge kant, maar ik ben gewend om te fietsen) was een aardige inspanning.

Ik was dan ook “iets” rood na twee keer die cirkel.

Ik ben begonnen met een maandabonnement. Daarna evalueer ik wel of het baat heeft en of ik het nog steeds leuk vind.

En ja: ik heb hier en daar aardig spierpijn.

Ik denk dat ik die man van mij straks maar eens aan het masseren ga zetten…