De wonderen zijn de wereld nog niet uit…

Inmiddels heb ik zeven sessies sportschool erop zitten.

En -wonder oh wonder-, het valt me niet tegen. Ik sta niet te trappelen, maar het staat me ook absoluut niet tegen. Ik doe na twee keer die cirkel ook nog eens als bonus tien minuten de loopband. En als ik geweest ben, heb ik best een voldaan gevoel. Zowaar. Ik doe het toch maar mooi, twee keer in de week. Ik plan het wel echt van te voren in. Ik ga die en die dag deze week en ik verzet het voor niks of niemand. Want als ik het niet zo aanpak, ik ken mijzelf, dan komt er niks van.

En -jawel! Schrik niet- ik heb ook al “sportvrienden” gemaakt. Één dame die ook toevallig op dezelfde dagen gaat als ik. En in vier maanden tijd veertien (!) kilo is afgevallen. Dat geeft de burger moed.

En ik heb ook al non-vrienden gemaakt. En het lag écht niet aan mij deze keer. Erewoord.

Toen ik namelijk tweede Pinksterdag om acht uur al in de apparaten hing, kwam er een kwartiertje na mij een vrouw binnen met een snerpende stem (als ik íéts haat..) die het nodig vond om de ganse cirkel te entertainen. ‘Kom je nou om te kletsen of kom je nou om te sporten?’ dacht ik meteen. Ik zei haar goedemorgen en bemoeide me weer met mijzelf. Maar mevrouw Snerp bemoeide zich steeds ongevraagd wel met mij. Terwijl ik doorgaans te horen krijg dat mijn lichaamstaal en gezichtsuitdrukking zeer duidelijk zijn. Ze had echt een plaatstalen bord voor haar hoofd, dat moge duidelijk zijn.

In ieder geval: je doet die cirkel twee keer, alle apparaten komen twee keer aan bod. Na ronde één is het advies een minuut pauze te nemen. Ik vind dat onzin. Ik ga liever door. En dat mag ook, je moet doen waar je je prettig bij voelt. Luister naar je lichaam.

En dat deed ik nu dus ook. Meteen vanaf de fiets weer aan de volgende ronde beginnen.

“Je moet wel pauze nemen na één ronde hoor!” hoorde ik naast me.

“Geen behoefte aan” antwoordde ik. “Want? Ik krijg stokslagen als ik gewoon doorga?”

En toen ik met de tweede ronde de crosstrainer oversloeg wegens dreigende heuppijn, kreeg ik wéér op mijn flikker van mevrouw IWAB (Ik Weet Alles Beter)… “Sla je nou gewoon een apparaat over?” krijste ze bijkans. Dwárs door de cirkel.

“Lap jij me er nou gewoon bij?” vroeg ik op mijn beurt. Haar iets giftig aanstarend.

De hele cirkel, incluis de juf, moest erom lachen.

De IWAB ging in haar schulp.

Wat een vreselijke betweter zeg! Bah! Ik heb meteen opgeslagen dat het voor mij de laatste keer was dat ik op weekenddagen (want ze vertelde haar buurvrouw -ook ongevraagd- dat ze dan altijd daar te vinden was) acte de présence zou geven.

Ik krijg van zulke figuren nog een hogere hartslag dan van zwoegen op een crosstrainer.

En van mijn app van “Het Voedingscentrum” word ik ook niet goed. Nóóit tevreden.

 

Als u me zoekt?

Dan zit ik op de Veluwe de aankomende dagen. Iets met een overdosis frisse lucht, veel beweging en lekker rondstruinen door de bossen en op de heide.

Ik was voornemens om met me, myself and I te gaan. Omdat Vlam niet zo van de fiets en de wandel is en ik echt smachtte naar natuur. Ik had nul komma nul zin om mijn vakantie grotendeels op de bank door te brengen. Al neuzende naar een beetje aardig en betaalbaar hotelletje, bedacht ik me dat het misschien leuk was om mijn schoonmoeder mee te vragen.

