Wasbenzine op een smeulend vuurtje.

Dag mannen! U kunt meteen weg klikken ben ik bang. Het is namelijk weer zover. Ze zemelt vandaag weer eens over haar hormonen.

Ik flikkerde de Menostril weg zoals u weet. Ik ben zelden zo neerslachtig geweest als met die pillen. Bizar. Kon de hele dag wel janken. Om rotdingen, maar ook om mooie dingen. Zingende merel: tranen in mijn ogen. Lieve reactie op mijn blog: snotteren. “Kritiek” op mijn kookkunsten: boehoehoe. Gék werd ik van mezelf. En ik zag er niet uit. Er was geen oogcrème tegenaan te smeren.

Ik startte een week of twee geleden met de DIM capsules. Twee per dag. En ik nam daarbij een goeie multivitamine voor de 40+ vrouw. Met wat extra magnesium en vitamine B. En ik haalde mijn korrels Nux Vomica C200 (tegen de agressie) en Ignatia MK (tegen de tranen) onder het stof vandaan. Ik nam weer trouw elke vrijdag van allebei één korrel.

En wonder oh wonder: ik knapte weer op. Voelde me weer zelfverzekerd. Ik zat op een gegeven moment ineens weer zo lekker in mijn vel, ik fietste toen naar huis, en alles kwam zo mooi binnen, dat ik bijna overliep van geluk. Klinkt heel overdreven. Maar ik was zo blij dat ik dat weer mocht voelen. De zon in mijn gezicht. Vrij zijn. Windje mee. Heerlijk.

Vrijdag werd ik, drie dagen te vroeg, ongesteld. Eigenlijk zonder pre-ellendige verschijnselen.

Vlam en ik hebben de week voorafgaand aan mijn happy period, één akkefietje gehad. Ik kwam moe vanuit mijn werk en Vlam was -mijns inziens- aan het klagen en zielig doen, zoals mannen dat zo goed kunnen. Hij had een blaasontsteking en een pijnlijke, overbelaste schouder. Hij was hondsmoe. Logisch. Maar ik was ook moe en voelde me met al dat extra vocht als een aangespoelde potvis en had nét even wat minder zin in een patiënt op de bank. Als je al een hele dag mensen met gezondheidsproblemen om je heen hebt gehad, wil je thuis dus gewoon even he-le-maal niks. Je moet een schilder bij thuiskomst ook niet vragen of ie nú het plafond wil gaan witten.

Als je man de hele dag vrij is geweest, echt geen ene -excusez le mot- reet heeft gedaan en dan op de bank blijft liggen en jij moet dan ook nog -na een drukke werkdag- in je uppie de tafel te dekken en koken, tsja; dan triggert dat. Zeker bij een op het punt van ongesteldheid staande vrouw. En Vlam was ook nog zo dom om aan me te vragen ‘of er wat was’...

Dat bleek net zoiets als een fles wasbenzine op een smeulend vuurtje flikkeren. Bonje. Ik ben weggevlucht, wandelen met een vriendin. En toen ik weer thuis kwam, maakten we het weer goed. Op de schaal van ellende gaf ik het een tweetje. Ergo: te verwaarlozen. En ik wijt dit dus niet aan mijn hormonen. Ik was gedurende een hele blije eisprong ook een tikkie geïrriteerd geraakt van Vlams “misser”. Vrouwen permitteren zich nooit die luxe van blijven liggen, valt mij op. Die gaan gewoon door. Tot ze omvallen.

Maar dat -lieve mensen- is voer voor een ander blog.

Hoppatee: weg ermee.

Daar gaat ie. In de prul. De Menostril. Na een week of zes houd ik het voor gezien. Niet wegens geen effect. Dat had het wel degelijk. Negatief welteverstaan. Ik ben zo labiel als de neten sinds ik begonnen ben met de Menostril en de L-Theanine. Ik wijt één en ander niet aan de laatste pil. Daar ga ik dan ook nog even mee door. Ik voel me echt alsof ik iets onder de leden heb. Ik ben niet vooruit te branden, heb nul energie. Mijn humeur wisselt per uur. Ik kan janken om niks. Ik heb ook nul zelfvertrouwen op dit moment. Ik twijfel aan alles. Is dat wat ik gekookt heb wel lekker? Houdt Vlam nog wel van me? Mijn eigen lichaam zit me in de weg. Kortom: ik heb me zelden zo rot gevoeld als in de afgelopen twee weken.

