Neem er nog eentje!

Jill had afgelopen weekend een verjaardagsfeestje van een vriend. Gewoon bij hem thuis.

Er was bier ondanks dat het gros vijftien en zestien jaar was.

Ik heb daar zelf absoluut geen probleem mee. Jill mag van ons ook al enkele jaren alcohol drinken, ook al wordt ze in maart pas achttien.

Wij zijn van mening dat je beter in de veilige omgeving van je eigen huis af en toe een glaasje kunt nemen om te zien en te ervaren wat alcohol met je doet. En daarbij: ik ben zelf puber geweest, Vlam ook. En wij weten dat wanneer je iets verbiedt, het des te aantrekkelijker wordt. En als ik iets niet zou willen, is het dat Jill ergens anders losgaat, ziek wordt, risico’s gaat nemen, een makkelijk doelwit wordt van wie dan ook. Of verzin het maar. Brrr…

Terug naar het feestje.

Vader en moeder van het feestvarken waren gewoon thuis. Weliswaar boven. Maar aanwezig. Vader schijnt zo nu en dan met een schaal bitterballen rond te zijn gegaan.

En tóch had een aantal jongens zoveel gezopen dat het mis ging. Eentje kotste de gang onder. En een tweede was zo apathisch dat hij op de bank zijn plas heeft laten lopen.

Ik heb zelf toen/ooit en de laatste jaren ook wel eens te diep in het glaasje gekeken, maar het zó bont gemaakt dat ik heb staan overgeven? En láát staan dat ik zo ver heen was dat ik in mijn broek heb gepiest.

Volgens mij moet je bij in je broek piesen ladder- maar dan ook ladderzat zijn. Tegen de beruchte comagrens aanzitten.

Jill zei ook dat hij echt wezenloos op de bank zat.

Kijk, en dát vind ik dus niet kunnen. Je mag van mij drank schenken op de verjaardag van jouw zoon die zeventien wordt. En je mag het van mij (uitsluitend na akkoord van de andere ouders) ook aan anderen geven. Maar als toeziend ouder heb je de verantwoording. Kom op zeg! Je loopt rond met bitterballen en de beste vriend van je zoon zit daar glazig voor zich uit te staren? Dan zíé je toch dat het veel te veel is? Je ként die jongen toch door en door? Dan had je als ouder al uren daardoor ‘nee’ moeten verkopen. En als het stiekem gebeurd was, zuipen in de tuin bijvoorbeeld, dat hij ‘ineens’ dronken was, dan had je zijn ouders moeten bellen en moeten vragen of ze hem op wilden komen halen. En als ze voor hadden gedronken, dan heb je ze toch binnen zien komen? Als nuchter persoon zie je toch van een kilometer afstand al dat iemand aangeschoten of dronken is?

Ik vind dat je zeker niet door moeten schenken of had moeten doen alsof je neus bloedt.

De ouders van de jarige job hebben overigens ook niets gezegd na afloop. Hebben kots en urine opgeruimd en aan zoon gevraagd of hij het naar zijn zin heeft gehad.

On-be-grij-pe-lijk!

Volgens mij missen die mensen zelf een aantal hersencellen.

Bron: Pixabay.com (3027249)

Sommige mensen zijn niet geschikt voor hun functie.

Er stond in mijn concepten al een maand of vier een screenshot dat ik maakte van de Telegraaf. Wiskundeleraar mishandeld. Wraak van een ex-leerling die al zeventien jaar van school was.

Ik snap dat wel.

Ik zou mijn oude wiskundeleraar van de havo ook tig jaar na dato nog een corrigerende uppercut willen uitdelen. Die geodriehoek van hem tussen zijn ogen willen planten. Die aanwijsstok van hem in zijn gelijkzijdige driehoekje… Nou ja: u begrijpt mijn punt wel.

Die man was een ster in niet-lesgeven. Hij had alleen oog en tijd voor leerlingen die het wél begrepen. Kon je niet meekomen, dan was je dom. Opgestoken vingers werden genegeerd.

