Schone lei.

Und?

Is de kust veilig?

Zijn ze eindelijk voorbij, al die “feestdagen”?

Gaan de blogjes niet meer over wie wat gegeten heeft en wie waar was op alle feestdagen? Zijn alle goede voornemens gepubliceerd? Alle jaarverslagen op het net geflikkerd? Alle top weet ik hoeveels weer voorbij? Kunnen we lekker weer over op de orde van de gewone dag? Leven in het hier en nu in plaats van dat was is geweest? Kerst en Oud & Nieuw zorgen bij het gros van de mensen voor enorme plassen sentiment. Bizar wat één en ander triggert in al die hoofden. Zelfs mijn vader, die Jill al járen niet heeft opgezocht, zelfs niet digitaal, vond het nodig haar te appen. Doe normaal!

Ik ben echt geen zuurpruim. Erewoord. Ik ben serieus waar iemand die houdt van gezelligheid en warmte en kaarsen en koken, eten en elkaar verwennen en samen zijn. Ik houd van kerstbomen en glitters en jezelf mooi aankleden. Maar ik vind december too much. Het is me te veel opgedrongen. En ik ben wars van zaken die verplicht zijn, situaties waarin ik gewoon in mee moet gaan en die ik uit moet zitten.

Ik geloof dat ik de eerste week van november al de eerste keer driving home for christmas hoorde. Binnen no-time gevolgd door de mannen van Wham.

De eerste kerstkaart viel al op de deurmat voor de goedheiligman zijn tabberd koud aan de wilgen had gehangen.

Ik ben -erewoord- via mijn werkmail honderden keren van alle goeds toegewenst. Ik kan moeilijk daar niet op reageren, want dat is namelijk onaardig en dat ben ik heus waar niet. En dus heb ik honderden keren met enige weerzin teruggecopy-pasted dat ik de tegenpartij ook gezellige dagen toewenste en voor het nieuwe jaar de beste wensen, goede gezondheid bladiebladiebla.

En volgende week maandag, als ik weer ga werken, begint het hele circus weer opnieuw.

Want al die mensen die me pre 2018 al de beste wensen hebben gewenst, gaan dat póst ook nog even dunnetjes over doen. Want stel je voor dat de boodschap niet over is gekomen?

Uiteraard niet alleen digitaal nog een extra keer, maar ook veelal lekker live. Liefst met natte zoenen op mijn beide wangen. Mensen die ik liever nogal uit mijn persoonlijke ruimte houd, dringen deze op het nieuwjaarsmoment in alle hevigheid binnen. Grijpen hun kans. Uit het niets duiken ze op me.

En het ergste: dit duurt tot pak ‘m beet begin februari. Dat het “officieel”maar mag tot Driekoningen, daar hebben de meeste mensen lak aan.

Al met al duren de feestdagen een klein kwartaal. Dat is toch verschrikkelijk voor een niet-feestdagen liefhebber als ik? Zeg nou zelf.

En dit jaar lijkt mijn aversie groter dan ooit. Een week na de zomervakantie begonnen de vliezen te vervelen dus het laatste kwartaal van 2017 is als in een waas aan mij voorbij getrokken.

Voor mijn gevoel was het Spanje, ziekenhuis en Kerstboom.

Oh, en die kerstboom? Die hebben we traditioneel op oudejaarsdag met woest gebaar over de rand van het balkon geflikkerd *

Wij zijn er klaar voor. Een schone lei. Kom maar door met dat nieuwe jaar.

Toedeledokie!

* En voor alle azijnpissers: ik heb speciaal van mijn schoonmoeder kaplaarzen geleend en ga ‘m strakjes keurig netjes bij de container zetten. No worries: ik ben geen Tokkie.