Ik zocht contact met een verpleegkundige die ik regelmatig tegenkom bij nascholingen en die haar eigen praktijk is begonnen op het gebied van overgangsklachten.

In eerste instantie om haar te vragen welk antidepressivum het beste effect heeft. Wat zij me zou adviseren.

Maar zij kwam met een ander idee.

Misschien verwerkt mijn lichaam mijn hormonen niet goed. En of ik wel eens had gedacht aan leverreiniging?

Eh. Nee?

Ze raadde me aan te googelen op mariadistel en DIM.

Die DIM sprak me om de één of andere reden meer aan.

Het complex bevat onder andere diindolylmethaan. Dat goedje, dat van nature voorkomt in bijvoorbeeld boerenkool, broccoli, radijs en bloemkool, stimuleert de lever bepaalde enzymen aan te maken die op hun beurt weer helpen om ongunstige oestrogeenwaarden af te breken en af te voeren en daarmee de balans te herstellen tussen de hormonen in het lichaam.

Het lijkt er namelijk op dat ik juist teveel oestrogeen heb. Dat die de overhand is gaan krijgen. Mijn progesteron, die moet omhoog. De balans is verstoord. Zo voelt het ook echt. Ik ben niet in balans. Ik herken mezelf soms niet meer.

Ik beredeneer met mijn boerenverstand dat DIM is wat ik nodig heb. Ik heb met die Menostril mijn lichaam de afgelopen periode juist oestrogenen zitten voeren en ik voel me echt flutter dan flut. Als ik googel op teveel aan oestrogenen en de effecten op verschillende functies in het lichaam, is het een “feest” van herkenning. Ik blijf vinken. Neerslachtigheid, aankomen, slaapproblemen, vetophopingen, vocht vasthouden, schommelende suikers, hoofdpijn…

Kortom: toedeledokie Menostril en hallo DIM.

U leest het wel weer. Over een maandje of wat.

To be continued…

 

Op de valreep gestrand.

Het leek zo goed te gaan deze cyclus.

Tot vrijdagavond.

Vlam is iemand die met vlagen vastgekleefd zit aan zijn iFoon. Dat irriteert mij altijd al  mateloos. Als hij van de trap naar beneden loopt en nog even zijn Facebook bekijkt. Dat ik dan achter hem loop en geen kant op kan, want meneer stagneert de boel. Wat de F kan er nou zó belangrijk zijn dat je op dat moment, op die plek moet checken?

Of als wij ergens even wat drinken of eten. Ik sta nog niet op om te plassen en hij heeft dat ding al in zijn handen.

Stel je een vraag aan Vlam en hij weet het antwoord niet, dan gaat hij het opzoeken op zijn telefoon. Maar Vlam is een slechte zoeker. Ik typ twee steekwoorden en geef je binnen no time antwoord. Vlam niet, die scrolt zich het lazarus. Waardoor het ganse gesprek stagneert en iedereen hem vol verwachting aan zit te kijken. Ik heb het al zo vaak gezegd, als ik achter mijn zin een vraagteken zet, verwacht ik niet à la minuut een antwoord.

Als iemand hem belt, dan kan hij niet níét opnemen. Hij moet gehoor geven aan de bellert. Of we nou zitten te eten of niet, hij neemt op. In de loop van de zeven jaar heb ik dat er redelijk uit gemept want ik vind dat superaso. Maar zijn telefoon ligt altijd rechts van hem op tafel en hij ziet wie er belt. En je merkt aan hem dat het hem onrustig maakt, het wachten tot hij terug kan bellen. Ik kan het net zo goed wel oké vinden dat hij opneemt.

