Ik ben even met zomerreces.

Ik ben er even niet.

Wegens zomerreces.

Ik schat een weekje of zes afwezig te zijn.

Niet gaan huilen hoor. Voor u het weet zit ik weer op mijn nest. (En is uw vakantie ook weer voorbij ;))

Oh, en in de tussentijd zal ik hier waarschijnlijk wel zo nu en dan nog te vinden zijn. Met vakantiekiekjes en allerhande flauwekul. Dingen waarvoor ik geen laptop nodig heb. Want die hang ik namelijk echt even tijdelijk aan de wilgen.

Goeie zomer allemaal!

xx Klief.

Bron: Pixabay.com

Jawel, het is weer zover.

Over enkele weken is het zomervakantie voor ons en zoals elk jaar is mijn werkgever zwaar aan het stranden in het zicht van de haven en is hij werkelijk niet te genieten.

Nou is het de laatste weken ook extreem druk. We namen waar voor twee andere praktijken en dat is naast ons gewone werk, niet te doen. De spreekuren zitten bomvol en -wat we normaal doen- een paar plekjes vrij houden voor spoedzaken, lukt nu dus niet. Dus áls je iets tussendoor krijgt, kun je geen kant meer op.

Onze eigen patiënten zijn keurig opgevoed. Die weten dat wij not amused zijn als ze over de spoedlijn gaan bellen omdat ze hun medicatie zijn vergeten te bestellen. Onze eigen patiënten halen het niet in hun hoofd om om half vier nog “even” langs te willen komen omdat ze eigenlijk al vanaf ’s morgens vroeg een blaasontsteking hebben. Die komen gewoon in de ochtend. Die van andere praktijken niet. Die kennen onze regels en voorkeuren niet. En ze proberen ons uit.

Peter is aan het einde van zijn Latijn en reageert het zoals gewoonlijk af op ons.

Vooral Laura moet het ontgelden. Die is een stuk minder mondig dan ik en dus een gemakkelijk doelwit. Bij mij denkt Peter wel drie keer na voor hij slakken op zout gaat leggen.

Vanmorgen was hij één en ander zó zat, dat hij even vergat dat hij niet met mij moet fucken.

Ik vroeg hem of hij de schone was mee wilde nemen. Onze handdoeken waren op. Volgens zijn vrouw stond er al een week naast de voordeur een tas met schone spullen. Hij liep er steeds gewoon langs.

En ja hoor. Daar kwam ie: de sneer.

‘Mijn vorige assistente nam de was altijd mee naar huis. Jullie zorgen voor extra belasting, nu moeten wij het doen’.

Ik ontplofte intern. Deze lulkoek heb ik namelijk al een aantal keer gehoord in de afgelopen twaalf jaar.

‘Ga je nou weer lopen zeiken over de was? Dat is jullie pakkie an. Ik weiger die was te doen. Het is jouw praktijk. Niet de mijne’.

Peter keek me link aan en liep weg.

Wóést was ik. Ik heb de afgelopen weken aardig lopen incasseren en dit was de druppel. We hebben ons werkelijk de schompes gewerkt en dan ga je moedwillig de sfeer lopen verzieken? Ik weet inmiddels hoe het gaat. Dat worden héle lange weken tot aan de vakantie. Weken van tandvlees lopen. En daar had ik geen zin in.

Ik mailde Peter en vroeg hem waar ik die sneer aan verdiend had? En ik vroeg hem of die assistente die de was altijd deed dezelfde was als die dame die zich te pas en te onpas ziek meldde wegens hoofdpijn? Of we het hadden over de assistente die op de praktijk haar nagels lakte en haar hond meenam? Of het die vrouw was die toen ik op de praktijk kwam een inbouwkast vol met dossiers en niet in het systeem gebrachte specialistenbrieven bleek te hebben gehamsterd? Waar ik járen mee bezig geweest ben om op te verwerken?

Ik klikte op enter en ging visites doen.

Ik verwachtte ruzie toen ik weer terug kwam op het nest. Ik was er klaar voor en sleep mijn messen al.

