Jeugdtraumaatje

Enige weken geleden was ik op een verjaardag. Terwijl ik heel erg mijn best stond te doen blij te kijken, alsof ik de tijd van mijn leven had (terwijl ik de deur in de gaten hield. Kaar om te vluchten. Ik háát volle woonkamers met kakelende mensen) zag ik een vader aankomen. Baby op de arm en aan zijn hand een meisje van een jaar of drie.

Het wichtje moest -serieus waar-, íédereen in de woonkamer een handje geven. En feliciteren. “Wat zeg je dan Fleur?’ zei de vader steeds. Als een langspeelplaat. Mompelend en naar de grond kijkend deed de arme Fleur wat haar gevraagd werd. Het schaapje… Want beste mensen, er waren nogal wat mensen op die verjaardag. We stonden als sardientjes in een blik, zij aan zij. Hoeveel man zouden het geweest zijn? Poeh. Misschien wel veertig?

Ik was zelf slim geweest door klokslag de aangegeven tijd op de stoep te staan. Alleen het feestvarken zelf en haar man waren en toen nog maar. Als ik op een uitnodiging lees van vijf tot tien, dan ben ik er om vijf voor vijf. Standaard.

Twee keer drie zoenen.

Helemaal prima.

Terwijl ik een cavaatje wegtikte en wat toastjes geitenkaas naar binnen frommelde, liep de woonkamer langzaam maar gestaag vol.

En iedereen kwam mij ook feliciteren.

Kijk. Dat volwassen mensen nou zo’n hele kamer aflopen, moeten ze lekker zelf weten. Maar je dochtertje dwingen de hele meute te feliciteren, dat vind ik gewoon een beetje sneu. Dat meisje keek als een lam ter slachtbank. Grote ogen. Enorm in haar schulp.

Jeugdtraumaatje in de dop.

Niet doen vaders en moeders.

Ik ben een groot voorstander van fatsoen en normen en waarden en vind omgangsvormen en etiquette enorm belangrijk. Maar ik geloof niet dat dit de manier is om je kind sociaal zijn aan te leren.

Overigens ben ik na anderhalf uur weggegaan van die verjaardag. Wegens vol hoofd. Zelfs zonder tegenspartelende hersenvliezen is veertig man op een paar vierkante meter echt too much. Ik heb de jarige jet gedag gekust en heb op mijn tenen lopend slinks het pand verlaten. Ik denk niet dat het iemand is opgevallen dat ik verder niemand gedag heb gezegd.

Ik vond het vroeger vréselijk om ooms en tantes en aanverwante figuren die ik maar één of twee keer per jaar zag af te moeten gaan. En zéker als er ook bij gekust moest worden. Er zaten exemplaren bij die je vlák voor ze jou aan zagen komen, nog even snel de langs de lippen zag likken. Zodat je zo’n natte kus kreeg. Afschúwelijk!

Klap op de vuurpijl was altijd mijn tante Margriet. Natte kussen én besnorde bovenlip. Dubbel feest. En die altijd wijdbeens op een hoge stoel zat. Zodat je fraai zicht had op haar pantykousjes die in haar vlezige kuiten gesnoerd zaten. En op haar énorme vleeskleurige slip.

Mijn zus en ik waren er gewoon bang van.

En net als met alle onsmakelijke dingen; je blijft kijken.

Bron: pixabay.com (3076950)

44!

Happy birthday to me. Happy birthday to me. Happy birthday dear me-he… Happy birthday to me.

Een heel klein taartje dan maar vandaag.

Voor een heel klein feestje.

Zo feestelijk voel ik me namelijk helaas niet de laatste tijd.

Je mag een wens doen toch? Als je in één keer alle kaarsjes uitblaast? Moet lukken met onderstaand exemplaar 😉

Ik ga voor gezonde, weer uit elkaar gefloepte, goed gehydrateerde en tot normale proporties geslonken hersenvliezen. (En daarmee zullen ook wel weer mijn levensvreugde, gezonde nachtrust, scherpe geest en gevoel voor humor terugkomen. Mag ik PVD hopen).

