Gatenkaas

De leukste periode, en die dus ook meteen het snelst voorbij gaat, is het voorjaar. Met zijn gatenkaasrooster.

Pinkstertje hier, Hemelvaartje daar.

Ik word er wel blij van. De werkweken vliegen voorbij zeg.

Deze week hoef ik dus maar één hele en twee halve dagen te werken, daar raak ik dus niet echt oververmoeid van. En volgende week heb ik slechts drie hele dagen. Dan valt de donderdag weer uit vanwege Koningsdag. En de week dáárna, heb ik voor de verandering maar weer eens vakantie. Vervelend hoor.

Zoals inmiddels bij de meesten van u wel bekend heb ik het qua vrije dagen enorm getroffen met mijn werkgever. Ik heb buiten drie weken zomervakantie, een week met de Kerst, een week voorjaarsvakantie én een week herfstvakantie, dus ook nog eens een vracht extra dagen. Als hij niet in het pand is, mag ik namelijk geen medische handelingen uitvoeren. Hij is en blijft eindverantwoordelijk voor alles dat ik doe. Dus wanneer hij ziek is, of naschoolt, of uit moet slapen na een nachtdienst, hebben wij mazzel.

Aan de andere kant doe ik mijn nascholingen in mijn eigen tijd. En bij elke vakantie ga ik altijd even een paar uurtjes werken, een dag of wat voor we weer opengaan. Dan haal ik alle elektronische post binnen en koppel ik ze aan de juiste dossiers. Ik lees dan altijd alles even door zodat we goed beslagen ten ijs gaan. Niks zo slordig als wanneer je weer begint, er nog labuitslagen missen of dat iemand iets ergs heeft te melden en jij van niks weet. Mensen gaan er vanuit dat (ondanks dat we tweeënhalfduizend patiënten hebben) we alles weten en up-to-date zijn.

Wat wel een heel typisch verschijnsel is. U wilt niet wéten hoeveel berichten wij elke dag binnen krijgen over onze populatie. Labuitslagen, foto’s, brieven van specialisten en bezoeken aan de huisartsenpost, mutatieberichten vanuit het ziekenhuis: opname voor dit, ontslag naar huis et cetera.

En dan gebeurt het gewoon dat ik iemand tegenkom bij de Lidl, tussen broccoli en komkommer en dat diegene me dan vraagt of ik de brief van cardioloog X binnen hebt. Of hoe zijn cholesterol was. Als ik überhaupt al zou weten of dat zo is, denkt diegene dan werkelijk dat ik de inhoud uit mijn hoofd heb zitten leren? Mensen zijn vreemde wezens.

Maar ik dwaal weer eens gigantisch af.

Vakantie en vrij en zo, daar zou het over gaan.

Over veertien weken gaan we naar Moraira in Spanje. Veertien weken!

Afgelopen zondag kocht ik alvast maar een nieuwe bikini. Want deze vakantie hebben we een appartement gehuurd en delen we een zwembad met de buren. En gaan we naar het “gewone” strand. Niks rondlopen in onze blote konten dus. Er moest bil- en borstbedekkende kleding komen.

Oh, en de zonnebrandcrème is ook onderweg, die wordt morgen bezorgd.

Ik ben er vroeg bij, want voor je het weet is het half juli tenslotte.

Time flies.

Kort maar krachtig tag

Ik weet even niet meer waar ik ‘m vandaan haalde -mea culpa beste verzinner-, deze stond al een poosje in mijn concepten namelijk. Op deze (overigens heerlijk) suffe zondag leuk om in te vullen.

Stom: maandagen. Dat vroege opstaan na een weekend van lekker doen waar je zin in hebt, doet bijna zeer.

Allerstomst: de maandagen na een vakantie.

Dag met een gouden randje: de dag dat we op vakantie gaan. Die drie weken nog helemaal voor je. De verwachtingen. De wetenschap dat er een enorm lekkere periode aankomt.

Leukste liedje: niet in te vullen. Ik houd van zoveel. Maar ik houd ook enorm van stilte. Dat wat ik luister is nogal afhankelijk van mijn stemming. Als ik überhaupt al iets opzet.

Houd van: mijn man en kind. Op een gedeelte eerste plaats.

Nooit gedacht: dat ik zo lang samen zou kunnen zijn met iemand.

Genieten: vrijdagmiddag. Dat eerste wijntje. Zálig.

Bang voor: veranderingen. Het is nu zo goed, alles. Ik ben als de dood voor een ommekeer.

Hekel aan: had ik die maandagen al genoemd? De vaatwasser uitruimen. Fietsen in de regen. Oh, ik mag er maar eentje noemen zeker? Shit.

Lekkerste weer: 25 graden, klein briesje. Teenslipper-peeptoesweer.

Leukste leeftijd: nu. Minus de pijntjes en het gezeik met die K&^*% hormonen. Ik heb nog nooit zo’n leuk leven gehad als dat ik nu heb.

Spijt van: heb ik niet. Heeft geen enkele zin. De dingen die je overkomen, zijn altijd ergens goed voor.

Geen tijd voor: sporten. Of was het nou geen zin?

Lekkerste eten: Thais! Groene curry met gamba’s. Pad Thai. Kip cashewnoten. Ik vind alles even lekker.

Fijnste vakantieland: Spanje. Tapas. Goed weer gegarandeerd. Olé!

Vreselijk goor: overgeven. Ik ben er bijna bang voor. En afschuwelijk gevoel vind ik het. Gelukkig is mijn maag ijzersterk.

Mezelf een duwtje geven: als ik weer eens zo’n “fijn” verbeterplan moet schrijven. Ik betrap mezelf dan echt op ontwijkend gedrag. Alles aanpakken om maar niet te hoeven beginnen.

Wil nog: een andere baan voor Vlam. Eentje die zijn lichaam niet sloopt.

Mis een beetje: Zeeland. Met alles en iedereen dat/die daarbij hoort. De Randstad is teveel van alles. Te druk, te agressief, te onpersoonlijk, te egocentrisch.

Dansen: Mwoehaha! In 1996 voor het laatst. Telt ritmisch wiebelen met je voeten ook mee?

Wie doet mee en vult ‘m ook in?