Gatenkaas

De leukste periode, en die dus ook meteen het snelst voorbij gaat, is het voorjaar. Met zijn gatenkaasrooster.

Pinkstertje hier, Hemelvaartje daar.

Ik word er wel blij van. De werkweken vliegen voorbij zeg.

Deze week hoef ik dus maar één hele en twee halve dagen te werken, daar raak ik dus niet echt oververmoeid van. En volgende week heb ik slechts drie hele dagen. Dan valt de donderdag weer uit vanwege Koningsdag. En de week dáárna, heb ik voor de verandering maar weer eens vakantie. Vervelend hoor.

Zoals inmiddels bij de meesten van u wel bekend heb ik het qua vrije dagen enorm getroffen met mijn werkgever. Ik heb buiten drie weken zomervakantie, een week met de Kerst, een week voorjaarsvakantie én een week herfstvakantie, dus ook nog eens een vracht extra dagen. Als hij niet in het pand is, mag ik namelijk geen medische handelingen uitvoeren. Hij is en blijft eindverantwoordelijk voor alles dat ik doe. Dus wanneer hij ziek is, of naschoolt, of uit moet slapen na een nachtdienst, hebben wij mazzel.

Aan de andere kant doe ik mijn nascholingen in mijn eigen tijd. En bij elke vakantie ga ik altijd even een paar uurtjes werken, een dag of wat voor we weer opengaan. Dan haal ik alle elektronische post binnen en koppel ik ze aan de juiste dossiers. Ik lees dan altijd alles even door zodat we goed beslagen ten ijs gaan. Niks zo slordig als wanneer je weer begint, er nog labuitslagen missen of dat iemand iets ergs heeft te melden en jij van niks weet. Mensen gaan er vanuit dat (ondanks dat we tweeënhalfduizend patiënten hebben) we alles weten en up-to-date zijn.

Wat wel een heel typisch verschijnsel is. U wilt niet wéten hoeveel berichten wij elke dag binnen krijgen over onze populatie. Labuitslagen, foto’s, brieven van specialisten en bezoeken aan de huisartsenpost, mutatieberichten vanuit het ziekenhuis: opname voor dit, ontslag naar huis et cetera.

En dan gebeurt het gewoon dat ik iemand tegenkom bij de Lidl, tussen broccoli en komkommer en dat diegene me dan vraagt of ik de brief van cardioloog X binnen hebt. Of hoe zijn cholesterol was. Als ik überhaupt al zou weten of dat zo is, denkt diegene dan werkelijk dat ik de inhoud uit mijn hoofd heb zitten leren? Mensen zijn vreemde wezens.

Maar ik dwaal weer eens gigantisch af.

Vakantie en vrij en zo, daar zou het over gaan.

Over veertien weken gaan we naar Moraira in Spanje. Veertien weken!

Afgelopen zondag kocht ik alvast maar een nieuwe bikini. Want deze vakantie hebben we een appartement gehuurd en delen we een zwembad met de buren. En gaan we naar het “gewone” strand. Niks rondlopen in onze blote konten dus. Er moest bil- en borstbedekkende kleding komen.

Oh, en de zonnebrandcrème is ook onderweg, die wordt morgen bezorgd.

Ik ben er vroeg bij, want voor je het weet is het half juli tenslotte.

Time flies.

Plogje 28

Geen woorden maar beelden vandaag.

Goed weekend allemaal!

20170117_144037
Deze sucker zat in mijn bak met noten. Ik nam er een handje uit en alles was met draadjes aan elkaar gekleefd. Nou dan weet je het wel. Blegh.
20170117_141939
Dus toen moest ik deze wel eten. Nood breekt wetten. Of zoiets.
20170113_121725
3 keer hadden ze een fout gemaakt en toen deed ik mijn beklag bij Post NL. Ik gaf meteen al aan dat alleen excuses het dit keer niet gingen doen. En toen kreeg ik een vel zegels. Merci! Mooi opgelost.
terrein-vanaf-boven
Nog een maand of zes en dan lig ik daar te dobberen. Met rosé. Jieha!
0c72d578-786d-4094-9a1b-ab04cf840d8f
Ik heb daar niets meer aan toe te voegen. Eens met degene die dit schreef. Wat een aso zeg :(
naamloos
Na het kijken van ‘de slimste mens’ ben ik eruit. Mijn bericht zorgde voor nogal wat commotie. Ik geloof dat ik Klaas moet delen met wat andere dames ;)
20141215_103509
Geen betere raad dan voorraad. Omdat ze straks een paar maanden niet te verkrijgen zijn, zijn wij al aan het hamsteren geslagen.

Vakantieplannen.

Vlam en ik zijn de afgelopen dagen druk bezig geweest om voor de aankomende zomervakantie een leuk huisje te vinden voor een redelijke prijs.

De Gekko in Lloret waar we enkele jaren naar toe zijn geweest zit al vol. Helaas.

“Ons” huisje aan het strand in Mimizan waar we vorig jaar zaten heeft inmiddels een nieuwe eigenaar die er meteen 400 euro per week bovenop smeet. Right. We zijn gekke Henkie niet. “Ja maar, het heeft nu tv en internet’. Alsof dat belangrijk is als je aan het strand zit.

Ik ben me al weken door verschillende Franse sites aan het worstelen zoekende naar hét perfecte plekje.

We hebben niet zoveel eisen. In de buurt van het strand moet het zijn. En twee slaapkamers hebben. En het moet er een beetje appetijtelijk uit zien.

Hadden we een budget van twee keer zoveel, dan was er niets aan de hand. Prachtige huizen zat.

Maar binnen dat wat wij te besteden hebben is het veel kommer en kwel. Sowieso zijn Fransen een rámp als het aankomt op het inrichten van hun huizen. Hoog gehalte plastic tafelkleden en eikenhouten kasten.

In hun vakantiehuisjes is het zo mogelijk nog erger. Oma is dood gegaan en we hebben al haar zooi er maar in gepropt. Zonde om weg te gooien. Zoiets.

En dan het gemiddelde terras! Van die (ooit) witte verweerde stapelstoeltjes zonder kussentjes, waarvan je na een kwartiertje al een houten reet -oh excuzes moi, derrière- hebt. Jaren zeventig parasols. Een verroeste barbecue. Ouwe troep.

Krakende bedden met matrassen van vijf centimeter dik, met de veren die er doorheen komen. Lekker met mijn heup en Vlams rug.

Ik ben echt geen verwend meisje. Maar het is wel leuk om je vakantie te vieren in een omgeving die enigszins comfortabel is. Je werkt je het hele jaar het leplazarus en dan ga je twee weekjes weg. Dan ga je toch niet vrijwillig én ook nog eens een smak geld betalen voor een enorme degradatie vergeleken met je eigen huis? Om die reden heb ik ook nul komma nul met kamperen. Betalen om te mogen afzien. Een raar fenomeen.

naamloos1
Hier zou een mens toch van aan de de prozac gaan?

Máááár: we zijn weer geslaagd. Dit jaar gaan we na veel wikken en wegen toch maar weer naar Spanje. Naar Moraira dit keer. Een stuk zuidelijker dan waar we “normaal” zaten. Een appartement op de begane grond, gedeeld zwembad, rustig afgesloten privé terras. Comfortabele bedden. Een sfeervolle inrichting.

En het heet ook “Gekko”.

Dat moet een goed voorteken zijn.

Nog zes maanden en twee weken geduld hebben.

Poeh.

U al plannen?