*pfffff*

Bron: Pixabay.com

Verrassing!

Ik schijn nieuwsgierig te zijn.

Niet als het om privégegevens van andere mensen gaat. Niet als ik een politiewagen zie in de straat, dat ik dan wil weten wat er aan de hand is. Ik fiets zonder te kijken langs gebeurde ongelukken. Je kunt mij ook zo in je huis laten logeren, ik zal nooit gaan graven in uw lades met ondergoed. Of lekker in de fotoalbums gaan zitten snuffelen. Dat soort zaken interesseert me echt nul komma nul. Privé is privé, ik ben daar zelf ook redelijk lastig in en met.

Nee , cadeautjes; dáár gaat het om.

Als ik weet dat er in huis ergens een pakje voor me is, wil ik weten wat het is. Nú!

Vlam weet dat en pest me er behoorlijk mee. Hij zet net zo makkelijk, puur om mij te zieken, mijn verjaardagscadeautjes wéken van te voren pontificaal in de vensterbank. Best irritant. Ik geef ook toe dat ik dan ook gewoon ga rammelen en voelen. Of lichtjes aan het plakband ga peuteren. Heel volwassen. Not.

Van mevrouw Williams kreeg ik enige Kersten geleden een advent-doos. Voor elke dag een envelop met een cadeautje. Ik heb in één avond alle vloppen opengerukt. Kon me totaal niet beheersen. Té triest, ik weet het.

Vroeger als kind had ik daar al last van.

Op zolder hadden we van die houten schotten en daarachter lagen spullen die we niet vaak nodig hadden. Enkele weken voor mijn elfde verjaardag, ontdekte ik daar “echt zomaar en geheel spontaan” een witte kooi met een pluche cavia erin. Het mysterie was ontrafeld, ik zou een cavia krijgen… Ik kon weer rustig slapen.

Vlam is nul komma nul nieuwsgierig. Ik probeer hem wel eens uit zijn tent te lokken door te zeggen dat ik zoiets tofs voor hem heb gekocht. Dat ik echt heel benieuwd ben wat hij er van zal vinden.’Oh’ zegt ie dan. Nul getriggerd. ‘Ik zie het vanzelf wel’. En dat was het dan. Super irritant.

Maar op de één of andere manier heeft hij echter wel de gave zijn cadeautjes bijna altijd te vinden. Echt per ongeluk. Zo komt hij dus (tot mijn grote verdriet maar dat is een ander verhaal) NOOIT in een bak met schoonmaakmiddelen die ik onder in een keukenkastje heb staan. Afgelopen Kerst trof ik hem ineens op zijn kop aan, zoekend naar  een spray voor zijn schoenen. “Wat is dit voor tasje?” zei hij. “Hè? Borden? Wat doen die hier nou?”

Zucht.

Deze ezel heeft daarvan geleerd en tegenwoordig stop ik cadeautjes in een doos en schrijf er met een dikke marker op dat hij er met zijn fikken vanaf moet blijven.

En dat helpt.

Zelf heb ik het makkelijk dit jaar. Ik hoef geen zenuwen in bedwang te houden. Woensdag aanstaande ben ik jarig en ik heb op Vlams verzoek zelf mijn cadeautje besteld. En hij heeft het geld overgemaakt naar mijn rekening. (Na even fijntjes helpen te herinneren. Het namelijk ook nog zelf betalen ging me écht te ver).

Persoonlijk hoop ik wel dat er met Kerst iets meer verrassing gaat zijn.

Want het geeft toch wel enige sjeu.

Niet weten wat je krijgt.

En dat was dat!

Ik heb het afgelopen weekend geen tijd gehad iets op papier te zetten, het was nogal van de drukke. Dus moet u het vandaag even doen met de beelden.

Die zeggen genoeg, me dunkt.