In de brugklas ging mijn wiskundelichtje al uit. Met die vre-se-lijk-e vergelijkingen. Ik ben iemand die als er 86 staat, 68 leest. Telefoonnummers lezen? Horror. Ik heb in ons systeem op de praktijk ze ook allemaal genoteerd als o6 1256 8743. Met ruimte ertussen, overzichtelijk. Want anders zie ik het geheid niet. Hoe vaak ik niet het verkeerde nummer draai? En bestel ik recepten dan moet ik het echt goed narekenen met een appje. Zomaar uit de losse pols voor 3 weken iets bestellen dat iemand 4 keer per dag moet slikken? Kortsluiting. Echt. Dus reken ik het uit: 4 x 7 x 3.

Ik raakte op de lagere school al lichtelijk in paniek bij het gewone rekenen. Met als het aller-allerergste de zogenaamde verhaaltjessommen. Zoals deze:

Leonardo wil een struisvogelren aanleggen met 100 m hekwerk. Met dit hekwerk wil hij een struisvogelren maken met een zo groot mogelijk oppervlak. Het type hekwerk dat hij gebruikt kan hij niet buigen, wel heeft hij 4 hoekstukken met elk een hoek van 90°. Wat wordt de oppervlakte van deze struisvogelren?

Ik heb geen enkel idee waar ik moet beginnen met zulke opdrachten? Wat is 90 graden? Hoezo niet buigen? En waarom wil iemand überhaupt struisvogels houden?

Zulke opdrachten geven mij een knalrode kop, een torenhoge bloeddruk en zweethanden. Maar geen antwoord. Ik gok meestal maar gewoon.

En toen die wiskundelul begon over cosinussen en tangens, had hij net zo goed Swahili kunnen praten; ik begreep er geen zak van. Waar hád die man het over?

De constructie en eigenschappen van de cosinus zijn analoog aan die van de sinus. Bladiebla. De grafiek van de cosinus gelijk is aan de π/2 naar links verschoven grafiek van de sinus. De sinus en cosinus van de hoek van 45° zijn gelijk. Dit blijft als er een aantal keer 180° bij wordt opgeteld.

Huh?

Ten overstaan van een hele klas keek hij me minachtend aan toen ik een repetitie terugkreeg met daarop een twee. ‘Klivia’ zei hij ‘ga jij maar naar de huishoudschool. Het wordt echt nooit wat met jou’.

Ik kon wel door de grond zakken.

Mijn zeer gewaardeerde HVD collega Marga blogde er pas geleden ook al over. Die werd als jonge meid zijnde, even professioneel met de grond gelijk gemaakt door haar danslerares. Met haar slopende ‘Misschien moet jij na de pauze maar een T-shirt aantrekken over je strakke pakje’. Anno nu heeft ze nog last van het minderwaardige gevoel dat ze kreeg op dat moment.

Bizar.

Zulke mensen zouden verboden moeten worden op zulke belangrijke plekken.

Hip hek

Ik heb vorige winter een mooie lange zwarte nepbontjas gekregen van mijn vriendin Els. Hij was haar te groot geworden. Mij paste hij als nog wel, maar inmiddels is er -Goddank- negen kilo minder mij en zwabberde de jas aan alle kanten om me heen.

Weinig charmant.

Dus kocht ik mezelf afgelopen week een heuse faux fur jas. Donkergrijs en superzacht (ik wil mezelf de hele tijd betasten als ik dat ding aan heb. Ik moet daar echt mee ophouden want het is geen gezicht) en ik ben er echt happy as Larry mee.

Jill ook.

Toen ze ‘m zag hangen aan de kapstok, klonk er een zeer enthousiaste kreet. In één adem gevolgd door ‘mag ik hem af en toe van je lenen? Aaaaahhh?’

Er wordt behoorlijk wat geleend van me trouwens.

Gelukkig heeft ze grotere voeten dan ik, want anders zou ik doorlopend mijn geliefde schoenen kwijt zijn.

Maar voor de rest?

Truien, vestjes, blousejes; mijn volledige kledingkast heb ik inmiddels wel al op WhatsApp voorbij zien komen. Dan zit ik ’s morgens op mijn werk en ontvang ik foto’s van mijn eigen kleren. Met daaronder ‘mag ik deze vandaag aan?’ en lachendhuilende smileys.

Mijn zwarte C&A broek, met extra hoge taille, voor de uitgelubberde veertiger, is één van haar favorieten. Want die zit zo lekker. Duh.

