Hoppatee: weg ermee.

Daar gaat ie. In de prul. De Menostril. Na een week of zes houd ik het voor gezien. Niet wegens geen effect. Dat had het wel degelijk. Negatief welteverstaan. Ik ben zo labiel als de neten sinds ik begonnen ben met de Menostril en de L-Theanine. Ik wijt één en ander niet aan de laatste pil. Daar ga ik dan ook nog even mee door. Ik voel me echt alsof ik iets onder de leden heb. Ik ben niet vooruit te branden, heb nul energie. Mijn humeur wisselt per uur. Ik kan janken om niks. Ik heb ook nul zelfvertrouwen op dit moment. Ik twijfel aan alles. Is dat wat ik gekookt heb wel lekker? Houdt Vlam nog wel van me? Mijn eigen lichaam zit me in de weg. Kortom: ik heb me zelden zo rot gevoeld als in de afgelopen twee weken.

Ik zocht contact met een verpleegkundige die ik regelmatig tegenkom bij nascholingen en die haar eigen praktijk is begonnen op het gebied van overgangsklachten.

In eerste instantie om haar te vragen welk antidepressivum het beste effect heeft. Wat zij me zou adviseren.

Maar zij kwam met een ander idee.

Misschien verwerkt mijn lichaam mijn hormonen niet goed. En of ik wel eens had gedacht aan leverreiniging?

Eh. Nee?

Ze raadde me aan te googelen op mariadistel en DIM.

Die DIM sprak me om de één of andere reden meer aan.

Het complex bevat onder andere diindolylmethaan. Dat goedje, dat van nature voorkomt in bijvoorbeeld boerenkool, broccoli, radijs en bloemkool, stimuleert de lever bepaalde enzymen aan te maken die op hun beurt weer helpen om ongunstige oestrogeenwaarden af te breken en af te voeren en daarmee de balans te herstellen tussen de hormonen in het lichaam.

Het lijkt er namelijk op dat ik juist teveel oestrogeen heb. Dat die de overhand is gaan krijgen. Mijn progesteron, die moet omhoog. De balans is verstoord. Zo voelt het ook echt. Ik ben niet in balans. Ik herken mezelf soms niet meer.

Ik beredeneer met mijn boerenverstand dat DIM is wat ik nodig heb. Ik heb met die Menostril mijn lichaam de afgelopen periode juist oestrogenen zitten voeren en ik voel me echt flutter dan flut. Als ik googel op teveel aan oestrogenen en de effecten op verschillende functies in het lichaam, is het een “feest” van herkenning. Ik blijf vinken. Neerslachtigheid, aankomen, slaapproblemen, vetophopingen, vocht vasthouden, schommelende suikers, hoofdpijn…

Kortom: toedeledokie Menostril en hallo DIM.

U leest het wel weer. Over een maandje of wat.

To be continued…

 

Gooi maar op de hoop!

20170127_101539
Ziet u die leuke Tas van Tess op de achtergrond staan ook? ;)

Dit ben ik vanmorgen bij de kapper. Eens in de vier maanden ga ik nu naar Boujoura toe om mijn grijs te laten wegwerken. Ze verft mijn slapen weer donker en doet aan de buitenkant wat highlights. Ze doet dat zó goed, dat ik zelf amper kan zien dat het nep is. Ik fiets er graag voor om.

Het valt me nog mee. Ik ben 43 en heb alleen grijze slapen en hier en haar een dwarse haar die als een antenne overeind staat. Mijn moeder begon op haar 25e al met verven schijnt, dus ik ben een spekkoper.

“Gelukkig” heb ik zat andere kwaaltjes en dingetjes waaruit blijkt dat ik oud word.

Mijn borsten bijvoorbeeld. De befaamde potloodtest kan ik niet meer doorstaan. Hel, ik kan een complete XXL doos Caran d’Ache eronder proppen en dan nóg blijft ie hangen.

Mijn buik. Die hangt er gezellig bij zullen we maar zeggen.

Idem dito wat betreft mijn onderkin. Ik begin langzamerhand in een kalkoen te veranderen, met al die flappen.

Mijn veranderde cyclus. Daar wil ik het nu niet over hebben. Gék word ik er van.

Overal pijntjes. Ik zei het laatst tegen Vlam, er is bijna geen dag meer dat ik niet ergens iets voel. Hoofd, schouders, knie en teen. Soms moet ik als ik opsta, serieus waar even loskomen. Dan ben ik zo stijf als een hark. Bizar toch?

Ik begin meer en meer groeven in mijn voorhoofd te krijgen. En ik moet tegenwoordig echt een primer op mijn oogleden smeren want anders zit de oogschaduw en/of het kohllijntje geheid binnen een uur tegen de bovenkant van mijn ogen gestempeld. Als ik heb gehuild, is dat pvd drie dagen zichtbaar. Kleine oogjes met zo’n dikke rode rand. Zeer charmant.