Een prachtige taart hadden we dit jaar. Met dank aan Rode Rozen en Taartjes.
Een blije duif ❤
Opa en oma in de kroeg. Was leuk. Was gezellig. Maar ik vond het niet erg toen we om 00u40 een appje kregen dat we naar huis mochten komen 😉
En zo lagen we er gisteravond bij toen iedereen weg was en de rommel was opgeruimd. Uitgeteld. En Misty was in de gloria dat ze haar mandje weer terug had.

Mijn grote, kleine meid.

Zondag wordt la Jill zeventien jaar.

Zeventien!

Arrgggh!

Ik vind het echt ón-ge-lo-fe-lijk snel gaan allemaal.

Gisteren keek ik op mijn app van Pathé om te kijken hoeveel films ik nou al gekeken heb sinds ik die Unlimited Card heb. En toen zag ik dat we vorig jaar, op 18 maart, samen 10 Cloverfield Lane gezien hebben. Die wilde Jill zo graag zien, want toen was ze eindelijk 16 en mocht ze “grotemensenfilms” kijken. Poeh’ zei Jill na afloop, met een gelukzalige glimlach op haar gezicht,ik snap wel dat deze film 16+ is hoor mam…

Dat is dus bijna een jaar geleden. Voelt als vorige maand.

Ik was in shock.

Sowieso is de tijd dat Jill nu in mijn leven is, als een speer voorbij gegaan. Ik zie haar nog liggen in haar Maxi Cosi, zesenveertig centimeter lang, iets meer dan tweeënhalve kilo zwaar. Ik ging haar showen op mijn werk en de chefkok noemde haar een garnaaltje. Zo klein was ze.

Nu is ze meer een soort king crab.

Met benen tot bijkans aan mijn borst.

Eén meter drieëntachtig meet mevrouw. Schoenmaat 41. Confectiemaat 40. Ze jat mijn truien, mijn tassen en mijn nagellak. Goddank heeft ze een maat groter qua voeten. Ik stond bijna te juichen toen ze een paar jaar geleden van 40 naar 41 doorschoot. Mijn geliefde hakken waren veilig gesteld.

Mannen loeren naar haar. Ze wordt er zelf niet goed van soms.

Maar ja, ze is dan ook wel heel mooi. Al zeg ik het zelf. Als niet bepaald objectieve moeder natuurlijk.

Zaterdag geeft ze thuis een feestje voor haar vriendenclub. Acht man komen er. En of we Hugo en bier willen kopen? Tuurlijk schatje. Wij (en de andere ouders) hebben er geen probleem mee als ze in de veilige omgeving van een woonkamer een bescheiden drankje doen. Vlam informeerde nog voorzichtig of hij zijn drankkabinet achter slot en grendel moest zetten. Zelf vond ik dat een beetje onzin. Ze heeft mijn volledige vertrouwen en ze weet zelf wel wat de consequenties zijn als ze die beschaamt.

Slingers mochten zowaar dit jaar. Ik kreeg wel nog even duidelijke instructies welke ballonnen ik moest kopen. En ze hangen alles zelf op. Jill en haar twee besties. Voor de rest van de bups arriveert. Vorig jaar waren slingers even tijdelijk voor kleine kinderen en waren ze verboden (uiteraard hadden Vlam en ik daar maling aan en hebben we ze wél opgehangen). Kom op zeg!

Misty sluiten we zaterdagavond op op Jills slaapkamer. Beter voor haar hartje.

Vlam en ik gaan naar de opera die avond en daarna gaan we verplicht in de stad nog even bier plus bitterballen doen. Want we mogen natuurlijk niet al te vroeg thuiskomen. Nou ja: wat moet, dat moet.

Kleine meisjes worden groot.

En leuk dat ik dat vind.

Want hoe ouder ze wordt, hoe leuker ze ook wordt namelijk.

Het is een voorrecht haar op te zien opgroeien tot zo’n prachtige vrouw.