Voorzichtig aan weer aan de bak.

Het gaat met rasse schreden vooruit met dat hoofd van me. Ik heb eigenlijk alleen nog last van oorsuizen en de hele dag een heel licht gezoem in mijn hoofd.

Ik doe de hele dag mijn (langzame) ding en dat gaat prima. Einde van de middag, begin van de avond, slaat de vermoeidheid toe. Dan begint de druk in mijn hoofd toe te nemen en start het echte zoemen ook weer. Ik weet precies waar die vliezen zitten nu. Ik voel ze kloppen en steken. Tegen de tijd dat ik naar bed ga heb ik ook lichte hoofdpijn.

Ik zit een beetje in een spagaat.

Ik ben nog niet volledig hersteld.

Maar ik ben te goed om ziek thuis te zitten.

En dus verzon ik het volgende: ik heb overleg gehad met Peter en Laura en ga de aankomende week proberen halve dagen te werken. Ik start vandaag en morgen om 12 uur en stop op 16 uur. Behalve als het echt niet goed gaat: dan ben ik eerder gevlogen. Vlam brengt en haalt me want conditietechnisch ben ik nog een ramp. Én fietsen én werken leek ons een beetje teveel van het goede. Peter rijdt tussen 12 en 14 uur visites dus van de 4 uur, heb ik er 2 voor “mezelf”… Geen gezeur, geen vragen, geen taken. Alleen ik en mijn computer. De deur blijft dicht en de telefoon gaat op spoed. Zalig.

Ik heb aangegeven dat ik dit jaar niet meehelp met het geven van de griepvaccinaties, die we deze week gaan uitdelen. “Even” een paar uur op mijn benen staan zie ik nu niet zitten.

Volgende week zijn we gesloten in verband met herfstvakantie dus dan kan ik weer een week bijkomen. Mocht dat nodig zijn.

De neuroloog die ik vorige week sprak was niet verbaasd dat het zo langzaam gaat. ‘Je hersenvliezen waren echt zeer fors gezwollen. Het kost tijd daarvan te herstellen’. Hij stelde nog een controle MRI voor, maar gaf eigenlijk meteen al aan dat het puur voor zijn eigen nieuwsgierigheid was. Geen klachten meer = normale vliezen. Ik sprak tevens met hem af dat wanneer ik ooit weer die killing hoofdpijn krijg (want dat zou dus kunnen, nóg vaker zo’n lek. Maar het kan ook bij een eenmalig iets blijven. Dat weten ze dus niet aangezien ze de oorzaak niet kennen), ik me meteen via de SEH mag melden en dat ik zonder tig onderzoeken gewoon een nieuw shot bloed in mijn rug krijg. Deze pijn en deze klachten zijn zó specifiek: ik zou ze uit duizenden herkennen. Ik bedankte beleefd voor de MRI en vertelde blij te zijn met onze afspraak.

Ik heb geen idee wat beter is: thuisblijven tot ik niets meer voel. Wat nog wéken kan gaan duren. Of weer langzaam gaan werken? Ik weet wel dat het voor mijn psyche beter is om me weer tussen de mensen te gaan begeven en de boel weer wat te prikkelen. Ik merkte vorige week dat het niet goed met me ging. Zo labiel als de neten, onzeker, veel huilen, snel geagiteerd.

Dusssss: ik ga me zo in jurk, panty en hakken hijsen en mijn ogen maar weer eens opmaken.

Doe eens gek.

Wat nou als je de staats zou winnen?

Ik had vanmorgen weer mijn eerste dagje werken na een dikke week vakantie.

Ik moet zeggen dat ik er ook wel weer aan toe was, aan iets doen.

In alle eerlijkheid moet ik namelijk bekennen dat Vlam dit keer de “boosdoener” was. Ik houd van die man naar de maan en terug, maar soms kan ik hem wat even minder om me heen hebben. En dan druk ik me buitengewoon netjes uit.

Normaal gesproken ligt dat geheel aan mij, kort lontje ten gevolge van de hormonen of gewoon heel erg de behoefte om alleen te zijn. Maar dit keer lag “de schuld” bij hem. Vlam heeft wat lichamelijke issues. Ik denk dat zijn lijf alle opgekropte spanning van de laatste tijd eruit aan het gooien is. Zeer vervelend voor hem natuurlijk, dat ten eerste. Maar als je dagenlang een nogal passieve man om je heen hebt, vreet dat energie. Ik ben -zoals bekend- nogal een emotiespons en kan echt meeleven- en genieten- en lijden met de mensen om me heen. Zo ook weer de afgelopen dagen. Hij slurpte me echt leeg.

Ik ging niet juichend naar mijn werk vanmorgen, dat zou een tikkie overdreven zijn, maar ik vond het ook niet erg. Vlam opperde nog me te brengen, maar ik verlangde naar even alleen, lekker fietsen. Bewegen. Frisse lucht.

(En toen ik eenmaal idioot vroeg in de druilerige regen fietste, was de lol er ook zo weer van af).

Ik houd van thuis zijn en kan ongelofelijk lui zijn op zijn tijd, maar als ik niks meer te doen zou hebben, dan zou ik echt gek worden. Ik ben, toen Jill baby was, een jaar of wat verplicht huismoeder geweest en de muren kwamen op me af. Ik snakte naar grotemensenpraat en me nuttig voelen. Mijn huis dweilen gaf me dat gevoel niet. 27/7 moederen ook niet. Ik sudderde maar wat en vrat me van pure ongeluk zomaar “ineens” tot maat 48.

(Meer dan) fulltime werken is het wat mij betreft echter ook niet. Toen Jill klein was heb ik altijd geroepen dat wanneer ze 16 of 17 zou zijn, ik weer vol aan de bak zou gaan. En nu is het zover en ik moet er niet aan dénken. Lang leve een dag voor jezelf. Daar kan echt geen salaris tegenop.

Het liefste zou ik stiekem nog minder willen werken dan dat ik nu doe. Vier ochtendjes lijkt me ideaal. Mocht het ooit financieel kunnen, dan zou ik het wel weten hoor.

Of we moeten gewoon de staats winnen. De rest van je leven doen wat je écht leuk vindt.

Wie doet het niet? Dagdromen over het winnen van de staatsloterij?

Ik wel hoor. En ik zou het wel weten. Boerderijtje met een grote keuken. Kippen. Pony met een leuk wagentje erachter. Tuinieren. Hangmat tussen twee oude bomen in. Vijver. Een klein kasje waar ik orchideeën kan kweken. Jam maken.

Zucht.

En tot die tijd gaat gewoon nog steeds vier dagen in de week om kwart over zes de wekker en ploeteren we voort.

Nog maar drieëntwintig jaar.

Valt best mee als je het heel snel achter elkaar zegt…

*kucht*