Wonderbaarlijke situaties.

Soms, heel soms, ben ik even zó klaar met mijn werk.

Ik heb af en toe namelijk echt het idee dat de gemiddelde mens het IQ van een watervlo heeft. Echt totaal geen idee heeft hoe zijn/haar lichaam werkt en ook geen zin heeft zich erin te verdiepen. Want waarom zou je dat doen, als je je huisarts kan mailen en alle domme vragen gewoon kan stellen? Want jawel beste mensen, ondanks dat het ten stelligste ontkend wordt op elke nascholing die ik volg, bestaan ze wél, domme vragen.

Ik noem er zomaar een paar.

Dat je een nieuwe diabeet hebt en twintig minuten lang met behulp van plaatjes en tekeningen op echt Epie en Lepsie niveau uitlegt dat de werking van de alvleesklier minder is geworden, waardoor je minder insuline aanmaakt. Dat insuline suiker in je lichaam verwerkt. Heb je te weinig insuline, dan heb je teveel suiker in je bloed. Met alle gevolgen van dien. Dat je iemand dan tussendoor bemoedigend aankijkt, zo van ‘u snapt me toch?’ en dat je eindigt met ‘helder? Nog vragen?’ en dat iemand dan echt bloedserieus vraagt of ze nou een te hoog of te laag niveau suiker heeft? Dan wil je toch iemand met je tekenblokje vól een mep geven?

Of een jongeman, begin twintig, die chlamydia heeft. Zijn vriendin ook, maar die zit in een andere praktijk. Dat je dan heul erg ongelofelijk duidelijk (denk je) vertelt dat het énorm belangrijk is, dat ook zij die kuur neemt en aanvraagt bij haar eigen huisarts en dat ze nadat ze allebei die pillen ophebben, ze een week geen seks mogen hebben. Op geen enkel gebied. Slijmvliezen, alle slijmvliezen, kunnen de ziekte doorgeven. En dat je dan een mail krijgt en dat daarin verteld wordt dat hij haar gebeft heeft. En zij hem gepijpt. Of dat ook onder seks valt? Nee hoor, ik noem dat tuinieren. En had ik pvd alle holtes en variaties moeten opnoemen dan?

Dat je via de spoedlijn (!) gebeld wordt. ‘Ik heb ál een úúr buikpijn!’ Een uur? (Ik heb wel eens wekenlang buikpijn.) En dat je dan vraagt of zhij al iets geprobeerd heeft tegen de pijn? ‘Wat dan?’ ‘Nou, een paracetamolletje bijvoorbeeld?’ En dat je dan een oorverdovende stilte aan de andere kant hoort. ‘Weet u wat? Neem er twee in, ga even lekker liggen, leg eventueel een kruikje op de buik en als het over een uurtje nog zo’n pijn doet, bel me dan even terug’. Ik hoor nooit meer iets terug, maar dat zal u niet verbazen. Hoop ik…

Mensen die mij mailen en vragen wat het telefoonnummer is van de fysio’s die bij ons in het gebouw zitten? Of hoeveel ibuprofen ze per dag mogen nemen? Of waar we gevestigd zijn? Hoe laat het lab opengaat?

Beste mensen: heeft u ooit wel eens van Google gehoord?

Heet ik Tom Tom?

Weet u waarvoor dat enorme stuk papier is dat ook in uw doosje met pijnstillers zit?

Zucht.

Hele diepe zucht.

Is het nog te laat om me om te laten scholen tot boswachter?

Lookalike

Toen ik vorige week thuiskwam en mijn weekend begonnen was, trok ik al mijn kleren uit en plofte neer op ons bed. Ik wilde even een siësta inlassen. Het was na een paar dagen tropisch weer nogal van de hete op onze slaapkamer onder het schuine dak. Dus ik zette de ventilator aan.

Ik keek naar mijn uitzicht en realiseerde me dat één en ander niet bepaald geil en/of charmant was. Die sókken ook! Vreselijk. Soms schrik ik er zelf van.

Voor de grap maakte ik een foto en zette het op Facebook.

20160915_135215

Een vriend van mij reageerde met “waarom moet ik altijd aan Bridget Jones denken als ik jouw foto’s zie?”

Ehm.

Waarschijnlijk omdat ik wel een ietsiepietsie van haar weg heb?

Ik kan ook buitengewoon onhandig zijn. Struikelen. Morsen. Kwijlen. Mijn wijn naast mijn mond gieten. Met mijn kop tegen een etalageruit knallen omdat ik denk dat hij verder weg is. Van stoepranden flikkeren. Met een kaartje nog aan mijn jas een hele dag rondlopen. U kent het wel. (Of niet, wat een zaligheid moet dat zijn.)

Net als Bridget ben ik een ster in de verkeerde dingen zeggen op de verkeerde momenten.

Pas geleden zaten we koffie te drinken bij een opdrachtgever van Vlam, en diens vrouw. Ze informeerde me naar mijn werk. Ze kende via haar eigen huisarts wel een praktijkondersteuner GGZ, maar van mijn functie had ze nog nooit gehoord. “Doe jij niks met de geestelijke kant?” Ik vertelde dat ik me had gespecialiseerd in diverse chronische ziektes. GGZ zou echt mijn ding niet zijn. Ik heb niks met borderliners, grapte ik. “Oh, onze oudste dochter is er eentje” zei ze. Terwijl ze me (gelukkig!) geamuseerd aankeek. Ik voelde mezelf kleiner worden. Ik had heel erg graag in het putje in het terras willen verdwijnen op dat moment.

Vandaag had ik een afspraak met een artsenbezoeker en de deur was dicht. Ik hoor haar aan komen lopen en ze gooit zo, zonder kloppen, mijn deur open. Ik floepte er zonder bij na te denken iets uit van “Oh, dat is onopgevoed zeg, zomaar binnenvallen”. Ze verschoot er van. Ik ook. Ik had het best op een andere toon kunnen zeggen natuurlijk. Oeps.

Ik heb me er maar bij neergelegd dat ik nogal van de onhandige ben. Bridget Jones in real life. Gaat nooit veranderen.

En dus schafte ik van de week bij Lidl een heuse Bridget onderbroek aan.

Staat ook erg leuk bij die sokken…

20160919_160105