Social media en ik.

Ik heb er een haat-liefde verhouding mee.

Aan de ene kant vind ik het hartstikke leuk om op een makkelijke manier in contact te blijven met mensen. Of zelfs komen. Een mooi voorbeeld is dat ik jaren geleden mijn oude paardrijjuf annex oppas tegenkwam op Facebook. In mijn verbeelding was ze altijd een onbereikbaar iemand. Mooi en slim en vooral stukken ouder dan ik. Bleken we gewoon maar een paar jaar te schelen! We hebben elkaar een keer live ontmoet en voor aankomend jaar staat een nieuwe date gepland. En we spelen elke dag Wordfeud en kletsen regelmatig wat via dat kanaal.

Toen ik in het ziekenhuis lag was Facebook ook een heel handig medium om iedereen een beetje op de hoogte te houden van mijn reilen en zeilen. Ik had geen puf om iedereen apart via WhatsApp te berichten.

Mijn facebookpagina van Kliefje is ook top. Werkt goed, dat doorposten.

Maar er zijn ook veel ergernissen. Het slurpt tijd. Ongemerkt. Ik zie veel dat mij geen bal interesseert. Al die voorgestelde pagina’s van Facebook? AARRGGH! Ik ben niet verstandelijk beperkt en kan heus zelf wel zaken opzoeken hoor meneer Zuckerberg. Idem dito wat de tips betreft. “Er is regen voorspeld in de Randstad vandaag. Pas je niet op dat je nat regent?”

Ik krijg amper meer te zien wat mensen echt zelf posten, door een onbegrijpbaar algoritme op FB zie ik eigenlijk alleen maar wat mijn vrienden elders hebben geliked of becommentarieerd. Sorry hoor darlings, ik vind jullie stuk voor stuk hartstikke lief, maar het kan mij geen moer schelen dat jullie dat hele schattige hondje van een bekende BN-er leuk gevonden hebben. Of dat je de buurvrouw hebt getagd in een bericht over eenhoornsloffen. Maar als iemand zelf een leuke foto heeft gepost, dan zie ik die soms pas dagen later voorbij komen. Schiet mij maar lek.

Wat ik wél zie, zijn gedeelde posten over een vermiste kat in Goidschalksoord en dat iemand zijn armband heeft verloren in Vlagtwedde. En of ik dat ook even wil delen? Eh? Nee.

Ook zo bijzonder: dat je wanneer een vriend jarig is, je álle felicitaties te zien krijgt die alle andere vrienden van jouw vriend ook gepost hebben. Ik gun iedereen natuurlijk zijn of haar momentje. Maar ik hoef echt niet op de hoogte gehouden te worden van elke digitale felicitatie. In het echt laat je ook niet iedereen je verjaardagskaarten zien toch?

Facebook is ook langzaam maar zeker aan het veranderen in één groot reclameblok. Aan alle kanten word je overspoeld met paginatips en links naar externe websites. Ik klik me soms dagen suf. Ga weg; ik wil dat vage Chinese bedrijf dat de allerleukste Kersttruien verkoopt niet meer voorbij zien komen. Klopt, ik wil niets meer zien over gel die mijn tanden nóg witter maakt. Ik heb het opgegeven, ben moegestreden. Het is water naar de zee dragen…

En áls ik dan eens een filmpje kijk (ik vind Simon’s Cat bijvoorbeeld erg leuk), wil ik niet halverwege onderbroken worden door reclame. Flikker op.

En om alle bovenstaande redenen heb ik besloten -op proef om te kijken of me dat beter bevalt- uit te wijken naar Instagram.

En ik heb mijn profiel opengegooid.

Dus als u het leuk vindt me daar ook te volgen? U bent van harte welkom.

Blogger.

2014-01-20-16-23-15
Alhoewel wél erg gezellig, is het lastig typen met een poes in je armen 🙂

Bij Sylvia zag ik de ‘Ik als blogger Tag’ van Patricia voorbij komen. Vandaag vul ik de vragen in. Ik vond het wel een leuke, dus ik maakte een uitzondering. Normaal gesproken laat ik ze aan me voorbij gaan. Er zítten bij sommige tags soms debiele vragen tussen, die kan ik echt niet serieus nemen.

Goed. Komt ie:

Waar haal jij de meeste inspiratie vandaan?
Uit mijn eigen leven. Never a dull moment. Is er thuis niet van alles gaande, dan heb ik altijd mijn werk nog. Dat hoofd van mij staat nooit stil, is altijd aan het malen en (be)denken en vooruit plannen.

Wat eet of drink jij tijdens het bloggen?
Eten nooit. Sloten thee drink ik. Loeisterke Earl Grey. Ik laat het zakje altijd in mijn kop hangen. Vergif noemt Vlam het.

Als jij een jaaroverzicht maakt over je blog, wanneer begin je daar dan mee?
Een jaaroverzicht? Wat is dat? Dat doet WP altijd voor me en dat ene verslag vind ik meer dan genoeg. Verslagen zijn stom. Die schrijf ik werktechnisch al genoeg.

Wat is het meest waardevolle dat jij als blogger geleerd hebt?
Dat ik vaker mijn klep moet houden. In het echt. Maar dus ook online. Ik heb verschillende mensen weggejaagd met mijn scherpe tong en dito pen. Dat ik er spijt van heb, is een groot woord, want in basis sta ik nog steeds achter de betreffende blogjes en uitlatingen. Maar het verdiende achteraf gezien niet de schoonheidsprijs. Ik heb er mensen mee gekwetst. En dat was nooit de bedoeling.

