Ze heeft verkering! Of zoiets.

Jill kwam uit het niets met ene Luc op de proppen. Ineens zat hij in verdacht veel van haar verhalen. Hij bleek een vriend van één van haar beste vrienden.

Vlam en ik zagen de romantische bui natuurlijk allang hangen.

En ja hoor: daar was ie eindelijk. Dé vraag c.q. aankondiging. ‘Is het oké als Luc en ik zaterdagavond nog even de stad in gaan om wat te drinken?’

‘Tuurlijk skatje!’

En vrij vlot daarop volgde een dubbeldate met nog twee andere vrienden.

Bij Jills thuiskomst vroeg Vlam steeds op zijn bekende ‘bescheiden’ en nogal plastische manier of er nou eindelijk al getonghockeyd was? Of er al aan huigtikkertje was gedaan? (En dan uitspreken op zijn Haags. Vréselijk tenenkrommend).

Maar ja: ik kan u heugelijk nieuws melden. Overigens met goedkeuring van La Bill zelf. Ik blog niets óver haar zónder haar akkoord.

Er is een relatie!

Verkering.

Ze daten.

Ze hebben met elkaar of weet ik veel hoe dat tegenwoordig heet. Ik heb het opgegeven, het bijblijven qua taal. Een jaar of wat geleden had je nog flow als je in de aftastende fase zit. Als ik dat woord nu gebruik,word ik met rollende ogen aangekeken of ik hartstikke debiel ben. Jill weet het volgens mij zelf ook niet. Op een gegeven moment schijnt Luc gevraagd te hebben wat ze nou zou zeggen als iemand haar zou vragen of ze een vriendje had en ze antwoordde dat bevestigend. En dat kon hij wel waarderen. Hoppa. Relatie bezegeld. Op Facebook heb ik overigens nog geen relatiestatus zien veranderen. Maar misschien is dat óók weer ‘not done’ anno 2018?

Ons kind en een relatie.

Leuk man. Ik vind het hartstikke tof voor haar.

En zo op de eerste twee korte ontmoetingen gebaseerd leek het een zachtaardig en beschaafd figuur. Heel anders dan de eerste halfbakken ster aan het firmament. Een nogal arrogant mannetje dat toen Jill beide voortanden eraf brak tijdens een valpartij met haar paard, ineens in geen velden of (digitale) wegen meer te bekennen was. Zelfs een oppeppend appje was al teveel gevraagd. De dagen daarvoor, toen hij had bedacht zijn tong even tussen die toen nog intacte tanden te kunnen steken, stond ze wel in het middelpunt van zijn belangstelling. Deze Luc is heel andere koek. Ik hoop dat de ‘verkering’ nog even blijft. Gezellig hoor, een schoonzoon.

Rees bij mij in de afgelopen week ook de vraag: wanneer gaat een relatie in eigenlijk?

Toen Vlam en ik elkaar ontmoetten was de eerste date gewoon iets met bier aan een bar. Was gezellig, bedankt, kusje op de wangen en klaar. Tijdens de tweede date zaten we ineens te tonghockeyen. Binnen no time zaten we elk weekend bij elkaar en een jaar later trok hij bij ons in. Er is mij nergens iets gevraagd bedenk ik mij ineens nu. Ook niet toen we trouwden.

Gemakshalve houden we de datum van onze eerste date maar aan als het begin van onze relatie.

Bron: Pixabay (762564)

Uniek moment: Vlam aan het woord!

Mijn lieverd vroeg of ik vandaag voor mijn rekening kon nemen. Aangezien het alweer een jaar of vijf geleden is dat ik haar blog voor een dag overnam (op onze huwelijksdag), had ik daar voor een keer geen moeite mee.

Mijn vrouw heeft namelijk als hobby mensen blij te maken met stukjes die door velen gelezen worden. Ze haalt hier super veel plezier en energie uit. En ik ben op mijn beurt weer blij met jullie allemaal. Omdat zij er namelijk zo’n positieve feedback op krijgt, heb ik zeven dagen in de week een prima leven. Thanks allemaal!

Ik ben zelf niet zo’n schrijver. Ik lees niet graag en lees dus ook maar zelden haar blog. Dat heeft overigens niets met desinteresse te maken.

In ieder geval kennen de meeste van jullie mij beter dan dat ik de meeste van jullie ken.

Vandaag ben ik dus een keer aan het woord. Wees niet bang, maak er zeker geen gewoonte van. Het is niet mijn ding zeg maar.

Maar ik dwaal af. The seven year itch. Vandaag kennen Klivia en ik elkaar zeven jaar. En zeven jaar schijnt een nogal spannend momentje te zijn. Na zeven jaar spetteren namelijk de meeste relaties uit elkaar. Kan ik me ook heel goed voorstellen.

Bij mij zijn meerdere relaties kapot gegaan op het moment dat er een zeven in het spel kwam. Op die zaterdagavond na bijvoorbeeld zeven minuten zoenen, of na zeven drankjes in de kroeg, zeven uur ’s ochtends wakker worden en naast je kijken en denken…. Neh. Zeven dagen later bedenken dat je echt nog te jong bent voor een relatie. De verliefdheid die ineens weg was na zeven maanden; wie heeft er geen ervaring mee? Ik heb ze allemaal een paar keer meegemaakt (gemiddeld een keer of zeven). Maar zeven jaar? Nee, dat nog nooit.

En het bevalt ons zo goed dat we besloten hebben om er nog maar zeven aan vast te plakken. Wij lijken zó niet op elkaar dat niets (lees heel weinig) ons triggert aan elkaar. We hebben allebei ons eigen ding en aan de andere kant ook veel gemeen. (Dit meer op het vlak welke consumptie gericht is. Het lekkere eten en de sloten wijn).

Ook vakantietechnisch begrijpen we elkaar goed. Zo kijken we alweer uit naar een zalige vakantie, die toevallig over zeven weken begint. We hebben twee keer zeven dagen hetzelfde huisje gehuurd ergens ver weg in Spanje. Gewoon lekker strand, een hapje en een drankje op zijn tijd, zwembad in de tuin en relaxed via een diverse hotels op ons gemak er naar toe en ook weer terug. Het wicht gaat dit jaar ook nog gezellig mee; leuk!

Kortom: wij hebben aardig onze rust gevonden. We hebben in het verleden zo (uit)geleefd dat we nu niet te behoefte hebben om nog raar te doen. Om nog weet ik niet wat te ontdekken en uit te proberen. Voor ons geldt: been there en done that. Ik denk dat dat onze sleutel is.

Love you darling. Huize avondrood, daar gaat onze weg naartoe.

xx Vlam.