Ja of nee?

Ik draai mijn eigen longspreekuren en blaas elke week even in onze spirometer, als een biologische ijk voor het apparaat. Mijn FEV1 is rond 124%, mijn CV plusminus 118% en mijn is Tiffenau 84%. U als leek zegt het waarschijnlijk helemaal niks, die cijfertjes. Maar neemt u maar van mij aan dat ik verdomd goed blaas. Ik blaas zelfs buiten mijn curve, ik heb een longleeftijd van 24 jaar terwijl ik 43 ben.

Ik ben ook zelden tot nooit verkouden, laat staan dat ik luchtweginfecties heb. Vorig jaar had ik voor het eerst in mijn leven een stevige bronchitis. Ademhalen deed pijn, ik kon niet goed doorademen -wat ik heel eng vond- en ik fietste als een bejaarde. Het heeft weken geduurd voor ik hersteld was. Buiten die eenmalige episode weet ik dus niet hoe het voelt om benauwd te zijn.

Diverse mensen die ik ken weten dat helaas maar al te goed. Ze hebben namelijk CF en hun eigen longen lopen vol met slijm of hun donorlongen worden afgestoten door hun lichaam waardoor ze weer een nieuw set longen nodig hebben.

Ik ken ook mensen die elke week tig keer heen en weer moeten naar het ziekenhuis omdat hun nieren bijna niet meer werken. Die dus uren en uren kwijt zijn met aan een apparaat hangen. Die altijd hondsmoe zijn. Wiens toekomst heel erg onzeker is.

Ik kan nog wel even doorgaan. De wachtlijst van mensen die een nieuw orgaan zouden kunnen gebruiken is ein-de-loos.

Ik heb sinds 1998 een donorcodicil en ben ook aangemeld bij Orgaandonatie.nu. Ongeacht of je wel of niet gelooft of er leven na de dood is, denk ik dat je je lichaam niet meer nodig hebt na je dood. Of wel? Ik hoop dat wanneer ik kom te overlijden, Vlam mijn wensen wil accepteren. Dat hij zich over zijn verdriet en afgrijzen “mijn lichaam leeg te roven” of te “verminken” heen kan zetten en de doktoren alsjeblieft hun werk wil laten doen. Vlam heeft het bijzondere idee in zijn hoofd dat men in ziekenhuizen¬†eerder de stekker eruit trekt als iemand een donorcodicil heeft. Dat ze minder moeite doen iemand te laten overleven.

Dat is wel regelmatig een puntje van discussie hier thuis.

Laten we voorop stellen dat ik geen type ben dat wijst met vingertjes. Nooit. Ik zal mensen nooit aanvallen op dat wat ze vinden of willen of kiezen. Ik vind oprecht dat iedereen moet doen en laten waar zhij zich prettig bij voelt. Met als kanttekening dat je daarbij andere mensen niet tot last bent.

Met het niet hebben van een donorcodicil bezorg je je medemens geen last. Maar je helpt ze ook niet.

Geen ene moer.

Denk daar maar eens over na.

En als u het eng vindt, het idee dat uw lichaam “leeggeroofd” wordt; u kunt ook iets doen terwijl u nog leeft.

Hier bijvoorbeeld.

Of hier.

Kleine moeite, groot plezier.

Gisteren gingen ze op de bus. Wattenstaafjes met mijn wangslijmvlies. Ik kom in een database en kan mogelijk in de toekomst opgeroepen worden om stamcellen te doneren. Ik hakte nu maar eens de knoop door, toen een vriend van Vlam weer een lymfoom bleek te hebben en straks nieuwe stamcellen nodig heeft…