Hij heeft er ook een handje van te gaan zitten bellen in de auto, waar ik bij ben. Vlam heeft een zeer harde stem van zichzelf. En hij is aan één oor doof. En hij is in de veronderstelling dat hij de afstand tussen hem en de ontvanger daadwerkelijk met zijn stem moet zien te overbruggen. Niets maakt mij zó agressief als daarnaast zitten. Dat heb ik hem al diverse keren uitgelegd. En hij blijft het doen. Nou is het geluid an sich al voor mij een reden om mezelf uit een rijdende auto te laten vallen. Maar verplicht bij een telefoongesprek aanwezig zijn waar jij niets aan hebt en wat je ook nul interesseert, is zo mogelijk nog erger. Waarom hij het blijft doen? Geen idee.

Vrijdagavond hadden we nog niet onze laatste hap naar binnen en de telefoon werd gepakt en Facebook stond alweer open.

Met veel kabaal stond ik op haalde ik de tafel leeg. Op mijn eigen zachtzinnige en subtiele manier.

“Of er iets was?

Nogal was er iets.

Het draaide helemaal om: uiteraard was ik niet te genieten, moest ik zeker ongesteld worden en liep hij op zijn tenen.

Puntje bij paaltje ben ik alleen met Jill naar het etentje van een vriendin gegaan en dook hij de kroeg in.

Het is dat ik na een uur of twee een zeer lief appje kreeg, want ik was echt voornemens die avond een hotel in te duiken. Slaappillen, bedsokken, oplader, lenzendoosje en tandenborstel zaten namelijk al in mijn handtas.

Kortom: experiment maand één is gruwelijk mislukt.

Op naar de tweede maand.

De beloofde tussenstand

Een maand geleden had ik een vréselijke aanloop naar mijn menstruatie. Ik kon alleen maar janken. Ik was heel erg neerslachtig. Het was (voor de zoveelste keer) zo erg, dat ik overwoog aan Peter een recept te vragen voor een antidepressivum. Beu was ik het en niet zo’n klein beetje ook.

Van lieve lezeres Luz kreeg ik achter de schermen de tip L-Theanine en Menostril te kopen en daarmee aan de slag te gaan.

De eerste om rustiger van te worden.

De tweede om mijn hormoonbalans weer op orde te krijgen.

Ik heb het nu een maand gebruikt. Nou ja: minus zes dagen. Want ik ben als niet chronische medicijngebruiker niet gewend om elke dag iets te slikken. Ik ben het een paar keer vergeten. Ik neem het ’s morgens in. Ik merkte dat L-Theanine en THC niet handig samengaan. Ik werd heel erg “wattig” wakker elke keer. Niet fijn.

Ik had eerlijk gezegd niet in de gaten dat het alweer bijna feest was, tot mijn menstruatieapp gisteren een melding gaf: uw menstruatie komt binnen vijf dagen.

Ik schrok er van.

Ik miste namelijk één en ander.

Om mee te beginnen de hormoonheks die zich kapot ergert aan Vlam en alle geluidjes die uit hem komen en die in gedachten normaliter elke maand een uzi op hem leeg schiet. Die lelijk tegen hem doet, snauwt en die alles dat hij doet, dik, vet afkeurt.

De zere borsten. Een nieuwigheidje was het laatste half jaar dat ik een dag of acht voor mijn happy period enorme gevoelige borsten kreeg. Zelfs zo erg dat ik ze vasthield als ik de trap afliep. Zelfs mijn BH thuis aanhield. En ik mensen die alleen al maar naar ze keken, wilde neerhoeken.

Het janken. Oké, oké, gisteren snotterde ik even de nek van Vlam vol. Maar dat had te maken met mijn lichamelijke klachten. De heup die nog na suddert en die me gisteren aardig nekte met een lullig klein wandelingetje van vijf kilometer. Ik voelde me bejaard. En heel zielig. Maar verder? Niks neerslachtig. Niks over-emotioneel. Ik moest niet janken toen ik een hele straat vol prachtige Prunussen zag. Vorige maand had ik me snikkend om zo’n boom geklemd waarschijnlijk.

Ik voel inmiddels wel dat ik vocht vasthoud. En mijn weegschaal vanmorgen bevestigde dat helaas ook wel.

En er rommelt wat onderin mijn buik.