Peter was echter poeslief. Króóp bijna. Wenste me een goed weekend en maakte grapjes.

Ik geloof dat de boodschap aangekomen is.

Vakantieplannen.

Vlam en ik zijn de afgelopen dagen druk bezig geweest om voor de aankomende zomervakantie een leuk huisje te vinden voor een redelijke prijs.

De Gekko in Lloret waar we enkele jaren naar toe zijn geweest zit al vol. Helaas.

“Ons” huisje aan het strand in Mimizan waar we vorig jaar zaten heeft inmiddels een nieuwe eigenaar die er meteen 400 euro per week bovenop smeet. Right. We zijn gekke Henkie niet. “Ja maar, het heeft nu tv en internet’. Alsof dat belangrijk is als je aan het strand zit.

Ik ben me al weken door verschillende Franse sites aan het worstelen zoekende naar hét perfecte plekje.

We hebben niet zoveel eisen. In de buurt van het strand moet het zijn. En twee slaapkamers hebben. En het moet er een beetje appetijtelijk uit zien.

Hadden we een budget van twee keer zoveel, dan was er niets aan de hand. Prachtige huizen zat.

Maar binnen dat wat wij te besteden hebben is het veel kommer en kwel. Sowieso zijn Fransen een rámp als het aankomt op het inrichten van hun huizen. Hoog gehalte plastic tafelkleden en eikenhouten kasten.

In hun vakantiehuisjes is het zo mogelijk nog erger. Oma is dood gegaan en we hebben al haar zooi er maar in gepropt. Zonde om weg te gooien. Zoiets.

En dan het gemiddelde terras! Van die (ooit) witte verweerde stapelstoeltjes zonder kussentjes, waarvan je na een kwartiertje al een houten reet -oh excuzes moi, derrière- hebt. Jaren zeventig parasols. Een verroeste barbecue. Ouwe troep.

Krakende bedden met matrassen van vijf centimeter dik, met de veren die er doorheen komen. Lekker met mijn heup en Vlams rug.

Ik ben echt geen verwend meisje. Maar het is wel leuk om je vakantie te vieren in een omgeving die enigszins comfortabel is. Je werkt je het hele jaar het leplazarus en dan ga je twee weekjes weg. Dan ga je toch niet vrijwillig én ook nog eens een smak geld betalen voor een enorme degradatie vergeleken met je eigen huis? Om die reden heb ik ook nul komma nul met kamperen. Betalen om te mogen afzien. Een raar fenomeen.

naamloos1
Hier zou een mens toch van aan de de prozac gaan?

Máááár: we zijn weer geslaagd. Dit jaar gaan we na veel wikken en wegen toch maar weer naar Spanje. Naar Moraira dit keer. Een stuk zuidelijker dan waar we “normaal” zaten. Een appartement op de begane grond, gedeeld zwembad, rustig afgesloten privé terras. Comfortabele bedden. Een sfeervolle inrichting.

En het heet ook “Gekko”.

Dat moet een goed voorteken zijn.

Nog zes maanden en twee weken geduld hebben.

Poeh.

U al plannen?

 

Kookpunt bereikt

Afgelopen vakantie kreeg ik een appje. Van een secretaresse die bij de fysiotherapeuten werkt, in hetzelfde gebouw als waar onze praktijk is.

De antwoordapparaten van jullie doen het niet. En nu?

Ik zat 1200 kilometer verderop.

Ik had vakantie.

Ik was onderweg in de auto om Jill op te gaan halen, 300 kilometer verderop.

Ik ben echt altijd de lul als het aankomt op dingen die niet werken of kloppen.

Ik ben de afgelopen kerstvakantie gebeld over die K&^%* antwoordapparaten en heb ik mijn voorjaarsvakantie een hele dag op de praktijk gezeten omdat de telefooncentrale was uitgevallen.

