Begin-van-je-dag tag

Ik jatte maar weer eens een stokje. Deze las ik eerder deze week bij De Gans, maar ik zag ‘m nu ook gisteren bij Melody voorbijkomen. Geen idee of u er op zit te wachten te weten hoe mijn ochtendritueel eruit ziet, maar soit, het kan niet altijd een zelfverzonnen feest zijn hier.

Hoe laat gaat de wekker: om kwart over zes (!) Ik ga om half acht de deur uit dus ik besef me terdege dat het extreem aan de ruime kant is, dat ik best nog wat langer zou kunnen liggen. Maar als ik ergens een schurfthekel aan heb, is het aan haasten. Dat ik met zweet in den bilnaad en op den bovenlip het pand moet verlaten. Dus neem ik overal ruim te tijd voor.

Snoozen of meteen naast je bed? Meteen eruit. Wakker = wakker. Mits het weekend is. Dan lig ik graag nog even in Vlams armen. ‘Wil je er al uit?’ vraagt ie wel eens aan me. ‘Nee, nog één minuutje, ik lig zo lekker’… ‘Jaja, die minuutjes van jou kennen we’… is steevast zijn antwoord.

Wat is het eerste wat je doet als je ’s ochtends wakker wordt? De wekker op mijn telefoon uitzetten. Ik ben als de dood dat die afgaat namelijk. Van harde geluiden (en zeker ’s morgens vroeg) raak ik nogal geagiteerd.

Word je uit jezelf wakker? Of heb jij daarvoor een wekker nodig? Als mijn telefoon eens per maand afgaat, is het veel. Ik word altijd een minuut of vijf voor hij afgaat, uit mezelf wakker. Mijn biologische klok werkt perfect.

Koffie of thee? Ik dronk tot een week of drie geleden altijd een halve liter loeisterke Earl Grey. Zakje in de beker laten. De bodem niet kunnen zien. Zalig. Dat vind ik nog steeds. Maar tegenwoordig probeer ik te minderen met zwarte thee en begin ik de ochtend met een halve liter kefir. In de hoop dat mijn darmen beter gaan werken. Tot zover nul resultaat. Ik sta op het punt mijn thee weer te omarmen.

Ontbijt jij of sla je die maaltijd liever over? Ik ontbijt altijd. Ik heb altijd trek als ik wakker word. Doordeweeks met kefir. In het weekend met knäckebröd met geitenkaas.

Douchen of in bad? Douchen. Vrij lang. Mijn enige milieuzonde.

Hoeveel tijd heb je nodig voor je make-up en haar? Hooguit een kwartiertje. Ik maak me als ik moet werken altijd op. Mascara en concealer. Soms een beetje oogschaduw. Ben ik vrij dan ga ik net zo makkelijk met een blote-billen hoofd de deur uit. Mijn haar borstel ik en doe ik in een staart. Fohnen en stylen en getrut is niet aan mij besteed.

Hoe ziet je ochtendritueel eruit? Alles op het gemakkie.

Hoe laat ga je de deur uit? Half acht sharp.

Wat is je grootste ergernis in de ochtend? Geluiden en gedrentel op me heen. Wee je gebeente als je mij in de weg loopt. Of gaat praten tegen me. Of irritant vrolijk bent. Of te hard ademt. Maar verder heb ik geen ochtendhumeur hoor.

Wat is je tip om de ochtend zo goed mogelijk te starten? Voor mezelf? LAAT ME MET RUST!

Ik ben ook niet bepaald perfect…

Gisteren benoemde ik een paar van Vlams “tekortkomingen”.

Yvonne merkte terecht op: niemand is perfect ;-) Ik zou wel eens willen weten wat Vlam zou zeggen als hij dit stukje had geschreven.

Ik weet héél erg goed wat Vlam van mij vindt.

Ik weet zelf ook heel erg goed dat ik niet bepaald foutloos ben. Zelfreflectie is mij niet vreemd.

Dus ik vraag hem mooi niet een stukje over mijn tekortkomingen te schrijven, ik ben daar gek! Ik kan prima zelf benoemen wat er mis is met mij.

Zo ben ik nul geduldig. Alles gaat mij te langzaam. Ik wil bijvoorbeeld altijd voor we weggaan weten hoe laat we van plan zijn te vertrekken. Is dat elf uur, dan sta ik vijf voor elf startklaar. Is er een bepaalde huisgenoot, ik noem geen namen, maar hij heeft borsthaar, die dan om elf uur nog even op het gemak gaat plassen en wat drinken, dan kan ik hem wel wat aandoen. Ik krijg er serieus een hoge bloeddruk van, van wachten.

Mijn humeur wil nog wel eens wisselen. Jantje lacht, Jantje huilt. Dat kan per dag verschillen, maar ook per uur. Voor mezelf is het al shit, laat staan voor de mensen om mij heen.

Ik neem dingen die mensen me beloven heel serieus. Te serieus. Beloof je mij een appje te sturen als je ergens vertrekt en je verzaakt? Corrigerende uppercut. Zou je om elf uur thuis zijn en is het half twaalf en je bent er nog steeds niet? Vuurpeloton. Ik kan echt heel boos worden om niet nagekomen beloftes. Houd gewoon je mond en beloof niks. Dat is het beste.

Mijn vermogen om mensen iets uit te leggen is zwaar onder de maat. Voor mij zijn bepaalde zaken zo voor de hand liggend, heb ze zo helder in mijn hoofd, dat het bijna onbegrijpelijk is, dat iemand me niet snapt. Als ik iets nog een keer moet herhalen, slaat de ergernis al toe. Ik ben er de laatste jaren aardig beter in geworden, maar ben er nog lang niet. Ik zou een waardeloze juf zijn. Ik ben ook gestopt met het opleiden van stagiaires. Ik kreeg er een maagzweer van.

Ik ben erg op mezelf. Aan de ene kant lijk en ben ik heel extravert. Maar aan de andere kant laat ik zelden het achterste van mijn tong zien. En ik deel niet alles. Zelfs niet met Vlam. Omdat ik die behoefte gewoon niet heb. Ik heb geen geheimen, maar sommige zaken zijn louter en alleen voor mezelf. Ik vergeet ook wel eens dingen te vertellen. Omdat het zo in mijn systeem zit dingen zelf te verwerken.

Ik wil niet zeggen dat ik een ochtendhumeur heb, maar ik heb er wel een ontzettende hekel aan als ik ’s morgens meteen moet praten, als mensen tegen mij gaan praten of als ze om me heen gaan drentelen. En muziek wil ik ook niet als ik net wakker ben. Of fel licht. Kortom: mijn eigen isoleercelletje zou me wel wat lijken.

Eigenlijk -als ik er zo typende over nadenk- ben ik helemaal geen moeilijk mens.

Als dingen maar gewoon precies zo gaan zoals ik het wil, dan vallen er geen slachtoffers.