Hieperdepiep hoera!

Ik stapte de dag na de vakantie op de weegschaal en zette me schrap. Klaar voor zwáár teleurstellend nieuws. Elke vakantie is het raak, ongeveer twee kilo meer mij.

Maar. niks daarvan. Minus één kilo!

Nou já zeg!

Ik slaakte een zucht van verlichting.

Nou heb ik deze vakantie vanwege de hitte minder gegeten wegens geen trek. Tegen het einde van de ochtend ontbeten we (ik keurig netjes gewoon met bruine broodjes met beleg en niet van die heerlijke/smerige bladerdeegdingetjes met tonijn of met kip gevulde empanadas), op het strand een kleinigheidje (patatas Bravas, wat olijven en amandelen) en om half tien ’s avonds gingen we aan tafel. We hadden onze tafelgrill meegenomen en ik kwam niet verder dan een stukje kipfilet of gamba’s met een salade.

En ik heb me niet laten verleiden tot allerlei zoetigheden.

En qua drank hebben Vlam en ik ons echt enorm ingehouden. Een pak van vijf liter rosé, links en rechts op een terras nog een flesje wijn en wat biertjes, een derde fles Bacardi die in de caipirinha ging en dat was het. We hebben ons niet vergrepen aan Limoncello of Ron Miel. We hebben één fles Gran Reserva gedronken maar die smaakte niet omdat het te warm was. Te warme rode wijn is gewoon echt niet te peren.

Maar wat, denk ik zelf, het allermeeste heeft geholpen, zijn mijn nieuwe korrels die ik vlak voor de vakantie bij mijn allerliefste Klazien uut Zalk haalde. Elke week één korrel Pulsatilla en elke dag een korrel Kali-C. 

En -geloof het of niet- ik ben echt bijna elke dag naar het toilet geweest. Een verademing voor iemand als ik die echt altijd problemen heeft van en met haar buik. Er zijn weken dat ik maar twee keer ga. Ik heb dagelijks buikpijn. Al vanaf dat ik kind ben. Meestal is het goed te handelen, pijn went nou eenmaal, maar soms is het zó erg, dat ik echt dubbel klap. En gedurende vakanties is het helemaal een ramp.

Een week of anderhalf voor mijn vertrek zag er al weer enorm tegenop. Ergens op een mooie plek zitten, lekker eten voor je neus hebben, samen met de twee mensen waarvan je het meeste houdt en dan geen hap door je keel kunnen krijgen. Omdat je je als een overvolle kliko voelt. Misselijk en met opgezwollen buik. Eten en drinken om de ander een plezier te doen, omdat je geen party pooper wil zijn (flauw woordgrapje; red).

Elk jaar is het hetzelfde liedje.

Dus maakte ik een afspraak met Klazien en zij schreef me bovenstaande twee soorten korrels voor (ga trouwens niet zelf experimenteren, maak echt even een afspraak met een klassiek homeopaat. Wat voor mij werkt past misschien helemaal niet bij jou. Ieder mens heeft een andere constitutie namelijk).

Het was in één keer raak. Meteen resultaat. Ik was echt verbluft. Ik kon elke dag keurig netjes in mijn speciaal voor Klazien geïnstalleerde “poop app” invullen dat ik geweest was. Zelfs onderweg, in hotels! Normaal gesproken gaat de boel dan helemaal hermetisch op slot.

Ik hoop zo dat het resultaat blijvend is. Ik kan hier namelijk best wel aan wennen.

Ik ben even met zomerreces.

Ik ben er even niet.

Wegens zomerreces.

Ik schat een weekje of zes afwezig te zijn.

Niet gaan huilen hoor. Voor u het weet zit ik weer op mijn nest. (En is uw vakantie ook weer voorbij ;))

Oh, en in de tussentijd zal ik hier waarschijnlijk wel zo nu en dan nog te vinden zijn. Met vakantiekiekjes en allerhande flauwekul. Dingen waarvoor ik geen laptop nodig heb. Want die hang ik namelijk echt even tijdelijk aan de wilgen.

Goeie zomer allemaal!

xx Klief.

Bron: Pixabay.com

Kleine meisjes worden groot.

Jill is sinds een maand of twee aan de pil.

Ik moest er zelf even van bijkomen. Ik verwachtte de vraag al een poosje, maar ik wil dat ze zelf met dingen komt. Jill is van de afwachtende en ik juich elk initiatief van harte toe.

Het is niet dat ze ‘m nodig heeft omdat het anticonceptie is. Ze baalt van het steeds maar weer ongesteld zijn op de verkeerde momenten. Ik snap dat als geen ander. Mijn lichaam, waar ik doorgaans erg blij mee ben, verraadt me elk jaar weer. Elke vakantie ben ik de Sjaak. In de afgelopen zeven zomervakanties is het nog nooit voorgekomen dat ik niet ongesteld ben. Knap hoor. Tweeënhalve week per jaar ben ik weg en -klabaf- tuurlijk het haas.

