Nu kan ik niet anders.

Ik heb vorige week een contract getekend voor automatische incasso.

Ik zit een half jaar vast aan de sportschool.

En nee, ik was niet bevangen door de hitte. En er stond niemand met een pistool tegen mijn slaap aan. Het was een zeer weloverwogen eigen keuze. Nu móét ik wel voorlopig. Ik ben namelijk echt té krenterig om vijftig euro per maand weg te gooien. Ik heb mezelf met deze actie een enorme stok achter de deur gegeven.

Ik weet niet of dat overal zo gaat en geldt, maar gedurende onze zomervakantie kan ik mijn abonnement tijdelijk stop zetten. Ik gaf aan dat ik graag wilde verlengen, maar liever eerst weer voor een maand. Omdat we drie weken de hort op zijn en ik het zonde vond om voor Jan met de korte achternaam te betalen. Bleek dat dat dus niet hoeft.

Goeie service!

En een half jaar abonnement is negen euro per maand goedkoper dan elke maand los betalen. Dat is toch mooi één lippenstift! 😉

Wat kan ik melden over mijn voortgang? Voel ik al wat? Merk ik iets aan mijn lichaam?

Ik heb minder last van mijn thorax. Dat is één. Ik ben nu al veel minder stijf. Het is niet meer gebeurd dat ik ’s morgens verplicht mijn bed uit moest omdat ik van gekkigheid niet meer wist hoe ik moet liggen. Bij mij was mijn ruggenwervel soms zó stijf, dat diep ademhalen al pijn deed. Dat gevoel heb ik sinds een week niet meer. Ik slik beduidend minder pijnstillers. Dat is al dikke winst.

Ik ben anderhalve kilo afgevallen sinds ik ben begonnen.

Ik heb geen idee of ik meer spiermassa heb. Ik heb me namelijk toen ik begon niet laten opmeten en doorlichten. Als ik iets niet wil weten, is het uit hoeveel vet ik besta. Laat mij maar lekker struisvogel spelen op dat gebied.

Een oud klasgenoot die geheel toevallig ook aan de Milon begonnen was, een weekje voor mij, heeft de boel wel laten doormeten. En die heeft 2% meer spieren en 3% minder vet. Ik ga er voor het gemak van uit, dat dat voor mij ook wel geldt. Wij zijn even lang en wegen ook hetzelfde.

Verder merk ik dat het me allemaal veel makkelijker afgaat. Ik merk nu al dat mijn conditie verbeterd is. Grappig hoe snel dat gaat.

Neemt niet weg dat ik nog steeds met een fluorescerend paars hoofd het pand verlaat. Als ik twee keer de cirkel en tien minuten loopband heb gedaan, ben ik echt zo gaar als boter. Het kost me aardig wat inspanning.

Vandaag hakte er ook behoorlijk in. Ik ben zo leeg als wat. Ik moest werken tot half vier en wilde per se vandaag nog even sporten. Ik ken mezelf, één keer niet gaan en dan komt de klad er al in.

Ik kleedde me (na een zéér pittige werkdag) om op de praktijk. Hakken uit, sportschoenen aan. Mijn jurkje verruilde ik voor een legging en shirt en mijn oorbellen gingen in mijn tas. Vijf kilometer op de fiets en sporten.

Persoonlijk vind ik dat ik mezelf best een veer in eigen -eh- anus mag steken.

Niet?

Klivia en de Milon cirkel

Charming niet? Nou ja: ik heb iig bewijs dat ik wat gedaan heb 😉

Zo. Oma is net terug van de sportschool. Ik was de eerste die om klokslag acht uur binnenstapte. Ik? Mwoehahaha! Het moet niet gekker worden. Ik en het beste meisje van de klas? Op mijn vrije dag ook nog eens. Hou ouder, hoe gekker.

Tot en met de helft van de cirkel was ik trouwens de enige. Daarna stapte een soortgenoot van mij binnen: een enigszins uitgelubberde veertiger met overgewicht.

Tot zover is de tussenstand die ik nu in drie keer gezien heb: zeven bejaarden, een dozijn huisvrouwen en één pezige man van rond de vijftig. Kortom: ik voel me er wel thuis. Niks overal spieren en fanatici. Gewoon mensen, net als ik, die wat fitter proberen te zijn/blijven.

De beste tijden zijn dus ’s morgens meteen als ze opengaan, en tussen de middag. Ik ga dus ook echt proberen die tijden aan te houden. Ik heb geen zin om in de rij te moeten staan om te mogen beginnen.

Het hele proces is kinderlijk eenvoudig en helemaal voorgekauwd. Daar houd ik van. In dit geval dan. Ik heb geen zin om na te moeten denken. Ik wil mijn verplichte ding doen en weer wegwezen.

Hoe gaat het daar in zijn werk?