De afgelopen weken had ik ineens een ander fenomeen, eentje dat ik nog niet had ervaren.

Ik liep hele dagen rond met een bizar hongergevoel. Craving naar voedsel was het bijna. Terwijl ik heel stabiel ben met dat wat ik eet. Ik heb me echt moeten bedwingen om niet de kast in te duiken en pakken koekjes open te gaan rukken. Ik. Die helemaal niet zo gek is op zoet.

Ik googelde “hongergevoel” en “overgangsklachten”. Verdomd. Door de daling van de oestrogeenspiegel neemt het hongergevoel toe en het verzadigingsgevoel af. Met als gevolg opslag van vet op (met name) de buikregio. Túúrlijk! Op de buik. Toe maar.

Om te janken vind ik het, dit verval.

Maar dat kan ik dan weer niet doen, want dan loop ik drie dagen voor aap met die wallen en opgezette ogen.

Zucht.

Zwart

Een paar dagen geleden las ik dit stuk.

Ik appte de link naar Vlam en vroeg hem het een keer aandachtig door te lezen.

Ik citeer uit dat stuk: ik kende ooit een man die –toen hij een paar maanden lang depressief was, aankwam, huilbuien had en zich niet kon concentreren op z’n werk–, naar een endocrinoloog ging. Die hem vertelde dat zijn lichaam testosteron aan het omzetten was in oestrogeen. “Oestrogeen?” Vroeg hij. “Net als dat spul in de pil? Is dit hoe het voelt?” Dít is hoe het voelt. Hij is waarschijnlijk de enige man die ik ooit zal ontmoeten die begrijpt hoe het is om in de emotionele achtbaan te zitten van vrouwelijke hormonen.

Ik lijd al een poosje aan wat vroeger PMS heette, maar dat nu PMDD genoemd wordt.
Beiden hebben betrekking op de periode voor de menstruatie. Maar PMS is meer de lichamelijke kant van het feest, PMDD de geestelijke.

PMDD wordt in het handboek DSM-IV gedefinieerd als een “depressieve stoornis die niet nader verklaard kan worden.”

Soms gaat het iets beter, soms gaat het kut.

Afgelopen cyclus was het meer dan kut. Op een gegeven moment stond ik met mijn fiets te wachten voor een verkeerslicht, terwijl ik bedacht dat wanneer ik mijn stuur ineens naar links zou gooien, ik overal vanaf zou zijn. Zalig.

Het is geen aanstelleritis, het is geen schreeuw om aandacht, ik overdrijf het niet, zo is het soms echt. Alles is zwart. Niets heeft meer glans. Gelukkig ben ik ergens nog wél zo helder, dat ik weet waar het vandaan komt en dat het over een paar dagen als bij toverslag weer voorbij is. En daar probeer ik me dan op te focussen.

Ik vertelde Vlam over die gevoelens. Vlam is -zonder daarbij in details te treden- ervaringsdeskundige op het gebied van depressies.

Ik ook. Ik heb er twee gehad. Een zogenaamde milde en een ernstige. Ik weet dus ook precies hoe het voelt. En geloof me, ik voel me enkele dagen per maand depressief. En flink ook.

Vorige week was het weer raak. Ik zat op de bank met Misty, Vlam stond onder de douche. Ineens overviel me een golf van somberheid. Ik kon het niet stoppen. Ik heb keihard zitten huilen. Om niks. Ik hoorde Vlam uit de douche komen en heb als een speer mijn tranen gedroogd en mezelf weer een beetje toonbaar gemaakt.

Omdat ik geen zin had om die niet-begrijpende blik van hem te zien. Omdat we net daarvoor bonje hadden gehad. Want hij moest zo op zijn tenen lopen, want ik was niet te genieten.

Ik stuurde hem dus dat linkje en schreef erbij dat ik heus wel snap dat niet alles om mij draait en dat ik dat ook helemaal niet verwacht. Ik vroeg hem, om als het weer zover is, om te proberen zich te herinneren hoe zijn eigen depressie voelde. En dat in zijn achterhoofd hebbende, pas te reageren op de situatie.

Misschien dat er dan iets meer begrip is van zijn kant.

Want om nou elke maand, nog een jaar of tien, woorden te krijgen om iets waar ik zelf geen enkele grip op heb? Daar heb ik nog minder zin in, in dan die k&*%$# periodes zelf.

En heel eerlijk gezegd, kan ik het er ook niet meer bij hebben. Het kost me al genoeg moeite overeind te blijven als ik me zo voel…