Mijn nagellakken worden ook “geleend” want ondanks dat het wicht zelf een slordige veertig flesjes heeft, zit er nét nooit de juiste kleur tussen. En die heb ik dan weer wel natuurlijk.

Voor Kerst hebben Vlam en ik haar maar een eigen Sexy Lips van Laura Mercier gegeven, want mijn exemplaar was danig geslonken omdat mevrouw hem wel heel mooi vond staan op haar eigen lippen.

Mevrouw heeft sowieso niets te klagen.

Er gaat nogal eens wat haar kant op.

Pas geleden kreeg ze een zwart jurkje van -blijkbaar- een door pubermeisjes nogal goedgekeurd merk. Ik had in een iets te optimistische bui dat ding in maatje ‘L’ gekocht, terwijl mijn buik, ondanks de min negen kilo, toch echt nog steeds helaas een ‘XL’etje’ is. Ik zag en voelde me als een braadworst die ene keer dat ik hem aanhad. En dus schoof ik die jurk door naar dochterlief en kocht ik een nieuwe in een maat groter.

Zaterdagavond gingen we even een hapje eten in de stad en Jill trok het bewuste jurkje aan. ‘Doe jij de jouwe ook aan mam?’ vroeg ze me. Leuk vond ik dat, zo heerlijk zonder schaamte. Als mijn moeder vroeger hetzelfde had aangetrokken als ik, was ik overleden van gêne waarschijnlijk.

Ik vind het wel grappig én ook complimenteus dat Jill zoveel van wat ik draag, goedkeurt. Blijkbaar ben ik met mijn 43 nog aardig hip.

En ik kleed me echt niet hotter than my daughter hoor, geen zorgen mensen.

Dochterophemelblog

‘Ja maar, ik help je toch heel vaak met het uitruimen van de vaatwasser’ was Jills reactie op mijn blog over haar slordigheid.

‘Dat klopt schatje, het is natuurlijk niet alleen maar kommer en kwel. Je doet veel voor me. Weet je wat? Mijn volgende blog gaat over jou en wat ik allemaal zo leuk aan je vind’.

Voila.

Laten we beginnen bij het begin. Ik werd per ongeluk zwanger. De meesten van jullie kennen het verhaal al wel. Geen onbevlekte ontvangenis, maar een niet serieuze relatie die heel kort geduurd heeft met als gevolg dat ik na afloop zwanger bleek.

Ondanks dat ik daarvoor altijd heb gegild dat ik nooit moeder wilde worden, koos ik ervoor de baby geboren te laten worden. Ik zou er het beste van maken. Ik had géén idee hoe ik één en ander aan ging pakken, maar ik had in ieder geval voorbeelden genoeg hoe het vooral níét moest.

Ik heb mijn stinkende best gedaan. Geprobeerd het uitingsgehandicapte dat ik had, niet door te geven aan haar. Ik ben haar geknuffeld en gezoend en gecomplimenteerd tot ik een ons woog. Ik heb -hopelijk- haar altijd het idee gegeven dat ze bij me terecht kon. Dat ik haar nooit zou laten vallen.

Jill is nu bijna 17 en een prachtig mens, al ben ik natuurlijk niet bepaald objectief te noemen.

Ze is mooi om te zien, alles dat ze aantrekt, staat haar. Zelfs in een juten zak straalt ze nog iets gracieus uit. Ze heeft geweldig dik haar. Mooie ogen. Lange, slanke benen.

Maar ook haar uitstraling is prachtig. Zacht en gevoelig.

Ze straalt uit wat ze van binnen is. Jill is iemand die -zeker voor haar leeftijd- heel sociaal is. Ze deelt heel makkelijk. Ze denkt altijd aan anderen.

Dat uit zich in -inderdaad- de eerder genoemde vaatwasser. Hoort ze dat ik dat ding opentrek en begin met uitruimen, dan komt ze altijd helpen. Omdat ze weet dat ik er een schurfthekel aan heb. En omdat ze weet dat ik na een lange dag werken ook moe ben. Ze kan ook net doen alsof ze het niet hoort en op de bank blijven zitten. Dat doet ze nooit. Ze springt altijd op.

Met verjaardagen, Kerst en onze trouwdag doet ze altijd enorm haar best op een cadeautje. En is het iets waar ze een hele dag voor moet werken, dan koopt ze het gewoon. Ze denkt er geen moment over na.