Het is stront- en strontvervelend als je op het strand ligt en na elke zwembeurt jezelf kunt verschonen. Het is K U TEE als je op een smerig toilet zonder papier terecht komt. Het is shit als je -net als Jill vorig jaar- met rode dijen de zee uitstapt. Doodongelukkig voelde ze zich. Ik had zó met haar te doen.

Dit jaar hebben we ook weer een appartement met een zwembad. Jill is een enorme waterrat en kan zich er uren in vermaken. Geen feestje als je je de hele tijd moet afvragen of het down under daar allemaal wel goed gaat.

‘Mam, kun jij alsjeblieft aan Peter vragen of ik de pil mag?’ kwam dan ook niet echt als een verrassing.

Ze mocht het echter van mij zelf gaan vragen. Welkom in de volwassen wereld. Ik maakte een afspraak voor haar en ze meldde zich. Een kwartiertje later stapte ze met recept weer naar buiten. ‘Het enige dat hij zei is dat het geen bescherming is tegen SOA’s’ aldus een opgeluchte Jill.

Peter daarentegen was ernstig van de leg. ‘Ik heb nog een tekening hangen van haar…’ zei hij beduusd.

Tsja… Vertel mij wat. Aan de pil. What’s next? Emigreren naar Australië? Kleinkinderen? Een rugbedekkende tatoeage?

Ik heb Jill de afgelopen maanden scherp in de gaten gehouden. Zelf word ik namelijk nogal depri van toegevoegde hormonen. Om die reden heb ik me vrij vroeg, op mijn tweeëndertigste, al laten steriliseren. Ik sprak met Jill af dat wanneer ik gedragsveranderingen bij haar constateerde, we een ander merk zouden proberen. Ze heeft nergens last van. Geen stemmingsveranderingen, geen acne, geen gewichtstoename.

Ik heb haar uitgelegd dat ze bijna volwassen is, dat het haar lichaam is, dat ze zelf mag beslissen hoe ze daar mee omgaat, maar dat ik haar wilde waarschuwen niet te lang door te blijven slikken. Ik weet dat gynaecologen er geen punt van maken om maanden achter elkaar de pil te gebruiken, maar ik kan met uitstrijkjes zien aan de baarmoedermond wie doorslikt. Dan is die helemaal gezwollen en bloedt heel makkelijk bij aanraking. Ik kan me niet voorstellen dat dat goed is, op de lange termijn. Maar wie ben ik?

Nou ja: lang verhaal kort > Jill is happy en kan heerlijk ongegeneerd genieten van de zomervakantie.

Nou ik nog. Misschien in 2030, als mijn eieren ein-de-lijk op zijn.

Bron: Pixabay.com

Wat een genot. Not.

Mijn werkgever vertelde me vorige week dat hij vanwege een fijne naheffing van de belastingvrienden, mogelijk deze zomer niet op vakantie kan. Hij had het erover om een grote tent te kopen en deze in de achtertuin te zetten en gewoon elke avond de barbecue aan te steken om zo toch het vakantiegevoel te creëren.

Ik opperde meteen dat hij onze tent wel mocht hebben, wij waren toch niet van plan dat ding ooit nog te gaan gebruiken.

Kamperen en ik is namelijk een zéér slechte combi.

Ten eerste obstipeer ik instant als ik het woord “camping” lees. Alles gaat hermetisch en langdurend op slot. Zelfs met een dagelijkse (over)dosis Bisacodyl gebeurt er niets. Dan rommelt en pruttelt er wel wat van binnen, maar meer ook niet. Aan het einde van een weekje tenten, ben ik zelf een soort opblaasmatras geworden.

Ten tweede is kamperen helemaal niet goedkoop. Een beetje Franse camping kost een vermogen per nacht. En ik weiger om in mijn bikini voor de tent macaroni te gaan staan koken. Wat heeft dat geklungel op zo’n lullig pitje nou te maken met vakantie en ontspanning? Uit eten wordt het dan dus, elke avond. Wat we dan eigenlijk ook weer niet echt leuk vinden want we houden allebei wel van koken. En dat wát we dan eten, is vaak zwaar teleurstellend. En het kost ook een klein fortuin.

Ten derde, niet geheel onbelangrijk ook, hebben we het puntje privacy. Dan bén je een keer lekker ontspannen en uitgerust, dan hóéf je niet op de klok te kijken, dan héb je alle tijd voor elkaar, werken rug en heup mee en dan lig je in een tent! Met tussen jouw bed en dat van je kind een heel groot boterhamzakje dat een muur moet voorstellen. Waardoor je nog geen zuchtje durft los te laten. Nog geen kreuntje durft te maken. Kortom: door je strot geduwd celibaat.