De laatste weken voor de zomervakantie was ik echt gesloopt. Door de dingen die momenteel in mijn eigen leven gebeuren. Door het pesthumeur van mijn werkgever en zijn niet aflatende stroom aan kritiek en gemierenneuk. Door de waarneming die extra drukte en stress met zich meebrachten. Door mijn collega die privé in zeer roerig vaarwater zit en veel spanning om zich heen heeft hangen en -logisch- veel foutjes maakt. Ook zij loopt over. Ik zeg er nooit wat van. Ik vind haar a) superlief en b) heb ik enorm met haar te doen en c) ben ik als de dood dat ze omvalt en d) maak ik haar alleen nog maar onzekerder als ik haar wijs op de dingen die momenteel wat minder gaan. Feit is alleen wél, dat ik al maanden denk voor twee en heel veel moet incasseren.

Dat appje van het antwoordapparaat kon ik er dus echt even niet bij hebben. Daar ver weg van al het gezeik en de negativiteit. Ik ontplofte bijna. Moest huilen. Mijn bloeddruk schóót omhoog.

Laat me met rust, was het enige dat ik kon denken. Donder op.

Aangezien degene die ‘m stuurde niet eens voor ons werkt en het haar taak natuurlijk helemaal niet was, bleef ik lief en bedankte ik haar. Ze had me ook niet hoeven appen tenslotte.

Ik gaf haar nummers van de vrouw van mijn baas en van mijn collega en stuurde mijn collega -aangezien zij op dat moment de enige was die nog in Nederland was- een sms’je of ze even contact op kon nemen met de praktijk.

Het telefoontje dat ik later kreeg van een maatschappelijk werker die ook voor ons werkt, dat ik na een paar uur pas zag, heb ik genegeerd. Zijn voicemailbericht wiste ik. ’s Avonds, toen we 600 kilometer hadden gereden en de auto de geest had gegeven, berichtte ik hem. Geen bereik, panne, onderweg etc. Wat is er aan de hand?

Dat was het.

Blijkbaar is alles opgelost. Niet mijn probleem was het. Vond ik.

Vandaag “mogen” we weer na drie zalige weken niets.

Ik kan niet zeggen dat ik geen zin heb. Maar popelen is het ook niet. Dat heeft niets te maken met mijn werk, dat ik doorgaans hartstikke leuk vind, maar meer met de factoren er omheen. Mijn werkgever ga ik niet veranderen. Ik verwacht niet dat het leven van mijn collega ineens wél holadijee geworden is. Het is verdomde jammer dat ik niet “gewoon” mijn werk kan doen en zoveel rekening moet houden met.

Nou ja: diep ademhalen en maar weer beginnen. We zien wel weer.

Oh. En het regent. Dat zou verboden moeten worden, op je eerste werkdag.

Gátverdamme 😦

Mimizan 2016

We zijn -na een helse autorit van ruim 15 uur- weer terug op het nest.

Mijn hoofd loopt over van de verhalen, maar laat ik beginnen met de beelden.

WhatsApp Image 2016-08-14 at 11.06.23
Vlam en ik in Angoulême, onderweg naar Mimizan. Gave stad!
WhatsApp Image 2016-08-14 at 11.07.12
Gezellig gegeten daar. De locatie en de zon zorgden instant voor een vakantiegevoel.
20160729_092408
Ontbijtje in Caen. Ik viel bijkans van mijn stoel. Eens een keertje niet die flauwe croissants met confiture. Mij doe je daar dus echt geen plezier mee.
20160803_112149
Rosé, dáár doe je me dus wel een plezier mee. En die gingen er dan ook met pakken tegelijk doorheen. Fuck het dieet.
20160808_194728
Ik had het elke dag enorm druk met schelpen zoeken. En zeeglas.
WhatsApp Image 2016-08-14 at 10.59.39
En het enige dat daar écht belangrijk was: me afvragen welke smaak ijs ik die avond zou nemen…
WhatsApp Image 2016-08-14 at 11.03.25
Ma fille. Als een heuse beach babe.
WhatsApp Image 2016-08-14 at 11.00.32 (1)
“Ons” huisje gezien vanaf het strand. Dat witte met het schuine dak. Je liep echt zo het strand op. Geweldig. Wat een luxe.
WhatsApp Image 2016-08-14 at 11.00.28
Twee blije hoofden zeggen meer dan 1000 woorden.