Als ik haar iets vraag (even helpen sjouwen met iets, een vuilniszak weggooien, een kastje verschuiven, aardappels schillen) dan zal ze het gewoon doen. Zonder te mokken. Zonder ‘ja maar’. Ze laat vallen waar ze mee bezig is en komt eraan.

Ik probeer mijn blogjes altijd zo rond de 500 woorden te houden, anders leest geen hond ze meer. Maar echt, ik kan nog duizenden woorden lyrisch doorgaan over hoe blij ik met haar ben en hoe mooi ik haar vind.

Ik zei het van de week nog tegen Henk, Jill heeft mijn leven verrijkt.

En zo is het.

Puberzooi

6e22febe-e269-431a-9d97-04e612f072d2Mijn dochter is de liefste en de leukste.

Echt.

Ze heeft maar één ding dat ik echt waardeloos vind. Ze is laks en slordig. En dat is prima zolang ze dat in haar eigen kamer houdt, maar dat is helaas niet het geval. Overal waar ze komt, laat ze een spoor van haar aanwezigheid na.

Bordjes en kopjes die op het aanrecht staan, die de vaatwasser niet hebben gehaald. Terwijl de afstand tussen die twee ongeveer een meter is. Wat is PVD het probleem om het netjes weg te werken? En ook irritant: die zeldzame keer dat de vaat de wasser wél haalt, is de klep even helemaal open doen teveel moeite. Ze frommelt haar hand naar binnen en zet de vaat voorin het apparaat. Daar waar het niet hoort. Noem me dwanggestoord, maar vaatwassers ruim je op een bepaalde manier in, zodat er het meeste inpast. Of niet? Jill niet.

Ik tref regelmatig haar beide opladers nog in het stopcontact. Foon en pad zijn eruit gehaald, maar het is echt teveel moeite om de stekkers er ook even uit te halen. Ik heb al een miljoen keer uitgelegd dat die dingen zonder telefoon net zoveel stroom vreten als wanneer ze opladen. Doet haar geen ene reet. Misschien moet ik haar gewoon een keer een maandje gas en elektra laten betalen? Kijken of ze het wél voelt als het haar (in plaats van mijn) in de portemonnee raakt?

Dingen die ik op de trap leg, die van haar zijn, die dus mee moeten naar haar oord, neemt ze nooit mee. Nog liever pakt ze een polsstok om erover heen te springen, dan dat ze het oppakt. Bizar.

Haar schoenen flikkert ze altijd onder aan de trap. Waardoor de óf de deur naar de voorraadkast blokkeren, óf dat je onderweg naar boven er je nek over breekt. Ik schop die dingen soms wel vijftien keer op een dag de andere kant op.

Wij zetten altijd -na het afwassen- naast de voordeur een pedaalemmerzakje met afval. Het is de bedoeling dat de eerste die daar langsloopt, het mee naar beneden neemt en weggooit. Jill doet daar niet aan. Die is oost Indisch blind voor die zakken. Zou ik er een schoenendoos van Nike zetten, of een tasje van Victoria’s Secret, dan zou het haar wél opvallen.

Mevrouw ligt altijd en eeuwig onder een fleecedeken op de bank. Prima. Lekker doen. Maar vouw dat ding ajb even netjes op als je naar bed gaat. Kost je één minuutje. Meer niet. Doet ze niet.

Ik schreef al in het begin van dit stuk: op haar eigen kamer mag ze doen en laten wat ze wil. Daar zal ik zelden over zeiken. Neemt echter niet weg, dat ik het wél zonde vind wat ze doet met die ruimte. Ze heeft de grootste kamer, er is zoveel van te maken, maar het is één grote zwijnenstal.

Iedereen zegt altijd tegen me: joh let maar op, als ze straks op haar zelf woont, zul je zien, dat ze wél netjes wordt.

Maar wat de hel heb ik daaraan?

20161124_133235
Haar verzameling afval.
20161124_133248
De lades van een kastje dichtdoen is echt veel te veel moeite… De make-up doekjes die je moeder net gekocht heeft voor je even opruimen, ook.
20161124_133304
Dit is een bed. Echt. Gaat ze slapen, dan flikkert ze alles op de grond. Logisch.