En die wilde wel.

Want ze houdt net als ik, ook van lopen.

Het is zo dat ze al bijna zeven jaar in mijn leven is, maar dat ik voor mijn gevoel pas sinds SchoRo overleden is, haar pas echt begin te leren kennen. Ik ontmoette ze beiden toen hun relatie nogal slecht was. Steken onder water, snauwen, afzeiken. Het was echt een feest om bij te zitten. Op een gegeven moment was het zo erg, dat Vlam ze vertelde dat ze samen niet meer welkom waren bij ons thuis. Het was tenenkrommend. Alsof je te gast was aan je eigen eettafel. En ik ben iemand die erg gevoelig is voor sfeer. Ik was echt behoorlijk van slag als ze weer weg waren. Goddank woonden ze toen in Frankrijk, dus ze liepen niet de deur plat.

Ze gingen uit elkaar. Waren ineens weer hoteldebotel van elkaar. Ik hield wat afstand en bekeek het geheel met Argusogen. En inderdaad: de opleving duurde niet heel lang. Ze vervielen helaas langzaam weer in oud gedrag. Maar toen bleek SchoRo ernstig ziek en kwam zij definitief vanuit Frankrijk weer in NL wonen, om voor hem te zorgen.

Uiteraard was ze daar heel druk mee.

Bijkomend “nadeel” is, is dat Vlam en zij nogal close zijn. Zet je die twee samen, dan ben je soms echt het vijfde wiel aan de wagen. Zij gaan volledig in elkaar op. Ik vind dat soms lastig. Ik weet dat ze het niet expres doen, maar het is niet altijd even leuk.

Ik merkte ook bij mezelf, dat ik het lastig vond SchoJu te zien als individu. Ik bleef haar associëren met al het gezeik van de afgelopen jaren. Zo van “waar zij is, is spanning’. En dat is niet eerlijk. Want dat twee mensen samen zorgen voor een vervelende sfeer, zegt niets over de beide mensen apart van elkaar. Of in relatie tot mij.

Ik heb SchoJu uitgenodigd om haar eens een paar dagen voor mezelf te hebben. Om gesprekken te hebben zonder andere mensen (lees: ruis) erbij. Om haar beter te leren kennen.

Ik heb er zin in. Maar vind het ook wel “spannend”. Samen op een hotelkamer. Zo lang. Zo intensief. Maar: de juiste ingrediënten zijn er. Twee mensen die enthousiast zijn. Een leuk hotel op tweehonderd meter van de ingang van de Hoge Veluwe en prima restaurantjes. Nou alleen nog even dat weer en dan komt het vast goed.

Tot einde van de week!

Plogje 16

Naamloos6
Aan de blauwe wijn. Hij was lekker, maar het blijft vreemd. Ergens tussen oog en mond, ontstaat er kortsluiting.
2016-08-19_15.05.27
Niet de beste foto, maar ik maakte van de schelpen uit Mimizan een mobile. Ik schrok er zelf van. Ik en creatief. Het moet niet gekker worden.
20160819_085458
Ik weet niet wat het ineens vandaan kwam. Ik denk uit een soort verlangen deze vakantie toch te willen vasthouden, ondanks dat het niet de allerleukste was. Zoiets?
unnamed
Op Booking vulde ik nog even de enquête in. over ons verblijf in Caen. Verwarring alom. Zijn we nou een ouder óf een jong stel?
20160824_143231
Gisteren ging ik aan de wandel. Ik was als een tomaat. Vriendin Karin wilde dat liever dan ons geplande uitje naar de horecagroothandel. Persoonlijk was ik meer een voorstander van die énorme koelcel die ze daar hebben. Maar ja…
20160824_144316
Mijn kop was zo rood, dat ik gewoon vloekte bij mijn ijsje 😀
20160824_091344
Zo nu en dan ga ik vreemd met wat koolhydraten. En lékker dat dat is. Roggebrood met geitenkaas. Wat een feest.