Je komt binnen, scant je pasje, hangt je tasje aan een kapstokje en je begint met je eerste apparaat. Insteken van de kaart, het martelwerktuig springt in de juiste positie, druk op start, wachten tot het groene licht aanspringt en beginnen maar. Op de display kun je zien hoeveel oefeningen je hebt gedaan, of je ze in het juiste tempo doet en hoeveel tijd je nog moet zien te volhouden. Bij de krachttrainingen is dat steeds één minuut. Bij de cardio vier.

Omdat het de bedoeling is dat je het einde nipt haalt, dus met pijn en moeite, heb ik links en rechts vandaag wat kilootjes bij geklikt.

Niet op de fiets, want ik wil mijn heup niet forceren. Zoals het nu gaat, vind ik het voorlopig wel prima.

En ook de crosstrainer laat ik even zoals hij nu staat, want ik vind dat ding op standje theemuts al pittig genoeg moet ik eerlijk bekennen.

Na de eerste sessie had ik iets spierpijn. Iets in de kuiten. En in wat meerdere mate op de borstspieren. Links vooral. Ik heb ook al een jaar last van die schouder, dus ook daar ga ik voorlopig niet overdrijven. Tien en dertien kilo drukken lijkt me even genoeg.

Voorbeeldje van mijn pagina.

Online kun je alles volgen dat je hebt gedaan. Voor de mensen die gek zijn op cijfertjes en graag beloond worden voor hun inspanningen is dat natuurlijk hartstikke leuk. Mij zegt het niet zoveel. Ik hoop het binnenkort aan mijn lichaam te gaan merken. Dat is het enige dat voor mij belangrijk is. Geen pijn meer. En op dit gewicht blijven, dat zou ik ook erg fijn vinden.

Ik was vandaag op de fiets naar de sportschool, met alle oefeningen, uit en thuis in een uurtje.

Misschien, héél misschien, houd ik dit wel vol…

Sportschoolupdate

Nou vooruit, toch een after foto. Die moeilijk kijkende framboos dat ben ik. Ik vloek ook behoorlijk met mijn jasje.

Ik kijk overigens alleen maar moeilijk omdat ik tegen de zon inkeek.

Het viel me namelijk -erewoord- 100% mee.

Ik geef eerlijk toe dat ik vlak voor ik me moest melden, een tikkie nerveus was. Want ten eerste is sporten niks voor mij en de laatste keer dat ik überhaupt iets deed, was ik begin twintig. En als ik dan iets doe, doe ik het liefst alleen, één op één. Ik verafschuw sportende groepen mensen. Vandaar mijn aversie tegen sportscholen.

Bij Milon stapte ik binnen en ongeveer zeven bejaarden waren fanatiek bezig op de apparaten. Mooi. Dat schepte meteen een band.

De man die er werkte heette me welkom en nam een intake af. Wat waren mijn doelen? Wat deed ik zelf al? Had ik beperkingen buiten mijn heup?

Hij maakte een profiel voor me aan en zette een pasje op mijn naam.

Daarna deden we een rondje door de cirkel en paste hij alle apparaten aan, aan mijn lichaamsverhoudingen en stelde hij de juiste weerstand in. Voor de niet-sportende kantoorbaan hebbende theemuts.

Vervolgens deden we samen ronde één en legde hij me uit wat de bedoeling was. Licht rood op de pilaar? Eerste apparaat pakken, pasje erin, op de knop drukken en het ding gaat automatisch in jouw houding staan. Als het groene licht aangaat, kun je beginnen. Per apparaat doe je een minuut lang oefeningen. Ideaal is twintig keer per minuut. En je moet zorgen dat je op de display in het groene gedeelte blijft, dan doe je de oefeningen op de juiste manier.

Springt de pilaar op rood, dan ben je klaar en heb je een halve minuut om naar de volgende oefening te gaan.

Op die cirkel staan zes apparaten voor krachttraining en twee voor cardio.

Die laatste doe je geen één, maar vier minuten. Totaal dus vier keer vier minuten cardio en twaalf keer twintig rek-strek-duw en trekpogingen.

Het verschil tussen de Milon apparaten en de gewone fitnessapparaten is dat bij de Milon apparaten de weerstand van én de heengaande én de teruggaande beweging ingesteld worden. Zo worden je spieren voor de heen en teruggaande beweging apart getraind. Dus doe je feitelijk twee oefeningen in één.

Die hele cirkel doe je twee keer.

Wat ik eerder al schreef: een beetje fitnessgoeroe zal er om moeten lachen.

Ik -als fanatieke niet-sporter- vond het goed te doen, maar het is niet zo dat het me als vanzelf afging. Fietsen op de hometrainer bijvoorbeeld, vier minuten lang behoorlijk stevig doortrappen op 150 watt (voor mij een goede weerstand, voor de gemiddelde vrouw aan de hoge kant, maar ik ben gewend om te fietsen) was een aardige inspanning.

Ik was dan ook “iets” rood na twee keer die cirkel.

Ik ben begonnen met een maandabonnement. Daarna evalueer ik wel of het baat heeft en of ik het nog steeds leuk vind.

En ja: ik heb hier en daar aardig spierpijn.

Ik denk dat ik die man van mij straks maar eens aan het masseren ga zetten…