Ten vierde: douchen en wachten op je beurt, elke minuut op een knop drukken en met je natte voeten in teenslippers over een stoffig terrein terug naar je tent lopen waardoor je eigenlijk voor Jan met de korte achternaam jezelf hebt staan wassen. Niet tof.

Ten vijfde: als heup- dan wel rugpatiënt is slapen op een matrasje van twee centimeter niet prettig. Understatement.

Ten zesde vind ik het totale gebrek aan privacy en stilte op een camping nul komma nul. Ik hoorde daar aan de Côte d’Azur afwisselend ruziemakende echtparen, jankende kinderen en scheten latende buurmannen.

Na twee kampeervakanties maakten we aan het einde (compleet gebroken) de balans op. We schrokken behoorlijk van van kamperen nou eigenlijk kost. Wow!

Voor dat geld hadden we dus ook een huis op een Spaanse berg. Zonder buren. Met een toffe keuken. En een eigen zwembad. En een Amerikaanse koelkast met ijsblokjesapparaat. En twee badkamers. Met twee toiletten. En gescheiden slaapkamers.

We moesten dan alleen wel elke avond zelf koken.

Poeh, poeh. Wat een ramp.


Dit blog staat ook op HoeVrouwenDenken

Gatenkaas

De leukste periode, en die dus ook meteen het snelst voorbij gaat, is het voorjaar. Met zijn gatenkaasrooster.

Pinkstertje hier, Hemelvaartje daar.

Ik word er wel blij van. De werkweken vliegen voorbij zeg.

Deze week hoef ik dus maar één hele en twee halve dagen te werken, daar raak ik dus niet echt oververmoeid van. En volgende week heb ik slechts drie hele dagen. Dan valt de donderdag weer uit vanwege Koningsdag. En de week dáárna, heb ik voor de verandering maar weer eens vakantie. Vervelend hoor.

Zoals inmiddels bij de meesten van u wel bekend heb ik het qua vrije dagen enorm getroffen met mijn werkgever. Ik heb buiten drie weken zomervakantie, een week met de Kerst, een week voorjaarsvakantie én een week herfstvakantie, dus ook nog eens een vracht extra dagen. Als hij niet in het pand is, mag ik namelijk geen medische handelingen uitvoeren. Hij is en blijft eindverantwoordelijk voor alles dat ik doe. Dus wanneer hij ziek is, of naschoolt, of uit moet slapen na een nachtdienst, hebben wij mazzel.

Aan de andere kant doe ik mijn nascholingen in mijn eigen tijd. En bij elke vakantie ga ik altijd even een paar uurtjes werken, een dag of wat voor we weer opengaan. Dan haal ik alle elektronische post binnen en koppel ik ze aan de juiste dossiers. Ik lees dan altijd alles even door zodat we goed beslagen ten ijs gaan. Niks zo slordig als wanneer je weer begint, er nog labuitslagen missen of dat iemand iets ergs heeft te melden en jij van niks weet. Mensen gaan er vanuit dat (ondanks dat we tweeënhalfduizend patiënten hebben) we alles weten en up-to-date zijn.

Wat wel een heel typisch verschijnsel is. U wilt niet wéten hoeveel berichten wij elke dag binnen krijgen over onze populatie. Labuitslagen, foto’s, brieven van specialisten en bezoeken aan de huisartsenpost, mutatieberichten vanuit het ziekenhuis: opname voor dit, ontslag naar huis et cetera.

En dan gebeurt het gewoon dat ik iemand tegenkom bij de Lidl, tussen broccoli en komkommer en dat diegene me dan vraagt of ik de brief van cardioloog X binnen hebt. Of hoe zijn cholesterol was. Als ik überhaupt al zou weten of dat zo is, denkt diegene dan werkelijk dat ik de inhoud uit mijn hoofd heb zitten leren? Mensen zijn vreemde wezens.

Maar ik dwaal weer eens gigantisch af.

Vakantie en vrij en zo, daar zou het over gaan.

Over veertien weken gaan we naar Moraira in Spanje. Veertien weken!

Afgelopen zondag kocht ik alvast maar een nieuwe bikini. Want deze vakantie hebben we een appartement gehuurd en delen we een zwembad met de buren. En gaan we naar het “gewone” strand. Niks rondlopen in onze blote konten dus. Er moest bil- en borstbedekkende kleding komen.

Oh, en de zonnebrandcrème is ook onderweg, die wordt morgen bezorgd.

Ik ben er vroeg bij, want voor je het weet is het half juli tenslotte.

Time flies.