Wat is voor jou het beste moment om te bloggen?
Wanneer er geen gezinsleden om me heen dartelen, de tv uit staat en de buren zich koest houden. Kortom: als er rust heerst in huis. Voor nood heb ik mijn paarse koptelefoon. Al bloggende luister ik vaak naar dit nummer. Het geeft rust. Het sluit herrie af maar het stoort niet.

Wat zou je nog willen bereiken als blogger?
Niets. Doorgaan op de oude voet, lol hebben, leuk contact hebben met mijn lezers. Ik baal altijd van periodes dat ik geen inspiratie heb, dat het voelt alsof ik in herhaling val. Dus ik hoop op een inspiratievolle periode. Meer niet.

Voel jij je vaak onzeker na het publiceren van een artikel?
Nooit. Ik ben wie ik ben. Ik neem verantwoording voor wat ik schrijf, niet voor wat u leest.

Heb jij veel contact met collega bloggers?
Ja. Ik schreef er vorige week nog een blogje over.

Wat voor muziek of welke tv zender heb je het liefst aan onder het bloggen?
Muziek en tv?? Dat is toch geluid? Wat denkt u zelf!?

Op welke dag ontstaan bij jou de meeste artikelen?
Ik heb geen vaste tijden of dagen. Ik blog wanneer het geluidtechnisch zo uitkomt en wanneer ik zin heb om te schrijven. De ene dag staat er binnen tien minuten een stukje online, de andere dag is het echt ploeteren. En dat laatste doe ik dus niet meer. Bloggen is geen werk tenslotte.

Op welk artikel op je blog ben jij het meest trots?
Heb ik niet. Trots op mijn eigen geschrijf? Hou eens op zeg. Het is gewoon een hobby. De één haakt, de ander bakt taarten. Ik schrijf.

Waarom zou iemand een blog moeten starten?
Omdat het hartstikke leuk is! Het ordent de gedachten. Het ontlaadt. Je leert er heel veel leuke mensen mee kennen. Het kost geen geld. Probeer het gewoon eens.

Wie zou jij willen vragen deze tag ook in te vullen? Niemand in het bijzonder. Mensen moeten zich niet verplicht voelen iets te doen, maar ergens zelf voor kiezen.

Ideeënloos.

Zo eens in de zoveel tijd, onder u vaste bloggers vast wel bekend, is daar ineens -klabaf- het bekende writersblock.

Bij mij is het niet eens zo dat ik niet weet waar ik over moet bloggen want ik maak echt genoeg mee. Sowieso op mijn werk. Never al dull moment daar. Van mannen die naar de SEH moeten met dildo’s die vastzitten, tot vrouwen die aan de drank zijn en een zoveelste liefdesbaby willen van hun zoveelste liefde van hun leven tot aan mensen die veel te jong kanker krijgen en dood aan het gaan zijn terwijl ik dit typ.

Thuis zijn er ook zat onderwerpen waarover ik een fraai stukje kan schrijven. Mijn dieet sowieso. Vlam en zijn drinkgelag van het afgelopen weekend vanwege een hockey-lustrum, Jill en haar aankomende examens, Misty en de innige band die ze inmiddels heeft opgebouwd met de mannen op de steigers. Nou ja: ze accepteert ze. Springt er niet meer van op. Wordt nog feest als ze ‘m van de week weer weg komen halen. Mijn pms. De aankomende vakantie. Mijn werkgever. De extra vrije dagen waarvan ik nu geniet. Kortom: ideeën zat in dat hoofd van mij.

Ik zit een beetje met het gegeven dat ik nu een jaar of acht bezig ben, zo’n dertienhonderd stukjes heb geschreven en ik voor mijn gevoel dan hè, hartstikke in herhaling val.

Voor HVD gebruik ik tot op heden sowieso steeds wel stukjes die ik al geschreven had, maar dan (fors) aangepast. Qua tijd, qua stijl. Zo teruglezende is mijn schrijfstijl toch wel wat veranderd in de afgelopen jaren. Reden: mij lukt het niet meer hoor, elke week twee verhalen daar en ook nog eens aan mijn eigen blog toekomen. Daar waar voor mij toch de prioriteit ligt. Dit is mijn plek. Daar is leuk, heel leuk, maar dit is exclusief van mij en voelt anders.

Soms heb ik een idee voor een blogje en dan check ik alvorens ik begin te schrijven even de berichtenlijst hier op WordPress. En dan zie ik dat ik het al drie keer over onverzorgde voeten heb gehad, dat mijn enorme liefde voor de hond reeds zeven keer besproken is, dat een stukje over mijn kamperen niet bepaald nieuw is.

U vaste lezer, zult dat misschien ook wel zo ervaren. Oh, daar kómt ze weer over die schoenen. Flauw! Been there, done that. Nee! Weer al een zeikstukje over haar werk? Klik, weg.

Nou in dat geval mag u mooi even met goeie ideeën komen.

U vraagt, wij draaien.

Kom maar door met die prangende vragen en geweldige onderwerpen.

Ik ben er klaar voor!

20160302_130305