Plogje 34

Omdat uren privé achter de laptop zitten nog niet bevorderlijk is voor de vliezen, gooi ik er vandaag een plogje tegenaan.

Lekker makkelijk 😉

Mevrouw had er niet veel zin an. Ze wilde zelfs niet bij mij op schoot!
Je moet even goed kijken: maar ik spotte het eerste driehoekje. Hoezee. Ik dacht dat die dingen nou wel eens uitgestorven zouden zijn. Not. #jeugdsentiment
Deze maakte Vlam. Weer eens wat anders dan grafstenen. Ik vind ze wel tof eigenlijk! ❤
Voor mijn verjaardag deed ik een “klein” lunchje. En ’s avonds at ik een friet speciaal én een frikandel speciaal. Goeie dag voor de geest. Tikkie minder voor het lichaam. Ik voelde de vaten dichtslibben.
Deze beauties sprongen zó in mijn winkelmandje. Want ik had natuurlijk bijna nog geen kerstballen 😉
Hé: Ferrero, wat is dit nou? Foutje. Uiteraard is er al een mail gestuurd en gevraagd om opheldering. Ik hoop op een énorme doos chocolade ter compensatie van het leed.
Hier heeft ze nog steeds geen zin. Je ziet haar denken. “Rot op!”. Ook poezen hebben wel eens hun week niet 😉

Plogje 32

Fijn een paar plaatjes vandaag. Bij gebrek aan verhalen in dat hoofd van mij.

Maandagmorgen is het alweer: AARRGGHH! Mijn lievelingsdag. Not.

Sterkte allemaal!

Jill en ik pakten ein-de-lijk weer eens samen een film. Life. Spannend! Het was een succes.
Van één lezeres kreeg ik de afgelopen week een flesje wietolie, van een andere deze lipstick. Ik ben een heuse goudvink met al die lieve mensen om me heen! ❤
Voor 2 (!) euro per doos kochten Vlam en alle nog aanwezig zijnde Mon Chéri. Op. Geen betere raad, dan voorraad tenslotte. Ze worden tot en met half oktober niet meer gemaakt; vandaar dat we ze héél graag wilden hebben.
Hoeraaaaa! Mijn tenen hebben de eerste buitenlucht al geproefd. Het smaakte naar meer 🙂
Hondsmoe was ik zaterdagmiddag. Misty ook, maar dan anders. Normaal mag ze nooit op ons bed. Maar ineens lag ze er… De sneak!

Plogje 28

Geen woorden maar beelden vandaag.

Goed weekend allemaal!

20170117_144037
Deze sucker zat in mijn bak met noten. Ik nam er een handje uit en alles was met draadjes aan elkaar gekleefd. Nou dan weet je het wel. Blegh.
20170117_141939
Dus toen moest ik deze wel eten. Nood breekt wetten. Of zoiets.
20170113_121725
3 keer hadden ze een fout gemaakt en toen deed ik mijn beklag bij Post NL. Ik gaf meteen al aan dat alleen excuses het dit keer niet gingen doen. En toen kreeg ik een vel zegels. Merci! Mooi opgelost.
terrein-vanaf-boven
Nog een maand of zes en dan lig ik daar te dobberen. Met rosé. Jieha!
0c72d578-786d-4094-9a1b-ab04cf840d8f
Ik heb daar niets meer aan toe te voegen. Eens met degene die dit schreef. Wat een aso zeg 😦
naamloos
Na het kijken van ‘de slimste mens’ ben ik eruit. Mijn bericht zorgde voor nogal wat commotie. Ik geloof dat ik Klaas moet delen met wat andere dames 😉
20141215_103509
Geen betere raad dan voorraad. Omdat ze straks een paar maanden niet te verkrijgen zijn, zijn wij al aan het hamsteren geslagen.

Heimelijke genoegens

Bij mijn lieve blog- en inmiddels ook irlvriendin mevrouw Williams, las ik vanmorgen een leuk en verrassend stukje over haar heimelijke genoegens.

Ik vraag me af of ik na bijna acht jaar bloggen en mijn openhartigheid nog opzienbarende zaken te melden heb voor u, maar ik ga mijn stinkende best doen.

Oké. Komt ie.

Waar wordt dit mensch stiekem blij van?

Mon chéri. Die smerige kersenbonbons van Ferrero. Eentje per dag. Bij de espresso die ik na mijn eten drink. Ik heb kersenbonbons gegeten van alle merken en van alle bakkers en van alle chocolatiers. Hele dure handgemaakte ook. Ik blief ze niet. Smeer maar in uw haar. Mon Chéri is de enige die nat en drankerig genoeg is.

Ik vind het zalig om als ik vrij ben, na de lunch even een uurtje te pitten. Liefst ga ik gewoon in bed liggen. Niet dat laffe op de bank. Nee, uitkleden en in bed gaan liggen. Opoe Klivia.

Soms bestel ik online een hele doos met kleding en houd ik niks. Omdat ik me heus wel realiseer dat ik niets nodig heb. Ik heb anderhalve meter kleding en een lade vol. Me dunkt genoeg. Die enorme doos moffel ik dan stiekem naar boven en als ik uit gepast ben, gaat ie ook weer in het geniep terug naar het postkantoor. Ik heb geen behoefte aan commentaar van Vlam. Die vindt dit namelijk een rare afwijking van me. Zelf word ik er heel blij van.

Ik houd er enorm van om een paar uur alleen thuis te zijn. Dat is geen geheim. Iedereen, incluis u, die weet dat. Maar het is soms zó erg, die drang even niemand te zien, dat ik echt een enorme opluchting ervaar die vanuit mijn tenen komt, als man en kind opge -eh- zout zijn. Ik voel me dan echt kilo’s lichter. En schuldig. Dat laatste kortdurend dan hè?

Sinds een paar weken neem ik bijna elke avond voor ik ga slapen, twee druppels wietolie mét THC. Ik ben aan het kijken of het helpt tegen mijn gewrichtspijn. Vooralsnog niet. Maar ik slaap als een os van dat spul. Wat een zaligheid.

Ik ben een mens met bijna dagelijks buikpijn. Vanaf kinds af aan al. Ik ben een zogenaamde “vasthouder”. Zelfs letterlijk. En als ik dan een periode heb dat ik in plaats van twee keer in de week, elke dág naar het toilet ga, dan kan ik daar enorm blij van worden. Dan kom ik echt intens gelukkig en ontspannen van het toilet af. Dan zie ik mezelf in de spiegel een blij ei zijn en dan vind ik mezelf echt ronduit gestoord.

Nou ja.

Het is handiger en goedkoper om dáár blij van te worden, dan wanneer je steeds nieuwe schoenen aanschaft.

Oh wacht.

Dat doe ik ook…

En u? Vertel? Waar wordt u nou stiekem blij van?