Plogje 34

Omdat uren privé achter de laptop zitten nog niet bevorderlijk is voor de vliezen, gooi ik er vandaag een plogje tegenaan.

Lekker makkelijk 😉

Mevrouw had er niet veel zin an. Ze wilde zelfs niet bij mij op schoot!
Je moet even goed kijken: maar ik spotte het eerste driehoekje. Hoezee. Ik dacht dat die dingen nou wel eens uitgestorven zouden zijn. Not. #jeugdsentiment
Deze maakte Vlam. Weer eens wat anders dan grafstenen. Ik vind ze wel tof eigenlijk! ❤
Voor mijn verjaardag deed ik een “klein” lunchje. En ’s avonds at ik een friet speciaal én een frikandel speciaal. Goeie dag voor de geest. Tikkie minder voor het lichaam. Ik voelde de vaten dichtslibben.
Deze beauties sprongen zó in mijn winkelmandje. Want ik had natuurlijk bijna nog geen kerstballen 😉
Hé: Ferrero, wat is dit nou? Foutje. Uiteraard is er al een mail gestuurd en gevraagd om opheldering. Ik hoop op een énorme doos chocolade ter compensatie van het leed.
Hier heeft ze nog steeds geen zin. Je ziet haar denken. “Rot op!”. Ook poezen hebben wel eens hun week niet 😉

Ons uitgavepatroon.

Cleo vroeg me enige tijd geleden, toen ik u opriep met interessante onderwerpen voor HVD te komen dit: ik zou het interessant vinden om iets te lezen over je (jullie) uitgavenpatroon. Waarom geld uitgeven aan schoenen, luxe eten etc als jullie buffer beperkt is? Geen oordeel hoor, gewoon nieuwsgierig 😉

Mijn persoonlijke blog is meer de plek om die vragen te beantwoorden.

Wij hebben inderdaad een beperkte (lees: geen) buffer. Al jaren zijn we gat na gat aan het dichten. Toen ik Vlam leerde kennen had hij veel schulden. Hij had voor hij mij leerde kennen al nooit een buffer, toen kwam de crisis en zat hij veel thuis. En dan gaat het hard. Dat was niet handig van hem.

Maar achteraf kijk je een koe in zijn kont.

Ik heb toen ook heel serieus over nagedacht of ik wel wat met hem wilde beginnen. Had ik zin in die shit?

Ja. Ik ben er met open armen en open hart ingestapt. Omdat Vlam de allerliefste man is die ik ooit heb ontmoet. Hij is attent, genereus, empathisch en kan mij met al mijn nukken en bijzondere manier van coping en wisselend humeur prima handelen.

Nog steeds hebben we schulden. Op dit moment moeten we nog één en ander aan de belastingvrienden betalen en wil de boekhouder ook graag nog wat geld zien.

Natuurlijk zullen de sparende en strenge budgetvoerende mensen onder u ons voor gek verklaren. Waarom gaan jullie in vredesnaam op vakantie als je daar eigenlijk geen geld voor hebt?

U heeft hartstikke gelijk.

Feit is alleen dat de gemiddelde man in Nederland 79, 1 jaar wordt en de gemiddelde vrouw 82,8. Vlam en ik hebben elkaar op “latere leeftijd” leren kennen. Ik wil met die man op vakantie en kunnen terugkijken op leuke periodes. Ook als gezin zijnde, met Jill samen. Niet dat we straks iets gaan mankeren/pas echt oud zijn en Jill is uitgevlogen en wij niet meer weg kunnen. Maar fijn wél alles afbetaald hebben. Hoezee.

Hier en nu en niet daar en straks, dat is wat we (binnen bepaalde kaders) hanteren. Misschien is dat heel kortzichtig. En hebben we straks enorm spijt. Maar daar dealen we later dan wel weer mee.

Ook is het zo dat we ons allebei het leplazarus werken en (alhoewel ik het een jeukuitdrukking vind) ik vind dat we “recht hebben” op twee weken per jaar vakantie.