En ik slaap weer superlicht. Vannacht was K met peren. Ondanks de THC olie, heb ik elk uur op de klok gezien. Tussen de bedrijven door heb ik wel geslapen, maar al met al was het een zeer matige nacht.

Maar verder? Voel ik me lekker als kip.

Nog vier dagen te gaan.

Zal mij benieuwen.

Ik heb goeie hoop. Normaal gesproken ben ik allang aan het instorten. En loopt Vlam al met een verontruste, op zijn hoede zijnde blik met een grote boog om me heen. Ik vertel ‘m niks deze maand. Ik waarschuw hem niet. En ik maak niet preventief mijn excuses. Iets dat ik normaliter wel doe.

We zien wel waar het menstruatieschip strandt.

Ervaringsdeskundigen aanwezig?

Vorige week vertelde ik over mijn enorme dip die ik deze cyclus weer heb getrotseerd.

Het was er niet eentje van het kaliber code rood. Er zijn de afgelopen twee – drie jaar wel eens momenten geweest dat ik zó neerslachtig was, dat ik echt op mijn fiets voor het stoplicht gestaan heb met de gedachte ‘als ik nu mijn stuur naar links gooi, is alles voorbij’.

Deze keer was het gewoon zo alsof alle glans uit mijn leven was. “Slechts” code oranje. Niets was leuk, alles was shit. Ik irriteerde Vlam. Ik zag het aan hem. Toen hij me op de bus zette van Rotterdam naar Zierikzee, zag ik bijna opluchting in zijn ogen toen ik wegliep. En dat deed pijn. Want ik deed écht mijn stinkende best er het beste van te maken.

Dat zijn de momenten dat ik het allerliefste een hotelkamer zou willen huren. En daar drie dagen in bed zou willen gaan liggen. Of uren onder de douche blijven staan. Dikke nachten maken; in coma met een slaappil.

Maar dat kan niet. Want ik heb mijn werk. En een gezin.

Ik kan u zeggen dat het verdomd veel moeite kost om alles “gewoon” door te laten gaan als je je zo voelt.

En dan is het in mijn geval nog wel zo, dat ondanks de zwarte wolken, ik weet dat het over gaat. Volhouden, vastbijten en doorgaan. Ik heb in het verleden één depressie gehad. En een dysthyme stoornis. Het voelt precies zo. Maar nu is het tijdelijk. Dat is de enige “opluchting” die er tijdens die buien doorheen sijpelt. Waar ik me dan ook aan optrek.

En toch ben ik het hartstikke zat. Schijt- en schijtziek word ik er van dat ik me soms wel een derde van de maand zo voel.

Ik schreef het al: vandaag zou ik Peter vragen om een recept Lexapro.

Maar de mist is opgetrokken en ik ben er weer.

En dan lijken dingen weer heel anders. Het is net als met lichamelijke pijn. Goddank vergeet je die.

En heel eerlijk gezegd zie ik er enorm tegenop. Want ik ken de hele waslijst met bijwerkingen natuurlijk uit mijn hoofd. En ik ben ondanks mijn werk in een huisartsenpost, geen voorstander van chemische pillen als het ook anders kan. En ik zou mezelf enorm gaan missen. Want het middel kan ook de positieve emoties afvlakken. En daar moet ik echt niet aan denken. Ik wil niet “sudderen”. Ik wil voelen.

Achter de schermen kreeg ik -hoera- een enorm lieve mail. Van een hormoonervaringsdeskundige.

Die raadde mij aan L-Theanine te kopen. Tegen de neerslachtigheid.

En iets met een dikke dosering isoflavonen, plantaardige oestrogenen even simpel gezegd. Die het tekort aanvullen dat ontstaat als je eigen hormoonspiegels gaan veranderen. Mijn keuze is gevallen op Menostril. Hoge dosering, goede prijs.

Van beide producten heb ik voor twee maanden gekocht.

En mocht het niet werken, dan ga ik dat gesprek met mijn werkgever aan. Beloofd.

En nou ben ik natuurlijk heel erg benieuwd of er meer vrouwen zijn die deze middelen gebruiken en er ervaring mee hebben.

Komt u maar door met die (liefst succes)verhalen!