De rest van het jaar zijn we, mijns inziens, erg rustig met geld.

Uit eten gaan we zelden. En áls we gaan, is het simpel. Pizzaatje of ergens tapas eten. Maar even nadenken, op jaarbasis? Hmmm. Met zijn drietjes gaan we vijf keer per jaar ergens wat eten. Vlam met zijn vrienden drie keer? En ik lunch zo eens per twee maanden met iemand.

We eten dus meestal thuis. Cleo noemde luxe eten. Dat valt wel mee. We letten erg op met wat we kopen, vergelijken prijzen. En hebben we op zaterdag zin in griet maar die blijkt twintig euro per kilo te kosten, dan wijken we uit naar kabeljauw. Onze dagelijkse boodschappen worden ook niet zomaar gekocht. We letten erg op aanbiedingen, verwerken restjes tot andere gerechten en ik fiets rustig naar de andere kant van de stad als daar de shampoo twee halen, één betalen is.

En die schoenen, daar kom ik in een andere keer op terug. Dat wordt teveel voor één blog… 😉

Vooruitziende blik

Ik weet niet hoe het met uw man/vrouw gesteld is, maar de mijne zit in een andere tijdzone. Eentje waar de tijd heel anders verloopt dan in mijn wereld.

Gaat hij een biertje doen en zegt hij het niet laat te maken, dan is hij in ieder geval na tweeën thuis. Meestal nog veel later. Als ík zeg het niet laat te maken, bedoel ik daarmee voor twaalf uur. Als ik überhaupt al iets uithuizigs onderneem. Ik ben al jaren fervent huismus.

Dit weekend was Vlam de hort op. Zijn jaarlijkse uitje naar de Ardennen. Iets met bier en golfen.

Prima. Is ‘m van harte gegund.

Vanmorgen appte hij dat ze nog een tussenstop maakten in Genk om daar ook nog even achttien holes te pakken. Om twaalf uur hadden ze een baan.

En wat wilde ik met het eten?

Ik appte terug dat hij dat zelf mocht verzorgen. Dat ik eerlijk gezegd geen zin had om te wachten tot hij weer op het nest zou zijn.

Ik vind het meer dan goed dat hij zelf dit weekend plant en beleeft zoals hij dat wil. Prima als je het ten volste benut en op de valreep nóg een baan pakt. Maar verwacht dan niet van mij dat ik mijn plannen aan ga passen aan de zijne. Laat mij dan ook lekker mijn ding doen.

Mijn ding is in ieder geval niet mijn best doen in de keuken terwijl ik van te voren al weet dat hij (te) laat thuis komt. Ik kan namelijk rekenen. Je loopt achttien holes in ongeveer vier uur. Genk is ruim twee uur rijden. Twaalf plus vier plus twee is al zes uur. Dan moet er niets tegenzitten. En hij moet nog even een omweg maken om zijn vriend thuis af te zetten. Spullen eruit. Gereedschap weer terug in de auto. Vlam is iemand die sowieso daar behoorlijk wat later vertrekt dan zelf ingeschat en van te voren vermeldt. Dus één en ander gaat betekenen dat ik met een verpieterde pan eten én een gigantische hypo op mijn echtgenoot moet gaan zitten wachten. Dank je de koekoek.

Ik appte dus ook terug: zal ik een pizza meenemen voor je?

In de tussentijd was mij al verweten dat ik zo lief en hartelijk reageerde. Appen gaat zo lekker langs elkaar heen soms.

Nee, dat klopt. Mijn reactie was ook niet lief en hartelijk. Dat geef ik ook toe. Maar na ruim zes jaar ken ik mijn man door en door. Dit is de derde keer dat ze zo’n weekendje doen. De voorgaande jaren trapte ik er steeds in. Dan zat ik te wachten tot hij thuis kwam. Deze ezel is klaar met haar hoofd stoten.

Pizza it is.

En tuurlijk ben ik blij hem straks weer te zien.

Dus ik wil ‘m best even voor hem in de oven zetten.

Ik ben tenslotte de rotste niet.